Acımam, Harcarım !

Kim izliyor kardeşim bu dizileri ?

2011-10-12T16:35:00.003+03:00

Özel televizyonların var olduklarından beri TRT'nin dizi anlayışına karşı bir mücadele verdikleri kesin. Ülkede sadece TRT varken yayınlanan dizileri hatırlıyorum da genelde dramaydı hepsi. Hep tiyatro ve sinama oyuncuları rol alırdı. Benim hatırladığım bizide rol olan tek şarkıcı Ayşegül Aldinç'ti.

Özel televizyonlar bu kuralı baş aşağı yaparak bir çığır açmayı denediler. İki günlük şarkıcıları başrole koyup etrafına gerçek oyuncuları serpiştirip abuk sabuk senaryolarla dizi üstüne dizi denediler. Çok uzun süre tutmadı bu. Ama tabi sonunda deneme-yanılma yöntemiyle, işin sırrının sadece bütçeyi arttırmak olduğunu öğrenerek seyirciyi tavlamayı başardılar.

Sonuç ? Sonsuz yerli dizi patlaması !

Halimiz o kadar acınası olmuş ki artık ulusal kanallarda yabancı bir film izleyebilmek için yazın gelmesini ve dizilerin tatile girmesini bekliyoruz. Ya da paraya kıyıp Digitürk gibi paralı yayınlar satın almamız gerekiyor. Yabancı dizi izlemek için ne yapmak gerekiyor peki ? Mesela CNBC-E ve E2 dışında yabancı dizi yayınlayan kanal var mı acaba ? Kaldı mı ?

Gelelim son yıllarda yayınlanan ve yayınlanmış 23434548375948375848975 tane diziye. Sanki birer mitöz bölünme gibiler. Birbirine kavuşamayan aşıklar ve hayatta tüm amacı onların arasını bozmak olan kötü insan senaryoları hala revaçta elbet.

Ama buna bir de mahsun bakışlı çocukların öne çıktığı, çok fakir insanların aşırı zengin insanlarla yollarının kesiştiği, 50lerde, 60larda, 70lerde geçen dönem dizileri, konusuyla tek ortak yanı karakterlerin isimleri olan süper kötü roman uyarlamaları, dünyada tutmuş ama ülke insanımızın bihaber olduğu dizilerden çalıntı, ya ahşap konaklarda ya da çok acayip villalarda geçen diziler eklendi mi tamam, bu işin mayası tutuyor.

İşin acı kısmı da her dizinin arkasında yatan ciddi insan emeğinin olması. Bu kadar kötü senaryo ve oyunculukla ard arda dizilmiş her dizide resmen bir yetenek ziyanı söz konusu. O kadar çaba ve parayla o kadar dizi yapmak yerine elle tutulur 5 dizi çıkarsalar inanın Türkiye'deki diziler komşu ülkelerde ikon olmaktan çok daha iyi yerlere gelecektir.

Hadi birileri pişirip pişirip aynı kötü tatlı yemekleri önümüze koyuyor diyelim. Peki neden bu kadar insan kendilerini kaybedercesine kaptırıyor kendini bu dizilere ? Yemin ediyorum, ne zaman bir dizi muhabbetinin ortasında kalsam ya da daha kötüsü bir dizinin izlendiği ortama girsem kendimi zombiler arasında hissediyorum. Ama daha insan eti yemesi gerektiğini fark edememiş, sadece uyuşuk ve sürekli aynı şeyi yineyelen türden zombilerin.

Nedir kardeşim bu dizilerde sizi yakıp kavuran ? Nedir sizi heyecanlandıran bu garip hikayelerde ? Var mı sizi şaşırtan sahneler, büyüleyen oyunculuklar, etkileyen diyaloglar ? Bu işin tek medyumu ben miyim yahu? Nedir bu sittin senedir bitmeyen dizi merakı, söyleyin dostlar !

Üçüncü sayfa haberi yapmak ister bu deli gönül

2011-10-01T17:18:00.006+03:00

Biraz önce Twitter'da okudum. Türk gazetelerindeki tek doğru bilgi, tarihtir diye. Acımasız ama haklı bir eleştiri aslında.

Çocukken gazete okumaya bayılırdım. Evde yere yatar, gazeteyi önüme serer, tek tek her haberi gözden geçirirdim. Şimdilerde önüme gazete koysalar, sanki mikroplu bir bulaşık beziymiş gibi elimin tersiyle itiyorum.

Hala gazeteyi yalar yutar gibi okuyan arkadaşlarım var, onları kıskanmadan edemiyorum. Zira bende ne o sabır ne de dayanıklılık kaldı.

Gözümde elle tutulur tek gazete Cumhuriyet. O da içimi kararttıkça karartıyor. Ancak uçak yolculuklarında okur olmuştum bir ara. Uzun ve kaçışı olmayan yol boyunca mecburen okunabildiği için. Hem de ne yalan söyleyeyim biraz da tüm gazeteleri elden geçirdikten sonra gene mecburen Cumhuriyet'e el atmak zorunda kalacak diğer yolculara verebilmek için..

Neden bu kadar soğudum gazetelerden ? Açıkçası tencere, tava verdikleri dönemde bile hala sevimliydiler bence. Şimdi ise ya canlarının istediğini haber yapıyor ya da baskı altında haber yapmaya zorlanıyor gibiler. Bir de tek bir haber ajansından kopyala-yapıştır şeklinde aynı haberi tonla gazetenin birebir aynı geçmesi de cabası.

Ama gazetelerimizde hala değişmeyen birşey de var tabi: Üçüncü sayfa haberlerindeki yaratıcılık gücü. Birbirini kesip doğrayan aşıkların, eşlerin, babaların ve çocukların haberlerindeki sebepler adeta sıkı bir Stephen King okurunun elinden çıkma gibi.

Artık o muhabirler hastane civarında mı takılıyor, yoksa eskisi gibi polis radyosuna takılıp olay yerine mi gidiyor nasıl haber kovalıyor bilmiyorum. Emin olduğum şey ortada bir cinayet ya da tecavüz varsa çok fazla derinine inmeden üstüne çok güzel süslü hikaye yaratabildikleri.

Lise ikideyken sıra arkadaşımın ailesine bir gazeteden araba çıkmıştı. Ertesi gün tabi gazete hemen ön sayfada anne ve babasının resmini yayınladı. Ellerinde gazete oturmuş zoraki bir ifadeyle poz veriyorlardı. Gazetemizi çok seviyoruz, çok teşekkür ederiz şeklinde de standart bir açıklama tabi. Arkadaşım ise eve gelen muhabirlerin annesiyle babasının eline gazeteyi tutuşturup fotoğraflarını çektiğini ve onlara her hangi birşey sormadan etmeden gittiklerini anlatmışlardı. Yani haberde iki doğru vardı. Araba kazandıkları ve yanyana duran bir karı-koca fotoğrafı.

Muhabirleri, editörleri yermiyorum. Herşeyde olduğu gibi yönetimle, tepeden gelen emirlerle ve elbette ekmek kavgasıyla ilgili bu işler. Mesleğine inanan, zor koşullarda görev yapan ve sadece eli kalem tuttuğu için yargılanıp hapise atılan gazetecilerin olduğu bir ülkedeyiz, sakın onları da dahil ettiğimi düşünmeyin. Benimki tamamen bir olay ve fotoğraftan muhteşem ve özgün hikayeler yaratıp haber diye yayınlayan gazete mantığına olan tepki.

Bir de baldızını kaçırıp hamile bıraktıktan sonra kaçan adamın, üst komşusuna gece elektrik süpürgesi çalıştırdığı için kafa göz giren kabadayının ya da hızlı başlayıp erken biten gecedeki trafik kazalarının meraklısı okur kitlesi var ki onlara zaten ne sunsan inanıp bir de etrafındakilere koşturarak anlatırlar ya.. O yüzden tıpkı Ayhan Sicimoğlu'nun deyişiyle hastasıyım şu üçüncü sayfa haberlerinin..

Vi ar di vörld vi ar di çildırın

2011-09-20T08:36:00.003+03:00

Seçme yurdum şarkıcılarının Somali'ye büyük sefer düzenleyeceğini öğrendiğimde aklıma şöyle bir görüntü geldi. Mağrur ve üzgün Audrey Hepburn taklidiyle Ajda Pekkan kemikleri çıkmış bir Afrikalı çocuğu kucağına almış sarılıyor..

Neyseki bu sahte tablo gerçekleşmedi. Onun yerine Nihat Doğan Somali halkı ile Türk halkı arasında hangisinin ' insan ' olduğu karmaşasını yaşadı. Sertab Erener yerel dansçılara eşlik etti. Geçti bitti.

Benim Somali ile ilgili anlamadığım konu şu. Somali zaten fakirlik, iç savaş ve açlıkla boğuşan bir ülke değil miydi ? Neden bir anda Türkiye bu ülkeyi kucaklama ihtiyacı hissetti ? Ne bileyim, ilkokuldan beri kardeş ülke diye anlatılan Pakistan geçen yıl sel felaketinde yüzbinlerce insanı evsiz bırakırken, zaten fakir halk üstüne salgın hastalık ve açlıkla mücadele etmek zorunda kalırken, hatta dünyanın dikkatini çekmek için Angelina Jolie bile orayı ziyaret etmişken neden Somali kadar popüler yardım hedefi haline gelmedi bizde ?

Ya da madem amaç dünyanın en yoksul halklarına destek olmak ise Kongo, Birundi ya da Sierra Leone gibi diğer ülkelerin, yıllardır diktatör azabından yarım milyon insanın hayatını kaybettiği Darfur'un Somali'den farkı ne ?

Bundan on yıl önce de yüz yıl önce de Afrika hep acı içindeydi. Kara kıta adını halkın deri renginden aldığını sanan şaşkınların bu Somali'yi yeni keşfetmiş hallerini hakikaten anlamıyorum.

Somali'ye yardım etmeyelim sitemi değil bu. Sadece madem bir yardım hareketi var, bunu gaza gelmiş şarkıcı hareketi olarak değil, uzun süreli, projeli ve sistemli bir düzenle yapmak gerekir diye düşünüyorum. Sadece bir ülke ile değil tüm dünya halklarına karşı bir destek olması gerektiğini inanıyorum.

Bundan üç yıl önce korsanları kaptanlarımızı kaçırdı diye hor görülen bir ülkeyi anlamadan bilmeden kucaklamaktan daha akıllıca davranmamız gerek diyorum !

Çizginin öte yanı

2011-09-12T14:14:00.003+03:00

Şairin yolun yarısı dediği dönemde, bebek sahibi olunca hayatınızda neler değişiyor, nasıl bir yörünge kayması oluyor ben size kısaca özet geçeyim hemen.

- Bir kere İran gibi ataerkil toplumun ülke kanunlarına işlediği ülkelere anlam vermek zor. Bebek ve çocuk işi yüzde yüz anne becerisi ve sorumluluğu altında. Ufak bir bebekle ya da 5 yaşındaki çocuğuyla 24 saat kesintisiz ilgilenip günün sonunda akıl ve beden sağlığını hala koruyabilen bir baba var mıdır hiç inanmam. Çocuğu babanın zimmetli malı olarak gören bu abuk ülkelerdeki babalar da zaten annelerinden ayırdıkları çocukları da muhtemelen kendi ailelerine ya da başka kadınlara teslim ediyorlardır. Saçmalık.

- Lise son sınıfta üniversite sınavlarına hazırlanırken bir testte şöyle bir cümle okumuştum. ' Kadını güçlü kılan anneliktir' diye. Anne olmayan kadın zayıftır diye bir önerme yok tabi ama anne olan kadının potansiyelini hiç de hafife almamak gerekiyor. Sessiz, sabırlı ve uyumlu gözüken hallerine aldırmayın, ormanda on kaplan gücüne sahiptir kendisi, fena parçalar..

- Evet, uykusuzluğa alışılıyormuş. Uykunuzun en ağır ya da tatlı neyse artık, o kısmında hafif bir vıklama ile yattığınız yerden fırlamak gibi bir içgüdünüz oluyor. Yeni doğmuş bebeğiniz o gece dört saat aralıksız uyuyup sizi sabaha karşı uyandırdıysa dünyanın en şanslı annesisiniz demektir. Gecenin bir yarısı gözlerinizi açıp sessiz bir ortamla karşılaşmak ise en büyük şaşkınlıklardan biri. Yani genelde ne zaman çalacağı tamamen doğanın oyunu olan bir alarmlı saatin kuklasısınız. Ama neyseki aynı doğa ana çok değil, iki üç ay sonra sizi bu uykusuzluğa karşı dirençleştiriyor. Yıkılmadan ayakta kalabiliyorsunuz.

- Keyif denen eylemin tanımı sizin için tamamen değişiyor. Mesela benimki güzel bir banyo sonrası ayaklarımı uzatıp CSI ya da Law & Order izleyip bir yandan fındık kemirmekti. Şimdiki keyfim, banyo yapabilecek vaktimin olması. Bir diğer keyfim tadı, ısısı, kıvamı güzel yemekler hazırlayıp eşimle, arkadaşlarımla sohbet ederek vakit geçirmekti. Şu anda keyif sadece karın doyurmak eylemiyle tatmin olabiliyor. Ha dört gün önce pişirilmiş yemek, ha sabahtan beri dört kere ısıtılıp en sonunda soğuk olarak ağzınıza tıkıştırmaya karar verdiğiniz bir besin, fark etmez.

Çizginin öte yanında hayat buradan böyle karamsar gözüküyor, ama insanın başına gelince o kadar da içinizi karartmıyor. Üstelik bu tablo gene bence en en en iyi olan senaryoyu anlatıyor.

Çizginin öte yanında, bir de fiziksel ya da mental rahatsızlıkla dünyaya gelen, ya da çok ufakken ciddi hastalıklara yakalanan, kaza geçiren ve sürekli bakıma muhtaç olan bebek ve çocukların anneleri var. Daha yolun çok başında olsam bile emin olduğum birşey var ki evrende bu anneler kadar güçlü ve saygı duyulacak başka kimse olamaz..

Dogal ihtiyac molasi

2011-07-23T18:22:00.002+03:00

Mayistan bu yana bloga el atamadim. Kafama takip buradan saydiracak konu olmadigi icin degil ( sukur !!! ). Bir nevi dogal bir surec yuzunden ufak bir adamla ilgilenmem gerekiyordu. Ondan arta kalan zamanda uyku ve yemek gereksinimlerimi giderdigimden buraya uzak kaldim.

Ama kurtulus yok, tum uyumsuz ve huysuzlugumla acimadan harcayisima kaldigim yerden aynen devam etmeye az kaldi...

Bir garip yolcu Yusuf İslam

2011-05-04T11:27:00.003+03:00

Onun Cat Stevens hallerini ancak 80'li yılların meşhur nostaljik toplaması Anılar albümlerinde tanımıştım. Oysa o sıralarda çiçek çocuğu halinden çoktan çıkmış kendisini İslam dinine adamış ve bambaşka bir dünyada yaşıyordu.

Ortaokuldaydım sanırım, 32. Gün'de artık Yusuf İslam adını benimsemiş haliyle bir röportajı yayınlanmıştı. Uzun hacı sakalı ve gene uzun koyu renk kıyafetleriyle Suudi Arabistan'lı bir din adamından hiçbir farkı yoktu o görüntüde. İşlettiği müslüman okulunda oturmuş, Mehmet Ali Birand'ın " Peki o eski günleri, şarkılarınızı hiç özlemiyor musunuz ?" sorusuna acı acı gülüp başını sallayarak " Hayır, hem de hiç " yanıtını verdiğinde garip hissetmiştim.

Bir insanın bir uçtan diğer uca geçişinin en yalın haliydi Yusuf İslam. İngiltere'de Rum bir baba ve İsveç'li bir annenin çocuğu olarak dünyaya gelmiş olmasına karşın kendi kültürüne uzak bir din ve yaşamı bu kadar benimsemiş olması elbette tuhaf değil. Sadece insanın sanki geçmişi büyük hata ve utanç doluymuş gibi herşeye sırtını dönmesi beni tedirgin etmişti. Zira biz hala o şarkılarını dinliyorduk ama adamın bu tavrından dolayı neredeyse bizim de kendimizi suçlu hissetmemiz gerekiyordu.

90'lı yıllarda Yusuf İslam neredeyse her sene Türkiye'ye gelir oldu. O dönemde etrafı tıpkı kendisi gibi onlarca öğrenci tarafından sarılmış bir halde bizim okula yani Marmara Üniversitesi'ne konferanslar vermeye gelirken görürdüm. O kadar yakınımda ve aynı zamanda bir o kadar da uzağımdaydı o zamanki Yusuf İslam.

Sonra 11 Eylül olayları gerçekleşti. Duydum ki olayların arkasında İslami terör olması en çok Yusuf İslam'ı etkilemiş ve üzmüş. Sonra zamanla da gördüm ki bu üzüntü Yusuf İslam'ın kapandığı kabuktan biraz daha sıyrılmasına da sebep oldu.

Hem giyim kuşamındaki radikallikten hem de yalnızca ilahiler için kullandığı o güzelim sesinden bizler için fedakarlık yapmaya başladı. Hiç özlemiyorum dediği şarkılarını BBC'de unplugged konserlerde seslendirdi. Zamanın en sıkı boybandlerinden olan Boyzone'un eski üyesi Ronan Keating ile eski şarkısı Father and Son'da karşılıklu düet yaptı.

Bugün altmışlarında olan şarkıcı sanıyorum ki arayış yolculuğunu hala sonlandırmış değil ama en azından seyahatine yalnızca kendi kafasında olanları değil artık herkesi dahil edebildiğini görmek güzel birşey. Çünkü ister Stevens, ister İslam olsun, kendisi hala günümüzün en güçlü erkek vokallerinden biri..

Satış sonrası hizmet anlayışı

2011-05-02T14:38:00.005+03:00

Sevgili Pisikopati'nin şu yazısını okuyunca kafamda müşteri memnuniyeti ya da satış sonrası hizmetlerle ilgili deneyimleri şöyle bir döndürdüm. İşin aslı müşteri hizmetleri denen sektörün doğrudan içinde yer alan bir kişiyim. Ama sonuçta bu sadece bir kaç yıllık bir iş tecrübesi ile bağlantılı olduğundan ve bundan önceki hayatımda her zaman müşteri tarafında yer aldığımdan konuları değerlendirirken karşı tarafın gözünden bakmaya dikkat ediyorum.

Türkiye tüketici hakları bakımından tam bir cennet. Kafasını kullanan herkes satın aldığı bir maldan isterse hayatının sonuna kadar verim sağlayabilir. Çünkü neredeyse daha ilk bozulmada ya da kötüye kullanımdan kaynaklı zararlarda malın üreticisi her zaman suçlu kabul ediliyor. Böyle olunca o mal ya yenisi ya da üst versyonu ile değiştiriliyor veya kullanıcıya ücret iadesi yapılıyor.

Bugün özellikle elektrikli alet ve elektronik cihaz sektörünün bu ülkede hala ayakta kalmasının tek sebebi Türk halkının okuma merakının olmaması sayesindedir. Diyorum ya biraz meraklı ya da kötü amaçlı biri o kanunu ve garanti koşullarını didikler ve firmalara istediğini yaptırabilir.

Gelelim firmaların müşterilerine karşı tutumlarına. Ben tabi kendi işimi bildiğim için bugün özellikle pahalı bir cihaz satın alıyorsam önce cihazla ilgili alacağım garantili servis güvencesine bakıyorum. Evet, kanun hep tüketicinin yanında, ancak bürokratik yavaşlık diye de bir gerçek söz konusu. O yüzden deli para sayıp aldığım televizyon bozulup da serviste iki ay kalır ve ben bu iki ay televizyonsuz kalırsam tüketici heyetlerinin ya da diğer tüketici hakkını savunan örgütlerin beni haklı bulması nereden baksanız üç ile altı ayı bulabiliyor. Haliyle ben de malımı alırken albenisi yüksek olana değil, beni satış sonrasında üzmeyecek markalara bakıyorum.

Zira normaldir, her cihaz bozulabilir. Önemli olan markanın bunun ne kadar arkasında durabildiği.

Doğru yaklaşım ve düzgün bilgilendirme ile bozulan bir cihaz o kullanıcının o markaya olan güven ve sadakatini ömür boyu bir bağlılığa dönüştürebilir.

Yani, onca reklama akıtılan paradan çok daha ucuza bir hizmet sunarak markalar hem kullanıcılarını kazanmış olurlar; hem de potansiyel yeni müşterilerin dikkatini çekerler.

Formül bu kadar basit.

Zaten aslında dediğim gibi bu ülkede bunu zorunlu kılan yasa varken markaların bunu fırsat bilip müşterilerine karşı hassas yaklaşmalarında fayda var. Küsmüş bir müşterinin bile kalbini kazanmak inanın çok kolay.

Ama malesef satış ve pazarlama kadar cazip olmayan satış sonrası hizmetler Türkiye'de sanki utanılacak bir masraf kapısı ve geliştirilmeye değmez bir zorunluluk olarak görülüyor. Böyle olunca da tıpkı Pisikopati'nin anlattığı gibi insana o markadan alışveriş ettiğine bin pişman eden sonuçlar doğuruyor.

O yüzden benim gözümde değerli olan marka, en iyi, en yeniyi sunan değil, satış sonrası da sizi kollayan markadır..

Sanat elden gidiyor

2011-04-26T11:47:00.004+03:00

Türk insanının sanatla olan sınavı 1994 yerel seçimleri sonrası Melih Gökçek'in Ankara'daki bazı heykellerle ilgili tükürük içeren fikrini beyan etmesiyle başladı. Aynı dönem, İzmir'den belediye başkanı seçilen Burhan Özfatura da Yaşar Kemal'in sanatını sorgulamış ve iki üç kıytırık roman yazdı diye bilip bilmediği konularda konuşmaması gerektiğini söylemişti.

O zamandan bu zamana yetişen yeni nesli düşünüyorum da sanırım sanatı devletin, aşırı şüpheyle yaklaştığı, hatta engellediği bir tür muhalif çıkış aracı olarak tanımlıyorlardır. Sanatın içinde elbette eleştiri var ama salt bir tehdit ve tenkit olarak görmek de ilginç tabi.

Bugün ülkenin sanata ve sanatçıya bakış açısı bir tiyatrocu oyunda başbakanın kızına el göz işareti yaptı diye devlet tiyatrolarına olan ödeneğin kısıtlanması, açılış kokteyline bile tahammül edemeyen mahallelinin bir resim sergisi açılışında insanlara saldırmasını haklı göstermek ve ülkenin en iyi heykeltraşlarından birinin olan eseri tek kalemde ucube olarak niteleyip yıkma girişimiyle gittikçe daha bir karamsar hal almaya başladı.

Sanatı anlamamak kimsenin suçu değil elbette. Fakat anlayamadığın ya da bunun için çaba dahi göstermediğin esere ya da eyleme savaş açmak çok ilkel bir tepki bence.

2002 seçimleri öncesi belli bir kesimin artık ağzından düşmeyen " Din elden gidiyor !" çığırtkanlığının yerini artık görüyoruz ki " Sanat elden gidiyor" söylemi almış. Tabi ki hiçbir zaman din elden gitmedi ve elbette bu abuk bakış açısı yüzünden yetkilerini bir kültürün ana damarını yok etmek için uğraşmakla da sanatı kimse silemez bu ülkede.

Fakat son on yedi yıldır, birşeylerin gittikçe daha da ters gittiğini de artık görüp fark etmek gerek..

Kendinden emin insan modeli

2011-04-21T10:32:00.004+03:00

İki yıl önce tam da bu günlerde Britan's Got Talent yarışmasına bir kadın katıldı. Korkunç kıyafeti, korkunç saçları ve korkunç İskoç aksanıyla sahnede jürinin önüne geçti.

Bir sürü adayın beceri adı altındaki maskaralığından bezmiş jüri ki alışılagelmiş üzere içlerinden biri çok acımasızdı, 47 yaşındaki kadına hayalinin ne olduğunu sorduğunda Boyle " Profesyonel şarkıcı olmak" demiş ve seyirci dahil oradaki herkes suratını ekşitmişti. Peki neden bugüne kadar gerçekleşmedi diye sorduklarında ise kendinden emin bir halde o güne kadar hiç şans verilmediğini ama şimdi o gün sahnede herşeyin değişmek üzere olduğunu söyledi.

47 yaşında, ufak bir İskoçya kasabasında, hayatında kedisinden başka hiç kimsesi olmamış bir kadın olarak muhtemelen sönük bir hayat yaşamış bu kadının o günden iki yıl sonra Madame Tussauds müzesinde balmumu heykeli yapıldı.

O gün kimsenin onu dikkate almadığı " İşte herşeyin şimdi değişeceği yer burası" sözlerini söylemesinden 5 dakika sonra Susan Boyle patladı.Yarışmayı kazanamadı ama zaten final gecesine kadar sadece o eleme günündeki performasının yüzmilyonu deviren izlenme oranıyla henüz Justin Bieber ortalıkta yokken Yotube'un efsanesi haline geldi.

Evinde oturmaktan başka bir hayat sürmeyen, dünyadaki milyonlarca orta yaş ve üstü kadının idolü olan Boyle, özellikle Amerika'da kendi ülkesinden daha çok şöhret oldu.

Albümü, dönüşünü onunla aynı döneme getirme şanssızlığına denk getiren Eminem'den daha çok sattı.

Susan Boyle, yıllar süren bir çalışma ve azimle değil, yalnızca 5 dakikada bu üne kavuştu ve iki yılda ondan çok daha önce bu yola baş koymuş insanlardan daha hızlı yükseldi.

Ama haketti ama medyanın şişirmesi sayesinde bu kadar yükseldi, orası göreceli bir konu.

Bu kadının benim üzerimdeki hayranlığı hala o eleme gecesindeki çirkin ördek yavrusu haliyle birazdan herşeyin nasıl değişeceğini ilan etmesiyle başladı. Bunu söylemesinin ardından insanları daha üçüncü saniyede dumur eden sesiyle sonrası zaten çorap söküğü gibi gelmişti..

Manço

2011-04-14T10:57:00.000+03:00

Barış Manço'nun parçaları Türkçe'ye övgü gibi resmen. Anlatım zenginliği ve alttan alta verdiği mesajlar zaten insanın aklından hiç çıkmayan melodiyle çok iyi uyum sağlıyorlar..

Sonra da şu şarkı sözlerine bakıp hala iki günlük şarkıcıları öven zihniyetleri anlamayı akıl bir türlü kabul etmiyor !

Alnı açık gözü toklar buyursunlar baş köşeye
Kula kulluk edenlerse ömür boyu taş döşeğe
Nefsine hakim olursan kurulursun tahtına
Çala kaşık saldırırsan ne çıkarsa bahtına
---
Sapa kulpa kapağa itibar etme dostum
İçi boş tencerenin bu sofrada yeri yok.
Para pula ihtişama aldanıp kanma dostum
İçi boş insanların bu dünyada yeri yok.
Halil İbrahim Sofrası

Gözümde yaş görseler
Erkek ağlar mı derler
Gökler ağlıyor dostlar
Ben ağlamışım çok mu?
Rahmet yağarken
Dostlar ben ıslanmışım çok mu?
Ali Yazar Veli Bozar

Yaz dostum
Selam almayana yiğit denir mi?
Yaz dostum
Boşa geçmiş ömre yaşam denir mi ?
Sarı Çizmeli Mehmet Ağa

Bir nesli nasıl kaybettik ?

2011-04-07T10:35:00.005+03:00

Sanıyorum bugünlerde benim yaşım ve üstümdeki herkes artık genç olmadığı için şükrediyordur. Her sene adı değişse de özünde tek bir sınavla geleceğini bağlayan bu sistemin insanlığı içine soktuğu durum hakikaten vahim. Hele bu seneki sınav artık bence bir neslin psikolojik olarak çöküşüne sebep olmuştur.

Lise sondayken bir öğretmenim " Üniversite sınavına hazırlanmak insan haklarının yüzde altmışından vazgeçmek demektir." demişti. Haklıydı da. Yani kafayı istediği okula girmeyi takmış birinin, hem lise sondaki derslerini çalışması, hem dershaneye gitmesi hem de tüm boş vakitlerinde test çözmesi gerektiği düşünülürse zaten geriye kalan zaman ancak yemek, yol ve uykuya ancak yetiyor. Onyedi, onsekiz yaşındasınız ama hafta sonu arkadaşlarla çıkalım, sinemaya gidelim, kafelerde takılalım hevesi hep vicdanınızla hesaplaşmanıza neden oluyor.Bir de hormonlar tavan yapmış, aklınız gönül ilişkilerinde, oy, tam bir kişilik mücadelesi..

Bu dönem, hatta sene diyelim o kadar travmatikti ki yatıp kalkıp tek konuştuğumuz konu sınav, üniversite, sınav ve üniversite idi. Böyle olunca kulaktan kulağa yayılan uydurma haberleri, yok bu sene şu değişecekmiş, sınava şu şekilde girerse alınmayacakmışsın, sınavda felsefe soruları çıkmayacakmış gibi zilyon tane dönen geyiği düşünün bir de. Üstelik de açıp kontrol edebileceğimiz bir Internet de yok. Elimizdeki tek kaynak okul ve dershanelerdeki öğretmenlerdi. Ve onların sayesinde genelde bu her hafta türeyen yeni uydurma haberlere aldırmadan hedefe yönelerek içimiz rahat ders çalışabiliyorduk.

Sınavı atlatıp hayatın diğer ağır zorluklarına kapılmış olsak da geriye dönüp bakınca bu sınav sisteminin her sene üstünde oynanarak ne hale getirildiğini görüp tam zamanında yırtmışız diye teselli bulduğumu hatırlıyorum.

Ama bu seneki duruma bakınca, ortada ne güvenilecek bir kimse ne elle tutulur bir sistem ne de ileride ne olacağı belli. O sınav temposunun açtığı ruhsal yorgunluğa bir de bu şifredir, kopyadır söylentileri eklenince o çocukların artık psikolojik olarak çökmüş olduklarına kesinlikle eminim.

Bundan dört beş sene sonra çalışma hayatına atılacak bu nesil iş yerlerinde tuhaf davranışlarda bulunup özel hayatlarında da deformasyona uğrarlarsa hiç şaşırmamamız lazım. 2011 yılı üniversite girişli misin diyelim, evetse yanıt peki diyip oradan uzaklaşalım. Zira bir nesli kaybettik, biz de çok fazla üstünde kafa yorarak sinirlerimizi bozmayalım.

Zamanında ünlü düşünürler bu şarkıda hislerini ifade etmişlerdi ama onlara kulak vermek yerine çocuklara karşı dava açılmıştı..Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar elbet..

Ben bilmem, beyim bilir

2011-04-04T10:39:00.003+03:00

Geçen hafta cumartesi seyahatten sabah beşe doğru geldim eve. Uyandım evde elektrik kesik. Önce beklesem mi oldum; sonra dayanamadım site güvenliğini aradım sordum. İyki de sormuşum, yalnızca bizim ev kesikmiş. Sigortalara baktım birşey yoktu ama güvenlik, görevli gönderdi apartmanın altındaki sigortalara baksın diye.

Çok geçmeden elektrikler de görevli de geldi. Adama sabah uyandım elektrikler yoktu dedim, buzdolabı olabilir dedi.

Aslında bir sene evvel evde oturmuş televizyon izlerken de bir anda voltaj düşmüş sonra evin sigortaları teker teker atmıştı. Ondan bahsettim adama, yok yok dedi hemen, o zamanki başkaymış, bu sefer evde birşey kullanmadan sigorta attıysa buzdolabınızı kontrol ettirin dedi gitti.

Eh dedim, işten anlayan o, gerçi buzdolabı bir yamuk yapsa anlardım ama neyse. Elektrik geldi ya mutluyum.

Sonra kahvaltımı hazırladım televizyon karşısına geçtim, o ne ! Bu sefer de Digitürk gitmiş. Hıı dedim bu sigorta yüzünden ayarları kaydı herhalde. Kurulumu baştan yaptım olmadı. Hiçbir kanalı bulamıyor.

Digitürk'ü aradım, servis göndermek şart dedi. E iyi madem öyle, gelsin bakalım dedim.

Sonra hadi dedim eşimi arayayım da anlatayım durumu. Önce elektriklerden başladım, buzdolabı sorunlu sanırım diye girdim, o ise sabah tost yaparken elektrikler gitti dedi. E yani buzdolabı günahsız bu durumda. Çünkü tost makinası bir süre önce bozulmuş, servise vermek yerine bu işlerden anlayan bir tanıdığımıza makinayı yaptırmıştık. Belli ki tost makinası aslında pek olmamış. Daha ilk kullanımda sigortaları attırmış.

Digitürk diye anlattım, servise gerek yok, site yönetimini ara gelir yaparlar dedi. E iyi de bu Digitürk, sitedeki ustalar ne alaka dedim, yok yok yaparlar. Eh iyi dedim aradım yönetimi.

Telefonu açan adam hanfendi Digitürk ile ne alakamız var, servisi çağırın diye girdi direkt. E ama hani belki uydu falan diyecek oldum hayır servisi arayın biz bakmıyoruz diye tıktı lafı ağzıma.

Ülen dedim. Zaten güne iki sıfır yenik başlamışım bir de üstüne kadın kısmısı siz ne anlarsınız tripleri yemek tuz biber ekti.

Karşısında kadın görünce hah yarım akıllı şimdi laf anlamaz bu deyip beş yaş zeka seviyesinde biriyle iletişim kurar gibi hal almaları canıma tak etti tabi ve bıraktım uğraşmayı.

Madem herifler pek meraklı herifleri muhattap görmeyi bundan sonra da böyle artık, beni aramayın, bana anlatmayın, ben bilmem beyim bilir !

Gündem nereden nereye

2011-03-29T13:35:00.002+03:00

İbahim Tatlıses vuruldu, bir hafta ana haber bültenlerinde, orada burada gündemden inmedi haberi. Adam ölse herhalde bir yıl konuşacak malzemesi olurdu medyanın.

Bu gündem yaratma ve gündemdeki her hangi bir haberi abartı hale getirme misyonuna bayılıyor sevgili medyamız. Balık hafıza halkımız da oradan oraya sürüklenip gaza gelmeye zaten dünden razı.

Mesela tam şu günlerde hazır Kayseri'den kaybolmuş üç çocuğun ortaya çıkan cesetleriyle katilinin yakalanması haberi varken medya hemen sübyancı haberlerini kovalamaya başladı. Zanlılar yakalandı haberleri yapıldıkça milletçe içimizin yağı erimeye başladı.

E iyi de bu yakalananlar gerçek suçlularsa adli tıp "çocuğun rızasıyla gerçekleşmiş" raporu verip hepsini salıverecek zaten. Bunu daha önce de yaşamadık mı ? Tıpkı daha ergen bile olmamış kızı mahveden otuz küsür herif ve meşhur Hüseyin Üzmez gibi...

Yani bu daha önce defalarca izlediğimiz filmde en heyecanlı yere gelindiğinde tıpkı coşan alık sinema seyircisi gibi alkış tutmaya benziyor ? Bu filmin sonu hep aynı bitmiyor mu ?

Diyeceğim o ki, bu medya her hafta kendine popüler konu seçmeye devam etsin. Pek etkisinde kalmamakta fayda var. Çünkü bir hafta Tatlıses vah vah bir hafta, pis sapıklar ah ah'la olacak iş değil bu.

En sevilen film Trafik Kazası

2011-03-11T11:27:00.005+02:00

İnsanlık olarak trafik yüzünden sürekli söyleniriz, araca bindiğimiz anda gitmek istediğimiz yere bir an önce gitmek için yanıp tutuşuruz. Ama yol kenarında ufacık bir aksyon gördük mü mal mal bakmak için yavaşlamadan da edemeyiz.

Bir nevi tren görmüş öküzden farkımız kalmıyor desek yeridir !

Geçen gün yine oldu. 2. Köprü yolunda cumartesi sabahı deli bir trafik. İlerledikçe gördük ki orta şeritte iki üç araç zincirleme kaza yapmış. Ama trafiğin trajik olmasının sebebi kazadan çok oradaki ambulans. Acaba yaralı mı var, kan var mı, beyinler yerlere mi saçılmış, kaç kişi ölmüş diye bakmadan edemeyen meraklı tipler de hem geliş hem de gidiş olmak üzere bu bakma sevdası uğruna trafiği katletmişler.

Dünyada bundan daha bön bir bakış var mıdır acaba ? Siz kaza geçirmişsiniz, araçta ilk yardım uygulanıyor, o sırada yanınızdan gelip geçen yüzlerce araç içinden aynı salak bakışlar !

Sağlık görevlileri bile trafiğin iptal olmasından bezmiş, polisler gibi araçlara geç geç işareti yapıyorlardı.

Sadece kaza merakı değil, yolda sizi polis çevirse millet gene transa geçmiş gibi polis-şöför görüşmesine odaklanıyor. Hayır sanki polis aracının yanında polisle ne konuşulduğunu, kaç lira ceza yediğini anlıyorlarmış gibi bu ne merak ?

Benim hem trafiği hem de kazazedeyi sırf bakışlar yüzünden kendini kurbanlık koyun gibi hissetirmekten kurtaracak bir önerim var. En çok Grand Prix yarışmalarında kullanılan kaza yerine anında çekilen branda uygulaması. Polis, ambulans, artık kaza yerine gelen ilk görevli ekip kimse derhal insanları sapıkça cezbeden o manzaradan koparacak örtüyü çeksinler.

Seyredecek eğlence olmayınca insanlık da araç başındaki asli görevini tamamlamak üzere hızını değiştirmeden yoluna devam edecek ve böylece hepimiz huzura kavuşacağız diye inanıyorum.

Digiturk gerçeği

2011-03-02T15:05:00.007+02:00

Digitürk geçen yıl SüperLig maçlarını yayınlayabilmek için Türk Telekom ile ihalede kıran kırana bir mücadeleye girmişti. Sonunda da oldukça yüksek bir meblağ karşılığında yayın hakkını kazandı.

Bundan sonrasında Digitürk'teki gelişmeler ise şöyle oldu.

- Sittin senedir oynattığı çoktan bitmiş ya da eski sezon dizileri aynen oynatmaya devam etti (Bakınız: Everybody Loves Raymond, Friends, Will&Grace, Everybody Hates Chris, Sex And The City, Boston Legal, Brothers And Sisters, Medium, Numb3ers, Arli$$..)

- Yeni diziler diye süper dandik şeyleri göstermeye başladı ( Bakınız: Mike&Molly, Glee, Undercovers, The Good Wife, Detroit 1-8-7, This is Not My Life, Dark Blue, Human Target, Miami Medical...)

- Sinema kanallarını güya temalara bölüp kanal sayısını arttırdı ne var ki hala eski püskü filmler kanallar arası gezinip duruyor.

- Paralı olan salonlarda bile gösterime soktuğu filmlerin çoğu sinemalarda gösterime girmeye değer görülmemiş ya da çocuk filmlerinden oluşuyor.

- Bu arada zam yapmaktan geri kalmadı.

- MTV ve DreamTV uçtu.

- Yayının ortasında altan, sağdan, soldan çıkan reklam terörü başladı. ( Bu reklamı kapatıyorsunuz gene açılıyor, gene açılıyor, en az 4 kere sizi uğraştıyor, bu süre içinde kanal değiştirmek acı çektiriyor ve eğer alt yazılı film izliyorsanız alt yazı uçuveriyor )

Yani bakıyorum da, o ihalenin acısını Digitürk'ü salt futbol izleme aygıtı olarak görmeyen benim gibi insanlar çekmiş.

Şimdi ise hem Digitürk'e para verip hem de evimden bu blog sayfasına giriş yapamıyorum. Neden ? Digitürk öyle uygun görmüş, Internet üzerinden maç yayınlayan sayfaları bahane edip tüm blog sitelerine erişimi engellemiş.

Yani kendi evimde sansüre uğramak için resmen para ödüyorum adamlara!

Güya dijital platform ama koskoca Internete sansür uygulayabilecek kadar analog kafada kalmış.

Bu yasaklamayı haklı görenlere de bir çift sözüm var. Blog sayfalarına konan yasak Youtube yasağı gibi üç beş komik video ya da kaçırdığınız dizilerden sizi mahrum bırakmaz. Bugün aklı başında, hür iradeli, hızlı, bağımsız ve menfaat gözetmeyen yegane bilgi paylaşım araçları bloglardır. Bu kadar kolay yasaklanabilir olduğuna gerçekten inanıyorsanız yalnızca Internet'te sansüre değil özgür iradeye de karşısınız demektir.

Bunu baştan kabul edin..

http://www.blogumadokunma.com/

"Bayan"ını da al çek git !

2011-02-21T14:41:00.004+02:00

Türkçe'deki şu iki sözcüğe sabrım yok:

Bayan ve şarz !

Zaten her ikisinin de Türkçe'de varolan sözcükler olduğundan da şüpheliyim. "Şarz" kesin yok tabi ama ağızlardan eksik olmuyor ki bir türlü. Sanki halkımız cep telefonuyla tanışana kadar J diye bir harf yoktu dilde ! "Şarj" öyle dilinin dönmesi işkence bir sözcük de değil ki yahu, neymiş bu "şarz" merakı !

Duyduğum yerde söyleyenin ağzına tıkıyorum açıkçası. Şarj sözcüğüne aşkımdan değil dilin kötü kullanımına karşı tahammülsüzlüğümden tabi ki.

Gelelim "bayan"a. Türkçe'de bundan daha zorlama bir sözcük var mı acaba ? Erkek olan insana erkek diyoruz da kadın olunca bayan mı oluyor, ne bu şimdi ?

Tamam, bir kadından bahsederken o kadın demek kulağa kaba geliyor olabilir, o zaman hanım diye bahset, hanımefendi diye seslen, mümkünse yirmibeş altıysa da kız de geç. Ne bu nazik olacağım diye bay'dan zorla türeme bayan merakı ?

Mutluyum ki basketbol ve voleybol ligleri artık bayanlar değil kadınlar ligi diye geçiyor !

Ama geriye kalan milyonlarca kıro hala bayan diye diretmekte.

Şarz hatalı bir sözcük ama en azından kulağa bayan sözcüğü kadar felaket gelmiyor, benden söylemesi !

14 şubat şeysi

2011-02-14T14:20:00.004+02:00

Bugün o kutlu gün. Ve diyebilirim ki sabahtan beri cep telefonuma gelen kısa mesajların haddi hesabı yok. Çiçekçilerle bankalar el birliği etmiş, bugün para harcamam için teklif üstüne teklif yağdırıyorlar.

Kışın en dandik günlerini yaşadığımız şu günlerde, üstelik de gri ve sevimsiz bir pazartesinden en iyi şekilde faydalanmanın becerisi bu olsa gerek.

Kapitalist düzende yaşıyorsak bu tür kandırmacalara da pek ses etmemek gerekiyor. İsteyen sevdiceğiyle normalin üç katı parayı gözden çıkarıp akşam yemeği yer, isteyen de evinde başbaşa bir şişe şarapla geçirir geceyi. Bu aslına bakarsanız kimseyi ilgilendirmez. Mesele gelen bu seçeneklerden size uygun olanı seçmek.

Ben sadece Sevgililer Günü mağdurlarına biraz acıyor biraz da gülüyorum. Kişisel olarak hiçbir önemi olmayan, yılbaşı ya da dini bayram gibi herkesi de ilgilendirmeyen, iki arada kalmış, tatil değil, birşey değil böylesi bir gündeki beklentiler yıpranmalara sebep olabiliyor.

İşyerlerinde çalışan kadınlara çiçekler geliyor. Bir ilişkisi olmayanların mesela şu saatlerde kendilerini şanslı saymaları lazım. Diğerleri, bu konuşulmamış, karşı tarafın da nasıl baktığı belli olmayan gün yüzünden çiçek gelir mi, gelmez mi diye stresle bekleyip duruyorlar. Hele bir de uyuz oldukları tiplere sevgililerinden jestler yapıldığını gördükçe günün anlam ve önemi gözlerinde nasıl da artıyordur kimbilir. Romantik gün sözde, ama kadın orada saçını başını yoluyor, bir demet çiçek uğruna :)

Bu kadar kafa patlatmaya, karşı duruş ya da kapılmaya değer mi ? Hiç sanmıyorum. İnsanların hayat tarzları başkalarını rahatsız etmediği sürece kendi meseleleri değil mi ? Ha sizi ne kadar rahatsız ediyor bu günün kutlamaları, o da biraz sizin kişisel meseleniz artık.

Nazar

2011-02-08T12:21:00.005+02:00

Sanıyorum yer yüzünde nazara inanmayan toplum yok. HSBC'nin eski reklamlarından hatırlıyorum da her kültürün kendine ait nazar simgesi var. Tabi bunlar ne denli kalkan oluşturur fikrim yok ama ben nazara, yani nazar adı altında insanların saçtığı o korkunç negatif enerjiye paranoyak derecesinde inananan biriyim.

Bizdeki nazarın sembolünün de göz olması tesadüf değil elbet. Çünkü ne yazık ki insanların içlerinde sıkışıp kalmış kıskançlıkların, kötü niyetlerin yani sizi yıpratacak gücün açık verdiği tek yer gözler oluyor.

Yeni çantanızın kayışı akşama elinizde kaldığında, ya da bir hafta öncesinden planladığınız akşam programı son dakika gribi yüzünden patlamışsa yirmi dört saat gerisini düşünün hemen. Mutlaka bakışlarındaki farklılığı yakaladığınız birileri gelecektir aklınıza. İşte ona kem göz diyoruz.

Tıpkı tüm boyutlardaki gibi gibi bizim günlük yaşamda da kötülük iyilikten daha güçlü olduğundan bence genelde kazanan nazar oluyor. Sizi tüm iyi niyetiyle, dualarıyla koruyan sevdiklerinize karşın araya illa ki bir nazar karışıyor.

Ben nazara karşı yapılan hiçbir fiili eylemin yeterli bir püskürtme etkisinde olmadığına inanıyorum. Eğer birini kıskandırdıysanız artık dönüşü olmayan bir yola girilmiş demektir.

Söyledim ya paranoyak bir bakış açım var, ne yazık ki söz konusu nazar olunca iyimser olamıyorum.

Yine de benim gibi karamsar bakış açısından bile gelebilecek nazar-savar taktikleri var:

En önemlisi asla böbürlenmemek, insanların gözüne sokarcasına ifşa etmemek ve henüz gerçekleşmemiş planlardan kesin olacakmış gibi bir iddiada bulunmamak. Zaten bu üç hareketten biri bile bırakın nazarı çevrenizi uyuz etmeye yeter.

Nazar yarası aldıysanız da bunun sizi yıldırmasına izin vermeyin. En kötü nazarın bile aslında ufak tefek sıyrıklar olduğunu ve sizi aldığınız yoldan döndüremeyeceğini unutmayın. Nazar aslında anlık ve ufak yaralardır, sadece onların başınıza gelmesinden dolayı yaşadığınız moral bozukluğu sizi çökertebilir.

Bir de nazar dedektörlerinizi açmanızda fayda var. Mutlaka ama mutlaka o bir çift gözü fark edeceksinizdir. O insanı tanımasam da açıkça söyleyebilirim ki sizin için iyi biri değildir o, kendinizi uzak tutmakta fayda var.

Göze batma meselesi

2011-01-31T11:02:00.004+02:00

Arapların fitili ateşlenmiş dinamit gibi sırayla patlaması şunu gösteriyor ki göze batmanın sonu iyi değil !

Özellikle sosyo-ekonomik düzeyi yerlerde gezen halkları otuz yıl boyunca yönetirken etrafına kilolarca altından ve gittikçe zenginleşen akrabalardan çevrili bir duvar ördüğünde insanların yavaş yavaş kötü gözle baktığını da göremezsin.

Aslında farklı olmak, ilgi çekmek, dolayısıyla da birilerine mesaj verebilmenin ilk yolu kesinlikle. Ama bunu nasıl yapabildiğiniz önemli.

Bırakın Tunus'ı, Mısır'ı Türkiye'de Ferrari sahibi olduğunuzu farz edelim. Etiler'de, Nişantaşı'nda ya da Suadiye'de arabanızla basıp geçtiğiniz caddelerde tüm bakışlar yolu boyu sizi gıptayla takip edecektir. Bu insanın gururunu okşayan kesinlikle hoş bir duygu olsa gerek.

Bir de yirmiüç yaşında bir genç kızın kazınmış saçlarla aynı anda o caddelerde yürüdüğünü düşünün. Muhtemelen tıpkı Ferrari gibi o kel kafa tüm bakışları üzerine çekecektir. Ama bu sefer imrenme çok olmayacaktır. Belki kızın saçma bir isyankar olduğunu düşüneceklerdir, bazısı hayatında ilk kez saçsız bir kız gördüğü için tamamen anatomik bir merakla inceleyektir, bazısı da tamamen hor görerek çirkin şey diye kestirip atacaktır. Tabi tek tük de olsa acaba bana da yakışır mı ? Denemeli mi gibisinden trendsel bir merakla bakanlar da çıkabilir.

Şimdi sizin Ferrari arabayı ve kel kızımızı Ümraniye taraflarına doğru kaydıralım. Öyle ara sokaklara, kenar mahallelere de gerek yok, gayet de çarşının olduğu ana caddeye çıksın ikisi de.

Her ikisinde bakışlar yine kilitlenecek tabi. Ama Ferrari'ye olan gıpta artık biraz farklı olacaktır. Hayatında toplu taşıma dışında hiçbir araca binmemiş insanlara hayatın adaletsizliğini birebir yaşatmış olacak o araba. Hele ki kirasını ödediği yetmişmetre kare evin değerinin on katı pahada bir arabayla onun hayatına girmek ciddi bir tokat etkisi yaratacaktır.

Aralarındaki bu dağ gibi uçurumdan dolayı bu zenginliği hor görenler, şımarıkça ve hatta ahlaksızca bulanlar çıkacaktır.

Peki kel kız caddelerde göründüğünde ne olacak dersiniz ? O Ferrari kadar ilgi çekse de Ferrari kadar tehlikeli duyguları uyandırır mı acaba ?

Dengenin nerede kurulduğu, ilgi çekmenin nerede rahatsız ettiği tamamen çevrenizle alakalı bir durum. Keşke herkes araba sahibi olabilecek durumda olsa ama sadece çok azımızda Ferrari olsa da salt gıpta ile sahibine özensek.

Ve rahatsızlığı keşke sadece kafası kel kızlar yanımızdan geçtiğinde hissetsek.

Ben bugünkü Kuzey Afrika haritasına bakınca sadece bunu düşünüyorum artık.

Bowie

2011-01-24T17:07:00.002+02:00

Space Oddity - 1969
This is ground control to major Tom, you've really made the grade
And the papers want to know whose shirts you wear
Now it's time to leave the capsule if you dare

Starman - 1972
There's a starman waiting in the sky
He'd like to come and meet us
But he thinks he'd blow our minds

Life On Mars ? - 1973

Sailors fighting in the dance hall
Oh man! Look at those cavemen go
It's the freakiest show
Take a look at the Lawman
Beating up the wrong guy
Oh man! Wonder if he'll ever know
He's in the best selling show
Is there life on Mars?

Ashes to Ashes - 1980
Do you remember a guy that's been
In such an early song
I've heard a rumour from Ground Control
Oh no, don't say it's true
-----
Ashes to ashes, funk to funky
We know Major Tom's a junkie
Strung out in heaven's high
Hitting an all-time low

Yine bir seçim yaklaşıyor

2011-01-19T15:14:00.003+02:00

Ve ben herşeye laf yetiştirmekten sorumlu bir vatandaş olarak bu seçimlerde adaylığını koyacaklara önemli bir öneride bulunmayı görev saydım kendime.

Hayır, bunun nedeni partiler arası " Bu pazar bu meydanda ben miting yapacaktım, burası benimdir, önce ben geldim." kavgalarını önlemek; boy boy bıyıklı adam billboardlarından kurtulmak ya da patates-soğancılar gibi hoparlörle etrafta gezinen seçim otobüslerini susturmak değil elbette.

Benimki sadece "ileri demokrasi şölenini" yaşayan bu ülkeye yaraşır bir yaklaşım. Üstelik de ucuz ve pratik.

Türk insanının günde 4,5 - 5 saat arası ortalama televizyon izleme oranıyla dünyada ABD'den sonra ikinci geliyor olması düşündürücü bir gerçek olabilir ama bunu faydaya dönüştürmek de işte bizim elimizde. Ama öyle öğreten adam gibi arkada parti logosu, oturduğu yerden sıkıcı demeçler vermekten bahsetmiyorum. Biraz Fight Club yöntemini araklamak lazım diyorum.

Özellikle akşamları herkes dikkat kesilmiş, nerde yasak aşk, nerde aile içi şiddet, nerde fantastik derin devlet dizisi varsa yutar gibi izliyor. O halde bu dizi keyiflerini, üstelik de reklam arası vermeden, hem de en can alıcı sahneleri seçerek, alttan mesaj iletmek için kullanabilirsiniz. Diyorum ya Fight Club'taki gibi..

Bir yatak sahnesi mi var, hemen binde bir saniyede görünüp kaybolacak kısa propagandalar sıkıştırılabilir buraya. İzleyici sahnenin heyecanına kapılmışken politikacı da işte onlar bunu yaptı biz daha iyisini yapacağız ya da onlar hep aynı lafı ediyor biz daha da coşacağız gibisinden bilinç altı mesajları verebilir.

Her gece milyonlarca insana aynı anda aynı mesajı iletebilir, üstelik de bilinç altlarına ulaştığınız için gece boyu rüyalarında sizin mitinglerinize katılmışcasına sizi orada hissetmelerini sağlayabilirsiniz.

Uygulaması kolay, bütçesi uygun, verimi yüksek bir kampanya olacaktır.

Şimdiden tüm adaylara başarılar dilerim, becerebilen kazansın !

Demek dikkat kadın şoför, öyle mi ?

2011-01-13T13:45:00.002+02:00

Erkeklerin oturduğu yerden göbekten atma ve kolaya kaçma huylarına hastayım. Özellikle de söz konusu karşı cins olunca atıp tutmalar ciddi suçlamalara kadar gidebiliyor.

Yok ömrüm kadınları beklemekle geçti

Yok kadınlar alışverişte kendilerini kaybediyorlar.

Yok efendim kadın şoför gördün mü kaç !

İlk ikisi zaten tamamen cinsiyetler ötesi bir genelleme olduğu için bence kendi kendini çürüten tezler. Sonuncu çıkarım doğru olmakla birlikte bunun da kolaya kaçan erkek milletinin bir eseri olduğu gerçeğini onların gözüne sokmak gerek diyorum.

Erkekler zaten daha çocukluktan itibaren otomobillere karşı ilgililer. Hayatımda en geç onsekiz yaşında araba kullanmayı öğrenmiş bir erkek tanımadım ben. Genelde hepsi daha onaltı yaşında şehirler arası yol tepecek kadar ustalaşmış oluyorlar.

Biz kadın milletinin otomobillere bakış açısı ise ikiye ayrılıyor. Görüntü olarak göze hoş gelen arabalara sahip olma isteği ya da otomobil eşittir konfor. Bir diğer değişle bazılarımız arabaları imaj bazılarımız ise bir yerden bir yere gitmenin en rahat yolu olarak görüyor.

Bu yüzden de onüç yaşında ailesinden gizli araba kaçırmak, onaltısında arkadaşlarını arabaya toplayıp Abant'a gitmek gibi dürtülerle yetişmiyor kadınlar.

Ehliyet zamanı geldiğinde ise kadınlara araba kullanmayı öğreten işte bu küçük yaşlardan deneyimli erkekler oluyor.

Tabi iş sadece öğretmek de değil.

Araba kullanmak tamamen bir deneyim sürecidir. Mesela yavaşlamak için fren yapmak yerine gazdan ayağını çekmek, araç sollarken vitesi küçültüp hızı arttırmak, ara sokaklarda ilerlerken sağa ya da sola dönüşlerde geniş açıdan dönüş yapmak gibi tonla ayrıntı vardır. Sadece paralel park bile ciddi bir tecrübe işidir. Sık araç kullananlar kendi kendilerince bu formülleri kurarlar ama biz kadın milleti gibi her fırsatta arabaya atlamayan cinslere bu ayrıntıların gösterilmesi gerekir.

Kim tarafından peki ? Tabi ki erkekler.

Ellerindeki bu kozu ve gücü bilmelerine karşın kadından şoför olmaz diye atıp tutmaya devam etmek bence kendini de aciz görmekle ilgili.

Ayrıca şunu da hatırlatırım ki..

İçkili olduğunuz gecelerde, çocuklarınız kurstan çıktığında, bir gece apandist sancısıyla uyanıp acil hastaneye yetiştirilmeniz gerektiğinde şoför koltuğunda siz istemeseniz de hep kadınlar olacak.

Karizma deyince

2011-01-11T16:40:00.003+02:00

Eskiden Türkçe'de çekici diye bir sözcük vardı. Yerini seksi aldı.

Ben şahsen karşı cinsi yakışıklı, çekici ve karizmatik diye sıralandırdığımda seksi yaklaşımını en sona almışımdır. Seksiler salak olabilir mesela, anlık bile olabilirler. Sabah yeni kalkmış bir seksi akşam onunla tanıştığınızdaki kadar etkili midir acaba ?

Oysa listenin tepesinde gelen karizma hali cinsellik üzerinde bir güce sahip olmakla ilgilidir. Hangi meslekten olmanızla, yaşınızla, giyim tarzınızla pek alakası yoktur, bu özellikler ancak tamamlayıcı olabilir.

Ortama girdiğinizde belki tüm bakışlar üzerinize toplanmaz ama konuşmaya başladığınızda insanlar hipnoza girmiş gibi susabilirler. Ya da bir toplantı boyunca sustuktan sonra tek bir cümleyle herkesin onayını alabilirler.

Karizmatik biriyle gözgöze gelen insanın o etkiden çıkabilmesi için çaba yeterlidir ama bir daha o kişiyi unutabilmesi mümkün değildir.

Steve McQueen örneğin.. Fotoğrafa baktığınızda sadece yakışıklı bir yüzden fazlasını görmek bile mümkün. Hele her hangi bir filmini oturup yoğunlaşarak izlediğinizdeki etkiyi düşünün. Kırk yıl önceki bir filmdeki bir adamın yalnızca bakışlarıyla hala nasıl yıkıcı bir güce sahip olabileceğine şaşırabilirsiniz.

Karizmanın tiple alakası olmadığının en sağlam kanıtı bana göre 90'lı yılların futbol hakemi Pierluigi Collina'dır. Bırakın yakışıklı olmayı, kimsede her hangi bir dürtü uyandırmayacak hatta iticiliğe yakın bir fiziğe sahiptir kendisi.

Unutulmaz hakemlerden biri olarak görülmesi sadece çok iyi bir hakem oluşuyla ilgili değil aynı zamanda aldığı kararlarda en az itiraz gören hakem olmasıyla ilgili. Zira sahada saçtığı o korkuyla karışık karizmatik duruşu en akılsız futbolcunun bile itirazını uzatmaması gerektiğini hemen o anda kavramasını sağlamıştır. Öyle ki Collina düdük çaldı mı herkes susar ve kararı uygular.

Hem çekicilik hem çekimserlik etkisinin karma gücünü görebileceğiniz tek isim ise Yul Brynner'dır. Belki herkes yakışıklı bulmaz ama kimsenin onun çekici bir erkek olduğunu inkar edeceğini sanmıyorum. Öte yandan, filmlerini izlerken tıpkı McQueen gibi bakışları sizi delip geçer. Ama Yul Brynner'ınkiler ciddi biçimde korkutucudur da. Öyle ki gerçek hayatta karşılaşma ihtimalinizin olmadığı için kendinizi şanslı bile hissedersiniz.

Bu iyi bir oyuncu olmanın çok ötesinde birşeydir.

Ve tamamen doğuştan gelir..

Fırından çıkmış taze isyanlar

2011-01-05T17:03:00.004+02:00

- Dünya Hristiyanları Noel'in sadece kendi bayramları olduğunu öğrensinler artık ! Bir aydır noelim kutlana kutlana erdim resmen. Hadi kutluyorsunuz madem o zaman tatilini de verin ülen ! Hem noelde işe geliyoruz hem de mutlu noeller ?

- Bilmediği konuda inat edenler, enerjinizin ufak bir kısmını karşınızdakinin ayrıntılı açıklamalarını dinlemeye de kullanın bir zahmet. " Ben öyle biliyorum ama.." diye sıyrılmaya çalışmak yok sonra !

- " Koymak", " Sokmak", " Şey", " Takmak" sözcüklerini duyar duymaz ortaokul çağına dönen zevzekler artık yok olsun yahu. Yaş 35 yolun yarısı demiş şair ama gel gör ki yaşıtların aynı zeka seviyesine sahip değil be usta !

Türk insanını hafife almayın

2011-01-03T10:52:00.005+02:00

Geçenlerde bir özel poliklinikteyken şöyle bir olaya tanık oldum:
Polikliniğin bilgisayar sistemleri yavaşladığı için gelen giden hastaların ödemelerinin alınması gecikmeye başlamıştı. Öyle ki benden önce doktora girip çıkan hasta ben kasaya geldiğimde hala bekliyordu.

Görevli kadın bana önce ilk hastanın sonra benim ödememim alınacağını özür dileyerek söyledi. Bunu yaparken bir kulağında telefon önünde bilgisayar açık, bir yandan bana bu açıklamayı yapıyor bir yandan karşısında bekleyen kadının bilgisayardan işlemlerine ulaşmaya çalışıyordu. Önüne de benim sigorta kartımı koymuş, telefonla da benim sigorta şirketime ulaşma çabasındaydı.

Diğer hasta görevliye dönüp " Biliyor musunuz, sizin bu yaptığınızı başka hiçbir ülkede beceremezler. Aynı anda iki kişiye yetişmek, birden fazla işi yapabilmek yok başka yerlerde." dedi.

Düşündüm de, hakikaten kriz durumlarında acil çözüm yaratmak, uyuşukluktan çıkıp multi fonksyonel becerilere bürünebilmek Türk insanına özgü bir hareket gerçekten de. Ama tabi işin ucunda bir ceza olmalı mutlaka.

Yani orası da özel değil de bir sağlık ocağı olsaydı eminim o görevli de bize Avrupa Standartlarında ( ! ) bir hizmet anlayışı sunardı.

Neden ? Çünkü başında niçin bu kadar insan hala bekliyor, bu hastalar neden mağdur kaldı diye hesap soracak bir sistem yok.

Ama özel sektör olunca acımasız kapitalizm çarkları işte Türk insanının potansiyelini ortaya dökmesini çok güzel sağlıyor.

Zaten bana kalırsa bu ülkenin en çözülememiş genel hali bu. Potansiyeli yüksek, enerjisi düşük milyonlarca insandan oluşan bir toplumuz. Ama aramızdaki sivri zekalar dünyada eşine az rastlanır örnekler oluşturmakta.

80'lerde Sakallı Bebek efsanesini, 90'larda 92 üretimi bozuk paralarda altın var söylentisini çıkarıp koca bir ulusu inandıran aramızdan birileri.

Yasaklara uymak yerine önce sebebini sorgulayıp eğer aklına yatmazsa o yasaktan yırtmak için bir yolunu bulan zeka yine bu ülkenin ürünü.

Gelişmiş ülkelerde oturmuş düzen ve insan ayırmayan ceza sistemi sayesinde ideal insan davranışı oluşturulabilmiş. Ne şanslıyız ki bizim ülkedeki her an değişen, insandan insana anlam farkı olan sistem sayesinde sürekli aklımızı kullanmak, zihnimizi açık tutmak ve bu sayede daima çalışan bir kafaya sahip olmak durumunda bırakılıyoruz.

Tembeliz, işimize gelmedi mi ortamdan tüyeriz ama söz konusu zeka olunca Türk insanıyla yarışacak insan çıkmayacaktır bu gezegenden.

2010

2010-12-27T16:02:00.003+02:00

U2 İstanbul konseri biletleri satışa sunulduğunda yani yaklaşık 10 ay önceden biletimi almış, konsere geri sayım yapmaya başlamış biri olarak bu sahneye tanık olmak konserin tümünden çok daha etkileyiciydi benim için.

Bu seneden geriye kalan görüntüler işte budur..

Konserde tüylerin dikildiği an 1

Tüylerin dikenleştiği an 2

Yatırım yapalım köşe olalım

2010-12-23T10:07:00.004+02:00

80ler kuşağının bir dönüşüme şahit olduğunu söyleyebiliriz. Ülkedeki yoklukların Özal döneminde nasıl da bolluk ve çeşitliliğie kavuştuğunu hepimiz gün be gün yaşadık bu dönem boyunca.

Tabi yapılan her yeniliğin, her yatırımın ardında gittikçe zenginleşen politicikacıların olduğu da gerçeğini de kabullenerek yetiştik.

Açıkçası ben belki bu yaşanmışlıklardan belki de tamamen kötü niyetli huyumdan dolayı nerede gereksiz bir yatırım ya da yenileme hareketi görsem, arkasında mutlaka o işi başlatanın çıkarı olduğunu düşünüyorum.

En basit örneği de bizim meşhur sitede yaşanıyor.

Son bir senede yapılanlar o kadar absürd ve gereksiz ki. Bir de masrafı düşününce, belli ki birileri bu işten kar elde ederek aklınca siteye iş yapıyor diye düşünmeden edemiyorum.

Sitenin tek ve dar bir yolu var. Siteyi çepeçevre dönen bir yol olduğu için tek yön uygulaması yapılmış. Ama tabi Türküz ya, bazen çıkışa yakın olanlar, tüm sitede dolanmak yerine ters yönden kaçmayı deniyorlar. Olur da karşılarına araç çıkarsa ikisinin de kaçacağı yol olmayacağı için ters yola sapan mecburen geri geri giderek karşıdan gelene yol vermek zorunda kalıyor.

Yani baktığınızda hile yapan yakalandığında sistem zaten kendiliğinden cezalandırıyor. Ha, yol boş olur geçer gider. E bunun zaten kime neye zararı var ?

Ama sitemizin yüksek yöneticileri bunun bir dünya sorunu olduğuna karar verip özellikle elçiliklerde ya da büyük alışveriş merkezlerinde görülebilen türden bir önlem aldılar. Hayır, kapan değil. Hidrolik bariyer sistemi !

Hem de öyle bir sistem ki, aracı sensörle algılayıp doğru yönden geliyorsa mantar bariyerler yerin altına çekiliyorlar. Bu sistem dediğim gibi aslında yüksek güvenlik gerektiren yerlerde kullanılıyor. Çünkü bu bariyerler yukarıdayken araç isterse 180 km hızla dalsın, bariyerleri geçemiyor. Kapan falan olsa lastik patlasa da araç ilerler yani. Ama bu mantar bariyerler kesinlikle geçilemez !

E şimdi, bir tek yön sitede, ters yönden girdi diye bir araç bu kadar mı engellenmeli yani ? Üstelik bu bariyeri yolun her iki tarafına da yaptılar. Harcanan para uçuk.

Daha da trajik olanı ,sistem çalışmaya başladığının ilk haftası arabasında çocuklar olan bir kadın mantar bariyerlerin inişi hızını algılayamadığı için bunlara çok fena girdi. Araba hurda oldu, çocuklar da hafif de olsa yaralandı.

Yetmedi üst üste iki kişi daha kaza yaptı bu bariyerler sayesinde. Ters yönden gitmeyen, normal insanlar üstelik.

Tüm arabalar kullanılamaz hale geldi. Ve muhtemelen de şimdi sigorta parasını bizim siteden almaya çalışıyordur.

Bunun üstüne sistemi iptal etmek yerine adamlar sinyalizasyon getirdiler. Yani ufacık sitede şimdi mantar bariyerin inip çıktığını anlamamız için bir de trafik ışıklarımız oldu !

Yetmedi. Bizim sitenin yüksek düşünürleri zaten 24 saat güvenlikli bir site ve misafirlerin bile neredeyse anne kızlık soyadına sorgulayan güvenliğimizin olmasına karşın apartman kapılarına şifreli dijital kilit sistemi koydular. Tabi hem apartman girişine hem de otopark girişine olmak üzere iki adet.

Öncelikle, şunu sorguluyorum. Dededen kalma yöntem bildiğimiz anahtarın suyu mu çıktı ? İkincisi zaten her yanımız şifre doluyken evime girmek için bir de 5 haneli başka şifreyi daha mı ezberlemek zorundayım ? Ve sonuncusu NE GEREĞİ VARDI ??

Hadi siteyi hırsız, sapık, ruh hastaları bastı. E bahçede oynayan bir sürü çocuk var, açıkta park edilmiş araçlar var. Onları feda edelim, biz evimizde güvenli güvenli oturalım diye midir bu önlem ?

Ya da her apartman sakini kendi apartmanında otursun, öyle yan apartmana falan geçmesin diye mi ?

Ne bu şimdi ?

Bunlara yok siteye değer katmak, işte yatırım yapıyoruz ki sitemiz güzelleşiyor gibi saçma sapan bahanelerle savunanlar var elbet.

E onlar buna inanıyorsa, ben de bu sözde yatırımı yapanların bu işlerden kazanç sağladıklarına inanıyorum. Yönetimde olmak zaten maddi kazanç getirmiyor. Sadece site aşkı değildir bu kadar insanın lafını çekmek, uğraş vermek. Ne kadar pahalı ne kadar gereksiz yatırım varsa siteye getiriyorlarsa bu işten karları mutlaka vardır.

Tabi ispatlanacak birşey değil bu. Ama zaten blog sahibi olmanın güzel yanı da burada yatıyor. Fikrimi belirtir, lafımı ortaya koyar, gönül rahatlığıyla çekilirim ben bir güzel..

Çok pis itiraf

2010-12-03T16:35:00.002+02:00

Lisedeyken telefon denen aygıta doyamazdım. Geceler boyu arkadaşlarımla konuş konuş konu bitmezdi.

Yaş iki katı olunca ise telefon görmek dahi istemez oldum. Gün içinde sürekli telefonla konuştuğumdan da değil bu bıkkınlık. Sadece itici geliyor.

İş yerinde masa telefonumu hiç kullanmıyorum, bütün gün çalıyor boş boş.

Cep telefonumdan işle ilgili arayanlara e-posta gönderin diyorum. Gerçi telefonda halledilecek konu olmadığı için aslında arıyorlar zaten. Bir an önce görüşmeyi bitirip yazışarak konuyu çözüyorum.

Akşam ofisten çıktığım anda arayanların ise hiç şansı yok zaten. Ertesi gün hiçbirini tekrar aramıyorum bile.

Gece ise kim ararsa arasın çoğunlukla cep telefonuna yanıt vermiyorum. Çünkü ne sohbet edecek halim oluyor, ne de isteğim.

Evde ev telefonu ise zaten yok..

Ne mutlu ki yakın arkadaşlarım da telefonlaşmak yerine ya yazışarak ya da görüşerek iletişimde olmayı tercih ediyorlar. Ailem onları beş gün aramasam, " Niye aramadın, iyi misin, noluyor ?" diye panik dahi olmuyor.

Kısaca budur itiraf..

Hurafe sorgulayıcısı

2010-11-30T11:46:00.004+02:00

Hurafe midir adı yoksa şehir efsanesi mi, bilmiyorum ama, aklımızın yattığı neden-sonuç ilişkilerine hepimiz bayılıyoruz.

Babama göre dünyada bir uçak düşerse başka bir yerde daha mutlaka uçak düşecektir.

Annem 17 ağustos 1999 günü havanın anormal sıcak olmasından dolayı depremin önden belli olduğunu söyler hep.

En yakın arkadaşlarım " Bu iletiyi sevdiğin on arkadaşına göndermezsen başına lanet yağar" iletilerini gayet de inanarak göndermeyi kendilerine görev sayıyorlar.

Şimdi oturup zaten şu anda havada binlerce uçak var, kaza olasılığını ona göre hesap etmek gerek demek ne kadar inandırıcı olur ?

Ya da anneme deprem Ocakta değil Ağustos'ta oldu, izninle hava sıcak olsun demek işe yarar mı ?

Arkadaşlarıma, paronayanızla yüzleşin, göndermeyin bir kerecik o iletiyi, bakalım lanetlenecek misiniz diye cesaret versem fayda sağlar mı ?

Aslında hepsi için enerjim de var sabrım da. Ama bu kendini tekrarlamaktan öteye geçmiyor.

İnsanlar bunlara inanarak kendilerini rahat ediyorlar. Ben de bıraktım artık kendi hallerine :)

Perdeler

2010-11-26T16:37:00.003+02:00

Cam pencere sımsıkı kapalı evlerde oturan insanları anlayamıyorum. Ben öyle ortamlarda, hele ki geceyse cinnet geçirebileceğime eminim. Kutu gibi, sadece lamba ile aydınlanan ve klostrofobiye davet çıkaran hücre gibi yerler bence böyle evler.

Bu herhalde alışkanlık meselesi. Benim büyüdüğüm evde perdelerin tek işlevi güneşin rahatsız edici anlarından korunmaktı. Onun dışındaki tüm zaman dilimlerinde perdeler de kepenkler de hep açıktı.

Hatta yolun hemen karşısında aynı hizzamızdaki ev sakinleri de aynı şekilde yaşadıkları için olağan ev hallerimizi karşılıklı yaşardık. Sonuçta salon bu, en kötü verebileceğiniz görüntü pijamalarla kanepede sere serpe yatıp televizyon izliyor olmanızdan başka ne olabilir ki ?

Onun dışında yok misafir gelmiş, yemeğe oturulmuş, evde temizlik var falan, bunları komşular görüyor diye nesinden utanılır ki ?

Şimdi oturduğumuz eve ise hastayım. Hitchcock'un Arka Pencere Filmi'ni adeta ikiyüz farklı evde yaşıyor gibiyim. Gece olup da camın kenarına oturup her birinde farklı hayatların olduğu evleri izlemek çok hoşuma gidiyor. Bunun adı röntgencilik ya da meraklılık değil.

Ben buna kendi sıradan hayatlarımızın başka evlerdeki yansımalarından esinlenmek diyorum. Yani komşuların olağan salon anları..

Bence komşularla gece ev hallerimizi değiş tokuş etmek de sosyal terapi gibi birşey sayılmalı.

Hem dışarıdaki geceyi eve sokmak hem de tüm mahalle ayrı evlerde aynı anları yaşamak. Bunları izlemek, inanın bana güzel oluyor :)

VIP kandırmacası

2010-11-02T17:34:00.005+02:00

Uçak yolculuklarında asla Business Class'ı tercih etmediklerini söyleyen Radiohead solisti Thom Yorke " Uçağın önü de arkası da aynı yere gidiyor, neden bir perdeye onca para veriliyor ki ?" demişti bir röportajında.

Aslında düşününce, Hindistan'da bugün kast sisteminin hala devam ediyor olmasına şaşıran biz sözde batılıların benzer sınıfsal ayrımların peşinde koştuğumuzu göremiyor olmamız tam bir komedi.

Internet ortamında ücretsiz hizmet veren oyun ya da arkadaşlık siteleri var. Bu sitelerdeki olanaklardan daha iyi faydalanmanız için size sunulan VIP ya da Gold üyelikleri için para ödemeniz gerekiyor. Yani sıradan biri olarak ücretsiz sınırlı faydalanıyorsunuz, ama para verince olanaklar çoğalıyor.

Bu kabul edilebilir bir pazarlama stratejisi aslında. Üyelik ve kullanımın bedava olması o siteye ilk girişte doğrudan para istenmesinden daha iyi kazanç sağlıyor.

Ancak zaten para verdiğiniz üyelik ya da hizmetlerde bir üst seviyeye geçmek için daha da kesenin ağzını açmak bana kalırsa soyulmaktan farksız. Herkesten daha fazlasını ödeyip üç kuruşluk hizmet almakla kendimizi yükselmiş sanmamız parayı cebe atan firmalar dahil diğer tüm insanların bize enayi gözüyle bakmasına da engel değil üstelik.

Business Class uçmak gibi..

Digitürk'teki Digitürk Plus üyeliği gibi..

Ya da spor salonlarında özel soyunma alanına sahip olmak gibi..

Hintliler bir üst sınıfa ait olmanın gücünü alt sınıfı hor görmekten alıyorlar. Biz kapitalist tuzaklar içinde göstermelik artılar için para saçan insanlar ise bu hazzı yaşamanın yolunu başkalarına fazlasını ödeyerek yaşayabiliyoruz ancak..

Kendimizi VIP sanarak hakikaten üstün ırk olduğumuza inanıyoruz, diyorum ya, gerçekten komedi !

Beslendik, barındık ama üreyemedik

2010-10-26T10:29:00.004+03:00

İnsan her ne kadar beyinsel fonksyonlarını geliştirebilmiş de olsa özünde bir hayvan, bunu biliyoruz. Ve tüm hayvanlar gibi temel gereksinimleri de barınma, beslenme ve üreme üzerine kurulu.

Barınma ve beslenme üzerine binlerce yıldır yapılanlar tüm acımasız yöntemler ( hırsızlık, adam öldürme, gasp ) nedense üreme özgürlüğüyle kıyaslandığında daha bir hoş görülmüş. Halbuki daha iyi evlerde daha iyi koşullarda yaşamak için bazıları bazılarının yaşam hakkına kadar tacizde bulunulabiliyor ya da dünyada 1 milyar insan açken zengin ülke insanları tonlarca dokunulmamış yemeği çöpe atabiliyorsa bunun kabul edilebilir bir yanı olmasa gerek. Ama üremek söz konusu olduğunda nedense bu tür haksızlıklar hiç olmuyor.

Yani tecavüzlerin, ya da cinsel olarak kötüye kullanmaların nedeninin üremek olmadığını biliyoruz.Bu ancak cinsel tatmin amaçlı, karşı taraftan bebek yapmak niyetiyle bir yaklaşım değil.

O halde neden insanların üreme hakkıyla ilgili her zaman katı bir tutum var ?

Bir kadının evlenmeden çocuk sahibi olma hakkı en gelişmiş toplumlarda bile daha yeni benimsenirken dünyadaki milyarlarca kişi buna kötü gözle bakıyor. Ama neden ?

Bir çocuğun gelişiminde annenin en büyük rolü üstlendiği bir gerçek. E bırakın kadın kendinde o gücü buluyorsa kendi çocuğunu yapma hakkına sahip olsun. Araya sırf görüntü olsun toplum huzur dolsun diye anlaşamadığı bir erkeği sıkıştırmaya ne gerek var ?

Babası daha doğmadan ölen veya annesini terk eden çocukla babası ve annesi hiç birlikte olmamış bir çocuğun ne farkı var mesela, gelişim süreci açısından biri bunu açıklasın.

Bir de çocuğu olmayan çiftlerin taşıyıcı anne ile çocuk sahibi olma seçimine gitmeleri neden bu kadar büyütülüyor onu da anlamıyorum. O taşıyıcı annelerin kaçırılıp zorla baskı altında tutulmadıkları belli. Karnındaki bebek zaten bir başka insanın yumurta ve sperminden oluşan bir cenin. Adı üstünde, o kadın biyolojik olarak bir taşıyıcılık görevini üstlenmiş. E o halde neden bu kadar tantana ?

Neyin nasıl olduğuyla kafayı bozacağımıza sonuca odaklansak daha mantıklı olmaz mı ? Bebeklerin hangi koşullarda dünyaya gelmesinden öte nasıl yetiştirildikleri, ne tür ebeveyn sevgisi ve terbiyesi aldığı kesinlikle çok daha önemli.

Hem başta da dediğim gibi doymak için başkasının ekmeğini çalana, yağmurdan korunmak için başkasının sığınağına göz dikene ses çıkarmıyoruz da dünyaya yeni bir birey getirmek isteyenler neden engele takılıyor, bunu bir daha düşünmek gerek..

Bir sözcük iki anlam

2010-09-28T18:08:00.005+03:00

Modern sözcüğü dilimizde yeniyi ve yenilikçi gibi manaları çağrıştıran anlamlarla kullanılıyor. " Modern kadın kendi hayatıyla ilgili tüm kararlarda özgürdür..", " Modern binalarda artık alaturka tuvalete rastlanmıyor." gibi..

Oysa İngilizcedeki aynı sözcük "günümüz" manasında kullanılıyor.

Yani " Günümüz kadını kendi hayatıyla ilgili tüm kararlarda özgürdür." ya da " Günümüz binalarında alaturka tuvalete rastlanmıyor." gibi..

Evet..Anlam olarak cuk oturdu ama Türkiye'de bugün bu cümleler ne kadar geçerliliğe sahip acaba, işte orada bir anlam karmaşası var sanırım..

Bir sözcüğü başka dilden Türkçe'ye çevirirken alt anlamları da tekrar gözden geçirmek şart.

Çünkü belli ki, ülkenin gidişatını hepimiz benimsemiş durumdayız artık...

İlişki ve duvar bağlantısı

2010-09-20T10:06:00.005+03:00

Aslında ilişkiler ve insanların ilişki ihtiyacının tanımı çok basit. Herşey yaslanacak bir duvar arayışıyla alakalı.

İki insanın arasındaki ilişki bir duvar oluşturuyor. Destek duvarı, dayanma duvarı gibi. İnsan gençken ya da çocukken sağlam bir bedene sahip. O yüzden kolay yorulmuyor ve yaslanacak duvar aramıyor kendine. Azıcık yorulsa karşısına çıkan ilk duvara dayanıyor, dinleniyor ve içi kaynadığından oyalanmadan o duvarı arkasında bırakıp yoluna devam ediyor.

Genç yaştaki evliliklerin ya da ciddi ilişkilerin uzun süreli olmamasının temel nedeni bu işte.

İlişkilere göre duvarın da çeşitleri oluyor. Mesela fedakarlığın tek tarafa kaydığı ilişkilerde duvar da o kişinin omuzlarına doğru ağırlık yapıyor. Ya da ilişkinin fiziksel ya da ruhsal tahribata yol açtığı ilişkilerdeki duvar dikenli tellerle çevrili oluyor. Kişi duvara yani ilişkisine yaslandıkça canı yanıyor.

Bir de biten ilişkilerdeki duvar garantisi var. Mesela bir başkası uğruna biten ilişkilerde kadın ya da erkek ancak yaslanacak daha iyi duvar bulduğunda eski ilişkisinden vazgeçiyor. Eğer ortada yaslanacak bir duvar yoksa kişi tek başına ayakta yorulmadan çok fazla dayanamayacağı için yine eski ilişkisine kayabiliyor.

Benim en favori duvarım etten olanlar. Yani bu iki kişinin birbirine tam destek, tem güven ve tam sevgi üçlemesiyle bağlı olduğu ilişki türünün oluşturduğu duvar.

İki kişi ayakta sırt sırta birbirine yaslanmış duruyor. Biri yorulunca ağırlığını diğerine yaslıyor sonra sıra eşine geldiğinde bu sefer öbürü sevgilisini sırtında taşıyor. Her iki tarafda büyük emek harcıyor ama her antrenmanlı atlet gibi ikisinin de sırtları bu ilişkiyi taşıyacak gücü gün be gün arttırabiliyor.

Geçen zamanla da yıkılmaz bir etten duvar oluşuyor.

Silkinmek

2010-09-18T15:58:00.007+03:00

" Hiçbir şeye üzülmemek gerek, çünkü hayat çok kısa." dedi arkadaşım. Otuzüç yaşında ve bir seneden uzun süredir kanser tedavisi görüyor. Bu hastalığın her aşamasında her sıkıntıyı yaşamış ve olgunlaşmış biri.

Bana söylemek istediği; kafana hiçbirşeyi takma değil, kafamı rahat bırakmayan şeylerden bir an önce uzak durmak gerektiği. Çünkü o haklı. Yaşarken birçok saçma sapan ıvır zıvırın bizi sıkmasına izin verip sürekli sızlanarak geçiriyoruz günleri.

Savaşmak yerine ağlanıyoruz.

Uzaklaşmak yerine durmaksızın sızlanıyoruz.

Yetmiyor, bir araya gelip hangimizin sorunu hangimizinkini döver diye yarışa giriyoruz.

Arada durup silkinmek gerek. Etrafa daha dikkatli bakmak... Hayat bize sadece başkalarının başına geldiğini sandığımız belaları sarmadan önce ayılmak gerek..

Berbat şarkılar geçidi

2010-09-14T11:34:00.017+03:00

Yılbaşında bizim evde arkadaşlarımızla toplanmıştık. Öncesinde gece boyu dinlemek için bir iki hafta boyunca kendimce müzik listeleri oluşturmuştum. 2010'a giriyoruz diye 80'lerin, 90'ların ve 2000'lerin en iyi parçalarını harmanlamaya giriştim bir heves.

80lerden parçalar seçerken adeta coştum. 90larda ise kendimi kaybettim. 2000lere geldiğimde de duvara tosladım.

Sanki son on yılda hiç radyo dinlememiş, hiç müzik dergisi okumamış gibi kopmuşum müzikten. Ya da bir nevi kötü müziği o kadar benimsemişim ki kulağımdan giren tınılar diğer kulağımdan çıkıp gitmiş.

Oysa 80lerde ve 90larda türeyen kötü şarkılar benim için adeta işkenceydi. Kolay kolay da kaçamıyordunuz çünkü neden ve nasıl bu kadar sevildiklerini anlam veremediğim bu şarkılar, sürekli her yerde beni kovalıyordu !

Gerçi o zamanın kötülerini 2000'lerdekilerle kıyaslandığında her birinin deha örneği olduğunu da kabul etmem gerek. Ama bu bile hepsini lanetle anmama engel olamıyor.

İşte benim berbat şarkılar listem.

1- Mory Kante "Yeke Yeke" Tüm zamanların en kabus şarkısıdır bu benim için. O incecik tiz ses, arkasına hız motoru takılmış korkunç bir Afrika melodisi ve ortaya çıkan manasız koca bir nota yığını. Dans parçası desen, dans etmek için tutturacak ritm yok. Küfür mü şarkı mı hiç belli değil. Buna karşın herkes öyle bir sevdi ki, Okulda, serviste, televizyonda her yerde eziyet gibi çaldı da durdu aylarca. Bana kalırsa Afrika'nın yüz karası bir lekedir bu şarkı !!
Kalbine güvenen buradan denesin.

2- Bryan Adams "Everything I do ( I do it for you ) " Aslında idare eder nitelikte bir parça. Hatta ağlak sözleri, bayık melodisi olmasa Bryan Adams'ın görkemli dönüşü bile sayılabilir. Kevin Costner'dan nasıl Robin Hood olurmuş gelin görün şişirmesi yüzünden sanki yüzyılın romantik keşfiymiş gibi her yerde sömürülürcesine o kadar çok çalındı ki fena halde kabak tadı verdi. Daha 90larda bile kusma raddesine getirmişti bu şarkı beni, şimdi bile duyunca dayanamıyorum. Zaten duyguları olabildiğince basitleştirilmiş sözler yetmezmiş gibi, erkek vokal şarkıyı gözümde İngilizce bir arabesk çıktısı haline getiriyor.

Aşka gelmek isteyen buradan dinlesin.

3- Az Yet " Last Night " İtiraf ediyorum, söz konusu müzik olunca fena halde ırkçı olmamada bu beşlinin payı büyük. Düşünün, sevgilinizle özel bir gece geçiriyorsunuz, ertesi gün adam ve dört arkadaşı " Last Night, I was inside of you. Last night I was making love to you." diye size serenad yapıyor. Emimin İngilize bilmeyen bir sürü çift bu şarkıyla düğünlerinde açılış dansı yapmışlardır. Sözlerinden de beteri, şarkı boyunca arkadan gelen zenci uluması şarkıyı benim Çin işkencesi listemde üst seviyelere taşıyor.

Romantizmden korkmayan buradan gelsin

4- Mousse T " Horny " Evet biliyorum, dans parçalarına söz yazmak büyük beceri işi değil. Ama insan dans ederken bile arada sözleri mırıldanmak istiyor. Ve bu şarkıyla tepinirken " Azdım, hem de çok fena azdım !" diye bağırmak hiç işime gelmiyor doğrusu. Normalde dans parçalarının bir diğer güzelliği de etkilerinin saman alevi gücünde olmaları. Ne var ki aa ayıp söz söyledi diye heyecanlanan üç yaş zekası insanlar sayesinde o kadar çok çalındı ki, malesef söyleyeni meçhul ama kendisi pek bir sevilen parçalar listesine girdi bile.

Buyrun buradan dans edin.

5- Kris Kross " Jump Jump" İki veledin iki saniyede üretip bu "şeyi" piyasaya sürdüğünde, tüm dünya bu şarkıyla yıkılırken sanırım ben o gece aynı gezegende değildim. Zira, ergenlikten daha nasibini almamış bebe seslerin jump diye çığırmasından başka hiçbir melodi bulamıyorum ben bu şarkıda. Fakat öylesine bir ritm patlamasıymış ki daha sonra üstüne allama pullama modeli yapıp aynı şarkıyı başkaları bu sefer " Jump Around" diyerek piyasaya sürdü. Üstelik bana yapılan işkencenin açık kanıtıymışcasına bunu yapan grubun adı da House of Pain !

Önce bebeleri buradan bir dinleyin sonra da ağbileri farklı ne katmış buradan bakın. Sonra da bana da bir anlatın, zira ben hala iki parça arasında bir farkı göremiyorum !

Erol Taş'ı anlamak

2010-09-01T09:45:00.005+03:00

Bir zamanlar televizyondaki herşey gibi yarışma programlarının da kaliteli olduğu bir dönem vardı. Seksenli yılların sonunda TRT'de yayınlanan gene böyle seyredilesi bir yarışma programında görme engelli Hale diye bir kız yarışmıştı. Bilgi yarışmasında her hafta üst üste birinci gelerek bir süre ülkedeki milli kahraman ilan edildi bu kız.

Kimse kız göremiyor diye ona acımıyordu. Tam tersi, kızın akıllı ve bir o kadar da mağrur hali insanları etkilemişti.

Aynı yıllarda Erol Taş'ın ısrarla sadist kötü adamı oynadığı filmler bir hayli canımı sıkıyordu. Köy ağası ya da mafya babası farketmez, adam hangi rolde olursa olsun hep aynı sinir kahkahasını atıp karşısındakileri ezip duruyordu.

Eğlencesine bile olsa içinde Erol Taş'ın olduğu Türk filmlerinden uzak duruyordum.

Son yıllarda ise televizyondaki yozlaşma o kadar alt seviyelere indi ki toplum olarak ahlak değeri de bu senkronizasyonda zorlanmadı.

Güner Ümitlerin, Mehmet Ali Erbillerin sunuculuktan çok kendilerini maymun ettikleri yarışmalara değinmeye gerek bile yok. Her ikisi de zaten kontrolsüz espri güçlerinin kurbanı olup bir gecede kendilerini imha ettiler.

Fakat arabesk anlayışı ve mağdur ratingi hala en çok tutan araçlar. Bunları bir de herhangi bir bilgi veya beceri gerektirmeyen bir formatla harmanlayınca, bu basit yarışmanın bu kadar çok tutması insanı şaşırtmıyor.

Var mısın yok musun'dan bahsediyorum.

Seçme tiplerin para o kutu da mı yoksa bu kutuda mı diye yarışması zaten 0-3 yaş grubuna hitap eden oyunlardan esinlenme, bu belli. Ama olayın yarışmacıdan çıkıp aileye, onların borçlarına, bir zamanlar şöyle iyi olup şimdi böyle kötü olmalarına kadar dayandırılmasına dayanamıyorum.

Hale'yi alkışlayanların bugün oradaki bir tipin işte beşyüz bin yerine teklif edilen doksanbini kabul edip sonra açılan kutudan beşyüzbini kaçırmasıyla kahrolması kadar acınası bir dönüşüm var mıdır acaba ?

Gerçi dönüşüme uğrayan ekrandaki bu duygusallık pompalamasına kananlar değil sadece.

Altı aylık birikmiş kira borcu ve kazanacağı parayla ev alacağını söyleyen yarışmacıya bakıyorum. Tüm stüdyonun birbirine kenetlenerek ona destek verdiği, nefeslerin tutulduğu anın sonunda kutudaki büyük parayı kaçırdığı anı gördüğümde kahkahayı patlatıyorum.

Hayal kırıklığından öte sanki dünyalar başlarına yıkılmış halleri karşısında gözlerimden yaşlar gelerek gülüyorum.

Ağlanıp sızlanan insana çabalayan insandan daha çok değer verildiği düzenle dalga geçiyorum. Reklam değerlerini arttırmak için kendilerini piyon olarak kullandırılmasına izin verenlerin ekrandaki yüzlerine gülüyorum.

Yıllar önce sakındığım Erol Taş oluyorum ve Nihahahaaooaa ( Youtube örneğinde görüldüğü gibi ) diye ortalığı inlettiğim o pis kahkahanın dayanılmaz hazzını ruhumda yaşıyorum.

Saçma işler ülkesi

2010-08-25T10:21:00.005+03:00

Halkın kullanımındaki kapalı alanlardaki tek yasağın sigara içmek olduğunu sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Türkiye'de çok uzun zamandır halka açık binalarda " elini kolunu sallayarak giremezsin" diye kural uygulanmakta. Okul, işyeri, devlet dairesi, aklınıza gelebilecek her yerde işte bu aletin içinden geçmemiz gerekiyor. Ve kimse de nedenini sorgulamıyor.

Açık alanlarda havaya silah sıkmak tamam ama kapalı alanlarda silahını kullanamazsın uyarısı mı bu acaba ?

Ya da girdiğiniz binayı patlatabilirsiniz ancak metal içerikli bomba kullanamazsınız mı ?

Yoksa sokaklarda Fight Club misali binaları patlatma potansiyeli yüksek insanlar var da ve bunların dedektör alerjisi sayesinde mi binalarda güvendeyiz ?

Size en basit örneğiyle bizim şirketin binasını anlatayim. Alışeriş binası tarafından girmek isterseniz iki giriş katında güvenliğe rastlıyorsunuz, ama alt otoparktan doğrudan süpermarkete girerseniz burada ne güvenlik görevlisi var ne de her hangi bir cihaz.

E ne bu şimdi ?

Ama aynı bina aklınca güvenliği o kadar sıkı tutuyor ki, ofise çıkmak istediğinizde önce alışveriş merkezinin güvenliğinden geçiyorsunuz, ardında on adım atıp ofis binasının güvenliğinden..

Üst katta dedektörler sizi duble tararken altta süpermarketten giren her kötü niyetli istediğini yapabilecek durumda.

O halde neden bu saçma aletlerden geçmemiz gerekiyor ? Sonra da kanser vakaları çok arttı diye geyik yapıp duruyoruz. Bu aletler nedir, ne kadar radyasyon yayıyorlar, kontrolleri ne sıklıkta yapılıyor, yan sanayi mi yoksa orjinal cihazlar mı hiçbir bilgimiz de yok.

Ayrıca bu cihazlar gerçekten kötü bir niyeti ne kadar uzak tutabiliyorlar kapalı yerlerden o da esas konu.

Kısaca herşeyde olduğu gibi bu güvenlik saplantısında da saçma bir ülkedeyiz..

Yeni bir insan türü

2010-08-19T10:32:00.004+03:00

İlle De Roman Olsun Kitap Kulübü'nde son okuduğumuz kitaptan sonra aslında yeni birşey fark ettim. Üç maymunluk halinin artık değişim göstererek bir üst seviyeye dönüştüğünü.

Şöyle..

Eskiden bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın diyenler, sustukça sırası hala gelmeyenler, işinde gücünde olup kimseyle bir alıp vermediği olanlar hep huzurluydu. Kendi dertlerinden başka sorunu olmadıkları için, hiçbir şeye büyük çerçeveden bakamadıkları için kaygıları da ufak olurdu bu insanların. Sanardık ki asıl tehlike bunlar. Oysa beteri gelmiş yeni görüyorum.

Yeni neslin adı iyimser kandırıkçılar. Ya da hayalci saflar. Belki daha sert bir tanımla duymak istediklerinizi size pazarlayanlar..

Basitçe anlatmak gerekirse doğru söyleyeni dokuz köyden kovanların başını çektiği türdür bu insanlar. Ortada olan gerçeği biri cesaret edip de açıkça dile getirdiğinde bunlar hemen karalamayla var olan gerçeği pembeye boyarlar. Ya da daha da ileri gidip sanki o gerçeğin acı tadından onu dile getiren sorumluymuş gibi hedef oklarını zavallı dürüst ve cesur insana yönlendirirler.

Örnekle anlatmak gerekirse de aksiyon planları şöyle sıralanabilir.

- Aylardan mayıs, biri bu sene kurban bayramı dokuz gün yaşasın diye galeyana gelir. Diğeri çıkıp altı ay sonraki tatilin hayalini şimdiden mi kuruyorsun der ve hemen bizim iyimser kandırıkçı çıkar " Sen de ne kötümsersin, ne güzel tatil var işte, mutlu da mı olmayalım !" diye öbürünü paylar

- Denizfeneri Derneği'nin sadece Kanal 7'de tanıtılmasından şüphelenen ve bu yüzden bu derneği samimi bulmayan biri vardır. Almanya'daki aynı isimli derneğin savcılık soruşturmasına takılmasının ardından " Bu adamlar da insanların vicdanlarını kullanıp toplanan parayla yardım değil belli bir amaca hizmet etmişler" diye saydırırken bizim hayalci saf çıkar gene sahneye ve der ki " Dernek paranın hepsini hortumlamış değil, ihtiyacı olan bir çok zor durumdaki insana da yardım ediyor, neden bu kadar önyargılı yaklaşıyorsun ?" diye suçlar hemen

Görüldüğü üzere Kral Çıplak diye bağıran insana karşı linç kuvvetlerini salabilecek güçtedirler.

Bir diğer tehlike dokuz köyden kovulduktan sonra artık çekip giden dürüst insan da ortalıktan çekilden sonra gerçekleşir. Çünkü meydan bunlara kalır.

Ve bundan sonrası duymak istedikleriniz şeklinde devam eder.

Siz öğrenciyken kötü bir sınav sonrası sırtınızı sıvazlayıp " Boşver benim de kötü geçti zaten sınav." diye teselli edenlerdir bunlar. Perhize başladığınızda " Sen zayıfsın zaten, gel işte kebapçıya gidelim, pide yemezsin sadece et ye." de derler. Hoşlandığınız bir kişiyle ilgili " Bence kesin o da senden hoşlanıyor, daha iyisini bulamazsın, hemen atla " diye gaza getirip başınızın ağrıdığı bir akşam siz evde yatmaya hazırlanırken " Seninki stresten sadece, çıkalım içelim gör bak hemen gevşeyeceksin." diye ısrar edenlerdir.

Günü kurtarmanın daha çok işimize geldiğinin hepimizden çok daha iyi farkında olup uzun vaadeli hedeflerden bizi fena halde uzaklaştırabilirler.

Bu da benim yeni yeni gördüğüm bir insan modeli işte. Paranoyak yanımın bir ürünü de olabilir tabi ama ben gene de inanıyorum, etrafımızda çok fazla var bunlardan !

Yalnızım ülen !

2010-08-16T14:59:00.005+03:00

İş arkadaşlarımdan birinin oğlu üstün zekalı. Dolayısıyla çocuğun eğitimine ayrı bir özen gösteriyorlar. Aslında dolayısıyla dedim ama ailenin çocuğun eğitimine ayrıca ilgi göstermesinin sebebi zeka seviyesinden en iyi şekilde faydalanması değil de daha çok çocuğun yaşıtları arasındaki yalnızlığını gidermek.

" Oğlum Plüton'un gezegenlikten çıkarılmasıyla ilgili konuşmak istediğinde yaşıtları çocuğa garip garip bakıyor." diye yakınıyor annesi. Çaresi de iyi bir okulun özel üstün zekalılar sınıfı. Sonuçta hepsi aynı dili konuşan bir grup çocuklar sınıfı.

Ben de o çocuğun Plüton geyiğindeki yalnızlığını duyuyorum içimde. Tabi üstün zekalı olmadığım için benim bir özel sınıfım da yok. Ama gene de ben de Plüton'un güneş sistemine son katılan ama kısa sürede uyduluğa düşürülen gezegen kariyerini doyasıyla konu etmek istiyorum muhabbetlerimde.

NTV'deki Life belgeselini seyrettikten sonra yumurtalarını korumak için altı ay aç bir halde nöbet bekleyen ahtapotun tam da yavruları yumurtadan çıkarken ölümü karşısında duyduğum hüznü benimle paylaşacak kimsem de yok.

En basitinden, bir gün piyangodan para çıkarsa hayalleri kurulurken o parayla Afrika'ya gider, hem gezip hem de köle ticaretine karşı Birleşmiş Milletler'de gönüllü çalışırım diye kendi fikrimi ortaya koyduğumda ise bana anlam veren bir kişi bile çıkmıyor şu alemde.

Televizyonda Türk dizisi ya da maç, gazetede futbol ya da Kelebek, Internet'te de Facebook'un ötesine geçememiş insanlık içinde yalnızım ben dostlar, çok yalnızım !

Amatör çekim temalı korku filmi klişeleri

2010-07-26T11:05:00.015+03:00

Yaklaşık on yıl önce The Blair Witch Project ortaya çıktığında korku ve gerilim sinemasının hala ölmediğinin iyi bir ispatı gibiydi. İki erkek ve genç bir kızla bir amatör kameranın bileşkesinden ortaya ancak porno çıkar genellemesini de farkında olmadan silmişti.
Aynı zamanda Carpenter'ın Halloween'inden sonraki en ucuz maliyetli ama süper gişe getirili ilk korku filmiydi.

Kısacası The Blair Witch Project, ortaya çıkış fikri, yapımı ve görüntüleriyle tam bir deha ürünüydü. Ve yıllarca komedi filmleri dışında kimse ona bulaşmaya cesaret edemedi.

Sonrasında artık Hollywood senaristlerinin grevi midir yoksa ekonomik kriz midir, sebebin ne olduğunu bilemiyorum ama Blair Witch türevi filmler üstelik de çok parlak fikirlermiş gibi yeniden pişirilen senaryolarla önümüze serilmeye başladı.

Hadi Hollywood zaten son on yıldır kendini tekrarlayan bir kısır döngüye girdi; sadece korku değil hiçbir türde iyi bir örnek çıkaramaz oldular. E peki Avrupa sineması neden böylesi bir trendle gaza geldi anlamış değilim.

Bakınız İspanya'dan Rec filmi. Güya kamera amatör değil ama çekimleri amatör bir film. Çünkü filmde itfaiyecilerle ilgili bir program çeken televizyoncuların çekimlerinden izliyoruz olan biteni. Aslında film değil de tiyatro demeli. Zira bütün film içine girdikleri anda karantinaya alınan bir apartmanda geçiyor.

Her korku filminde olduğu gibi başta ne olduğuyla ilgili soru işaretleri yüzünden gerilebilirsiniz. Mesela aşağıdaki gibi bir sahne oldukça gerçekçi de gelebilir. Ancak herşeyin insanları kuduzla zombi arası bir moda sokan virüsten kaynaklandığını anlamanızla bütün tempo düşüyor. En çok da bütün apartman halkının panikle bir aşağı bir yukarı katlara koşturması bir hayli bayıyor.

Sonunda karşınıza korkunç olması beklenen böyle bir surat çıkınca da kös kös ekrana bakıyorsunuz. İspanyolca bağrışlar, bir aşağı bir yukarı koşturan halk ve bir apartman dekorunun heyecanı ancak buraya kadar işte..

Felaket filmlerini sevenler için Cloverfield bir başka gençlik ve amatör film seçkisi. Hatta tam bir klişe olan "herşey bir partide başladı" girişi bile var.

Bir anda bir patlama ile sokaklarda koşturan insanlar ve caddeye düşen Özgürlük Heykeli'nin o dev kafası. ( Evet film New York'ta geçmektedir ve her New York temalı film gibi gene kadıncağızı rahat bırakmamışlardır)
Çekimler amatör, sahne New York olunca Cloverfield neredeyse Godzilla'nın bir gömlek üstü diye bile tanımlanabilir. Tıpkı onun gibi ilk sahnelerde yaratığı tam olarak görememek ama saçtığı dehşeti yakından hissetmek hiç de fena sayılmayacak bir karbon kopya.

Ama gelin görün ki başroller arasındaki fark filmin de kalitesini ortaya koyuyor. Solda bizim eski dost Godzilla ve onun o her zamanki karizmatik duruşu. Sağda ise eciş bücüş ne olduğu bile anlaşılmayan akraba evliliği ürünü adsız tipleme !

Gelelim yılın en şişirme korku filmi Paranormal Activity'e. Ben bu filmde insanlar ne buldu ve yapımcılar nasıl gaza geldi de ikincisini anında çekirverdiler işte burada kendimden şüpheye düşüyorum.

Belki Entity'i izlememiş olabilirsiniz. Zamanın sıkı korku filmlerinden biri olan bu filmde bir kadını saplantı haline getiren görünmez bir varlığın neden olduğu olayları izleriz. Her halde eski olduğu için unutulduğunu sanan bazı akıllılar Paranormal Activity ( adı da süper bir yaratıcılık ürünü yani ) ile işte bu eski donmuş yemeği mikrodalgada ısıtıp önümüze koymuş oldular.
Hoş, Godzilla'nın daha mezarında kemikleri çürümeden Cloverfield çekildiğine göre Entity'den otuz yıl sonra Paranormal neden olmasın ki ?

Her neyse, bu filmde de gene bir kadın ve ona takık bir şey var. Ruh mu neyse artık her gece kız ve erkek arkadaşı uyurken varlık göstergeleri sunuyor. Film bunları kaydetme hırsına kapılan erkek arkadaşın özellikle yatakodası kayıtlarıyla dolu. Gündüz az biraz gerginler ama geriye kalan bütün film işte bu alttaki sahne ile geçiyor. Uyuyorlar ve çat birşey oluyor. Olan da öyle duvarlar çatlıyor, yer yarılıyor değil. İşte anahtarlık düşüyor, aşağıdan " pat " sesi geliyor gibi gereksiz şeyler.

Blairwitch bize her amatör çekimin porno olmadığını gösteriyorsa Paranormal Activity de amatör çekimli bir filmin dörtte üçü yatak odasında geçse bile gene de erotik hiç bir çağrışım yapamayacağını anlatıyor. Zira uyuyan ve uykusundan gürültü ile sıçrayan bir çifti izlemekten artık kendinizi röntgenci zannetmeye başlıyorsunuz.

Bu da bayık Paranormal yatak sahnesi ile Entity'de kendisine musallat olan varlıkla mücadele eden kadının gene bir yatak sahnesi.

Aradaki fark şunu gösteriyor ki aynı yatak sahnesini çekmek otuz yıl sonra yatakodasının bütün heyecanını söndürüyor :)

Benim ütopya

2010-07-16T11:34:00.003+03:00

Komünizmi deneyen tüm ülkeler yüzünden güzelim yönetim biçiminin adı kötüye çıktı.

Örneğin SSSCB ve onun Doğu bloğu kardeşleri, yıllarca tüm dünyaya o suratsız Slav soğukluklarıyla tehdit oluşturdular. Yetmedi, kendi vatandaşlarının da seyahatten, beslenmeye, iş seçiminden yaşamak istedikleri kentlere kadar her konuda kısıtlama getirdiler.

Haliyle çöküp gittiler..

Bugün bir avuç Komünist görünümlü ülkeye bakınız.

Mesela bir tarafta kendi kendine yetmeye çalışıp eski SSCB ağbisinin izinden gidip gene ona buna nükleer kafa tutan bir Kuzey Kore var. Halkı enerji kıtlığında, dünyadan kopuk tamamen hayali dev Kuzy Kore hayatı sürerken devlet başta Güney Kore olmak üzere tüm gezegeni patlatmakla tehdit edip duruyor.

Çin var bir de güya komünist diye geçinip en büyük kapitalist çarkı döndürüyor. Milyarlık iş gücünü insan haklarını yok sayarak paraya dönüştürüyor ve dünyaya pazarlıyor. Hem de en dandik kalitede ürünler halinde.

Hala Castro'nun ülkesi sanılan bir Küba var. Fidel Castro'nun aslında çoktan öldüğünden habersiz, kardeşinin diktasında uyuşturulmuşluk içinde yaşayan ve nefesi açlık kokan bir garip halk ülkesi. Şehir değiştirmenin, et yemenin yasak olduğu kendini dünyaya kapamış ama fakirlikten dünyanın turistini havaalanında özel doktorlarla koşarak karşılayan bir devlet anlayışı var Küba'nın. Ama halk çok mutluymuş öte yandan !

Madem her yönetimin böyle garip komünizm anlayışı var, o halde ben de kendi komünist ütopyamı oluşturuyorum.

Benim takıntım kimse başka ülkere özenmesin, işte başka ülkelerin kaynaklarına muhtaç kalmayalım değil. Ben doğrudan ülkedeki iş gücü kaybından şikayetçiyim. Hafta içi günlerde orada burada gezip saçma sapan konuları kendilerine dert edinenlere derman peşindeyim.

Benim ülkemde hafta içi mesai saatlerinde herkes çalışacak arkadaş ! Öyle kafelerde, restoranlarda, sahillerde boş boş takılmak yok ! Biz köle gibi çalışırken diğer herkes de köle gibi çalışacak, o kadar !

Ondan sonra hafta sonu gider Monaco'da F1 rallisi mi izler, akşam Bebek Luca'da milletle kesişip kokteylini mi yudumlar ya da Türkbükü'nde eller havaya mı oynar beni ilgilendirmez. Ben pazartesi sabahtan cuma akşamına kadar herkesin hayatına el koyuyorum.

Böylece biz de çalışırken şimdi millet piyasada, biz bu havasız ofiste diye ağlanıp işimize olan yoğunlaşmamızı da kaybetmeyiz.

Bu kadar basit işte.

Bu da benim ütopya :)

Hizmet sektörü kölesi

2010-07-13T09:11:00.006+03:00

Para kazanma alışkanlığımız para harcama alışkanlığımızdan çok sonra geldiği için sanırım bazı gerçekleri görmekte geç kalıyoruz.

Parayı kolay elde etmek, zamanla zor sürece girince miktardan bağımsız olarak paranın gözümüzdeki değerinin arttırıyor. O yüzden sanırım benim de para kazanan insanlara karşı bakış açım çalışma hayatıyla birlikte bir hayli değişti.

Özellikle hizmet sektörü çalışanlarına...

Zira, benim gözümde dünyanın tek tutarsız ve dolayısıyla en zor yaratığı olan insanı memnun etmek için çalışan ağır yük işçileri hepsi de.

Öğrenciyken bahşiş denen şey sadece sinemada yer göstericilere verilmesi zorunlu bir alışkanlıktı benim için. O da salonun karanlığından istifade edip adamların eline yükte ağır ama pahada ucuz bozuklukları sıkıştırıp sıvışmak anlamına geliyordu.

Oysa bugün hizmet aldığım her insana karşı müthiş bir çekince duyuyorum. Restoranlarda garsonları tatmin edecek bahşiş bırakmazsam içeri girerken gösterdikleri güler yüzü beni uğurlarken göstermeyecekleri paranoyasına sahibim. Benzincideki adam, arabanın camlarını sildikten sonra ona bahşiş vermezsem arkamdan beddua eder ve yolda kesin başıma bir şey gelir batıl inancıyla doluyum. Eve verdiğim yemek siparişini getiren motokuryeye para üstünü iade etmezsem de kesin yemeklerden zehirleneceğim inancı sabittir.

Tabi bu işin abartılı tanımı. Ama bahşiş denen o üç beş kuruşa bakış açım kesindir. Üstelik yalnızca bahşişle de kalsa iyi.

Sürekli seyahetlerimin olduğu dönemde kaldığım otellerde görmüştüm ki özellikle temizlik görevlileri sizi gördüklerinde mutlaka gülümseyerek selamlıyorlar. Biliyorum, bu otellerin çalışanlar için koyduğu bir kural. Ama bence biz misafirler için de otelin bize vermek istediği bir mesaj. O yüzden de süper dağınık bir insan olmama karşın kaldığım her otel odasını temiz bırakmaya özen göstermişimdir. Asla çöpleri ya da havluları yere atmamak, yorganı ve yatağı daha düzgün bırakmak ve hatta " Odanızı ... temizledi" şeklinde not varsa altına da teşekkürler diye yazarak otelden ayrılmak bir nevi hobi oldu bende.

Çünkü bana göre yüzyüze baktığınız ve hizmet aldığınız insanların hakkınızda kötü düşünmesinden daha kötüsü, sizi hiç görmemiş ama sizin için temizlik yapmış görevlilerin arkanızdan saydırmasıdır.

Arabanızı yıkamaya bıraktığınız yerde hiç oturup beklediniz mi ? Arabaları yıkayarak para kazanan o insanların bile arabaların kirlilik derecelerine göre araba sahiplerinin arkasından " Adam amma da pisletmiş arabayı ya.." diye söylendikleri bir dünyada yaşıyoruz.

Belki de ben abartıyorumdur ama etrafımızı saran bu hizmet sektörü ağının çoğu görünmez çalışanlarına birer kahraman gözüyle bakmazsam ,günümün gene de iyi geçeceğine kimse beni inandıramaz. Hatta belki de daha mutlu bir dünya için hepinizin benim gibi düşünmesi gerekir, kimbilir :)

Cittaslow arayışı

2010-06-28T11:11:00.005+03:00

Cittaslow, yani yavaş şehir. Adı bile insana huzur veren bir çağrı gibi. Ya da ben hakikaten yaşlanıyorum.

İtalya'dan başlayan bir akım olduğu için bu yarı İtalyanca yarı İngilizce tanımın altında yatan aslında bir nevi yerel değerleri korumaktan geliyor. Yani nufüs yerleşimi çok kalabalık olmayan, çoğu yolu trafiğe kapalı, global zincir mağazalardan tamamen arındırılmış, doğal tarımcılık ulgulayan; kısaca yüzde yüz ait olduğu bölgenin birer kültür temsilcisi ufak şehirler bunlar.

Ve de ciddi bir turizm potansiyeli..

Dünya'da son on yıldır deliren teknoloji, sapıtan çalışma saatleri, ancak uyku ve uçak modunda kaçınılabilen sürekli bağlantılık halleri yüzünden bu Cittaslowlara yönelme de hız kazandı. Bir diğer değişle insanlar tatilleri için bu kentlere koşuyorlar artık. Dünya'da hemen hemen her ülkede mutlaka da mevcut bu kentlerden.

Aslında Türkiye'de İstanbulluların istilası altındaki Bodrum, Çeşme ( özellikle Alaçatı), Marmaris ve Göcek'i saymazsak tüm sahil ilçeleri birer Cittaslow adayı. Ancak bu ünvanı almak için ilk ve tek girişimde bulunup logoyu kapan yer Seferihisar.

Oysa Kaş, Side, Foça, Bozcaada, Gökçeada, Datça, Didim diye saymaya başlayacağım tüm sahil şeridi uyanmalı ve Cittaslow ünvanını almak için hemen başvurmalı.

Başta da dediğim gibi insanın bedeninden önce ruhunu dinlendirme ihtiyacına girmesi artık yaşlanma belirtisi olmalı. Ya da hayat artık tüketme hızını ikiye katladığı için bundan beş yıl önce süper sıkıcı ve durağan diye algılanan yerlerin şimdi ilk tatilimde kendimi teslim edeceğim yerler olması hiç de üzüldüğüm bir şey değil. Tam tersi, bu arayıştaki başka bir yığın insan olmalı ki bize bilmem kaç yıldızlı otel seçeneklerine inat bu Cittaslow hizmetini veriyorlar.

Daha fazla bilgi için buyrun: http://www.cittaslow.net/

Ne olacak bu Rusların hali ?

2010-06-14T19:30:00.003+03:00

Çeşme`de upuzun sahili olan güzel bir plaj vardır. Kum Beach. Tatil beldesinin sakin ve nezih bir köşesi de denebilir. Aslında Çeşme`nin geçmişi düşünüldüğünde burası bir hayli yeni sayılır.

Bir gün isimleri anmaya değmez zengin iki Rus adam, tekneleriyle bu plajın yakınlarından geçerken içlerinden biri buraya uzaktan bakar ve hiç de fena değilmiş der ve hemen o dakika plaji satın alır.

Yatırım için mi ? Elbette hayır, uzaktan bakıp hoşuna gittiği için sadece.

Diğer Rus iş adamı ise herhalde diğer arkadaşı kadar zengin değil ki sadece Çeşme`de bir otelde konaklayarak tatilini geçirir. Yanında çeşitli Rus köylerinden topladığı seçme on kızla birlikte tabi. Ayrıca kaldığı süre boyunca her akşam saat yediden sonra otelin SPAsını kendisine kapattırır. Öyle ki sizin otelde kaldığınız o bir hafta boyunca odanıza hep şu not bırakılır " Tadilat nedeniyle SPA bölümümüz akşam yediden sonra hizmet verememektedir."

Gerçi otel de haklı. Saati yüz Avro olan masaj almak yerine bütün SPAyı kendi keyfine bağlamak ciddi bir onarım gerektiriyor olmalı.

Benim bu iki adamla her hangi bir sorunum yok. Böyle istediği zaman istediğini elde edebilecek bir güç ürkütücü olmalı. Ama istediği zaman istediğini alabilecek parayı düşlemek bana bir hayli acınası geliyor.

İşte biz Türk insanındaki son on yılda oluşan Rus algısı da bunun yarısından ibaret. Diğer yarısı da bir seksen boyunda sutün bacaklı sarışınlardan oluşuyor.

Nasıl bir ülkeyse erkekleri süper zengin ama çirkin, kadınları ise süper güzel ama fakir. Yer yüzünde hakikaten böyle bir halk var mıdır ? Yoksa tıpkı bundan elli yıl önce Almanya'ya giden Türkler sayesinde, Avrupa insanında oluşan imajımızın bir gün sizin de Türk olduğunuzu öğrenmeleriyle yaşadıkları dumura eş değer midir bu da ?

Belki de soruyu yanlış sordum. Rusların hali zaten ortada. Asıl bizim bu adamlara bakıp iç geçiren halimizin sonu ne olacak onu sormak lazım herhalde.

Germe beni gurme !

2010-06-09T08:59:00.002+03:00

Modern hayatın seçme saçmalarına bayılıyorum.

Mesela bundan yüzyıl öncesine kadar çeşnicibaşı diye bilinen bir meslek vardı. Günümüzde yemeklerin zehirleme riski kalmayınca bu adamlar işsiz kalmasın diye e hadi bari yemek güzel mi, tadı tuzu yerinde mi, bakıp onu söyleyiversin diye dönüştürülmüş bir meslek çıkardı karşımıza. Gurmelik !

Elbette hiçbir meslek grubunu küçümsediğim yok, gurmeliği bile. Sadece özellikle hafta sonu eklerinde koca koca sayfalarda yer kaplayıp televizyonların en ucuz maliyetle karşımıza çıkardığı programlarda kitleleri tamamen subjektif yorumlarla peşlerinden sürükleme amacı hoşuma gitmiyor bu amcaların.

Zaten gurmelik bir meslek midir yoksa bir yetenek midir daha o belli değil. Bakıyorsunuz bir gazeteci, bir iş adamı ya da sanatçı sanki yapacak başka birşeyi kalmayınca jübilesini gurmelikle ilan ediyor gibi. Burada sorum şu, varsa bilen söylesin: Hayatının kırk yılını aşcılık yaparak geçirmiş bir gurme var mıdır mesela ??

Bir de iyi bir iş adamı diye bildiğimiz kimsenin ağız tadının bizimkinden daha gelişmiş olduğuna neden inandırılmaya çalışıyoruz ? Haftanın beş günü öğle ve akşam dışarıda ve hatta farklı kentlerde iyi restoranlarda yemek yemiş olmak bir insanı gurme mi yapar yoksa gidilecek restoranlar hakkında tavsiyelerde bulunabilecek insan mı ?

Yemek ki insanları birbirinden ayıran en temel zevk meselesi, nasıl oluyor da karşılıklı oturup bir yemek yemişliğimiz olmayan adamların lafına uyup hayatımızda gitmediğimiz yerlere iteleniyoruz ?

Açıkçası ben dışarıda yemek için gideceğim yerleri seçerken sadece ağız tadı benimkine yakın insanların lafını dinlerim hep. Bazen insanın ailesi ya da en yakın arkadaşı bile bir yemeğin yağı konusunda sizinle aynı fikirde olmayabiliyor çünkü. o halde neden kendini gurme ilan eden bu çok bilmişlere kanıp güzel bir yemek keyfini kabusa dönüştüreyim ?

Zaten asıl soru da bu. Bir yeri iyi yapan nitelik, kitlelerin orayı seçmesi midir yoksa sizin ama sadece sizin oranın yemeklerinden mutlu olmanız mıdır ?

Herkesin koşarak gittiği bir restoranın yemeklerinden hoşlanmadığınız için de kendinizden şüpheye düşmeyin. Önce kendi zevkinize sonra da en yakınlarınız içindeki sizin ideal gurmenize güvenin.

Bu adamları da bırakın yazsınlar, güzel sofralarda pozlarını versinler, yeter ki bizden uzak dursunlar !

Fıkra

2010-05-27T15:04:00.005+03:00

Geçen yıl bu zamanlar, hafta içi bir akşam spor salonundayım. Çıkmak için koltuklara oturmuş eşimi bekliyorum.

Yan koltukta oturan bir genç adam, önümüzden gelen geçenlerle laflıyor. Bir süre sonra fark ediyorum ki muhabbetin konusu aslında aynı: Su Ada'da verilen bir parti.

" N'aber ağbi, akşamki White Party'e geliyor musun ?" diye soruyor. İnsanlar hayır diyor.

Beyaz giyinmişlere " Vayy White Party'e mi ?" diye atlıyor, yine hayır yanıtını alıyor.

Takılacak kimseyi bulamayınca cep telefonunu çıkarıp aramalara başlıyor.

İlk şahısla görüşme:

" N'aber ağbi, ne yapıyorsun ?.... Nee, evde misin ? Ne yapıyorsun ki ?..... Ya boşver gel hadi white party'e gidelim.... White Party ! white party ! Suada'da...Ya hadi bee, amma domestik adamsın....İyi aman be hadi bay bay !."

İkinci şahısla görüşme:

" N'aber nasılsın ? Ne yapıyorsun ? Benim ya tanımadın mı ?... Telefonunda kayıtlı değil miyim yani ???.."

Bu işin sonunda artık bana teklif etmeye kadar düşecek diye korkmaya başlıyorum. O sırada önümüzden geçen birine daha takılıyor.

Bizimki daha sormadan diğeri akşamki White Party'e gideceğini söylüyor.

Bunun üzerine yanımdaki adamdan çıkan laf:

" Ha öyle mi, belki ben de uğrarım daha karar veremedim."

Tabi artık benim gülme sıram geliyor.

İnsanın gözünün önünde bir fıkranın canlandırılması böyle bir deneyim olmalı..

Zombilerden uzak

2010-05-25T14:50:00.008+03:00

Zombi filmlerinden oldum olası hoşlanmam. Çünkü kendim için kaçınılmaz olan sonu görürüm o filmlerde hep.

Bu tür filmler, ortak bir saçmalık taşır. Dünya nüfusu hızla insanlıktan çıkarken hala elektrik vardır, cep telefonları çalışır ve hatta Internete bile erişim sağlanabilmektedir. İnsanlar zombilerden kaçarken bir kısım hala elektrik ya da operatör santrallerinde işlerini sürdürüyor olamazlar herhalde.

Ama filmleri daha da iç sıkıcı hale getirmemek için sanırım bu ayrıntı hep görmezden gelinir. Çünkü şurası kesin ki günümüz medeniyetini tanımlayan enerji ve iletişim kaynaklarını bir gün için dahi insanlığın elinden alsanız, her türlü zombiden daha da dehşet saçarsınız.

Teknoloji hayatı oldukça kolaylaştıran ve hatta muhteşem denebilecek bir düzen. Ancak sadece var olduğu sürece.

Bugün benim cep telefonumla bilgisayarım çökse ve ben ev ya da işimden uzakta bir yerde olsam, tam bir psikolojik savaş içinde bulurum kendimi. Çünkü çocukluğumun aksine bugün ne ailemin, ne eşimin ne de yakın bir arkadaşımın telefon numarasını ezbere biliyorum. Hatta e-posta adresleri bile yarım yamalak duruyor aklımda.

Eskiden telefon numaralarını bıt bıt tuşladığımız için bakkaldan bilmem ne teyzemize, nerden baksanız on kişiye kadar insanın numarasını hafızada tutma beceremiz vardı. Artık bilgisayarlar sayesinde kalem tutmayan eller, cep telefonları sayesinde numara tuşlama diye bir fonksyondan da uzaklar. Hal böyle olunca kafada hiçbir numara kalmıyor tabi.

Aslında o kadar uzaklara gitmeme de gerek yok.

Araba yolda bozuldu diyelim. Cep telefonumun şarjı bitik. Yoldan geçen arabalara el kol işareti yaptım, hadi bir araba durdu. Ee, diyecek şahıs, buyrun cep telefonum arayın istediğinizi. Ne diyeceğim," Ya siz SİM kartınızı çıkarsanız da ben benimkini taksam da öyle arasam, ben kimsenin telefonunu bilmiyorum da ezbere..."

Teknoloji bağımlılığı değil; teknolojiye teslim olunmuş bir tembellik benimkisi. Bu şaşkınlık da beni ilk zombi saldırısında kurban gidecekler listesine sokuyor. O yüzden izlerken kendimi o uyuşuk yaşayan ölülere yem olan salaklardan biri gibi görmekten hep nefret ediyorum.

Yani demek istediğim aslında sevsem de kendi rezilliğimi gördüğüm için korkutucu geliyor bu zombi filmleri bana..

Fenerbahçe'li ya da Baykal olmak

2010-05-20T11:21:00.005+03:00

Şurası kesin ki ne Baykal ne de FB taraftarı olmadıkları için şükreden bir yığın insan var artık aramızda. Nasıl bir uğursuz haftaysa ülkenin üçte birinden fazlası hayata küstü, diğer kesim de inadına üstüne gidiyor bu insanların.

Her iki taraf için de bir düşüş söz konusu. Baykal, yıllardır çevresindeki yardakçıların dışındaki kimseyi dinlemeden inadını sürdürmesinin acı sonucunu yaşıyor . " Madem gitmezsin biz de seni rezil etmesini biliriz " mantığıyla bel altı sataşmasına kurban verdi kendini. Şimdi evine kapanmış, oyunda haksızlık gördüğünü iddia eden küskün çocuğu oynuyor.

Kader kurbanı mı Baykal ?

Elbette değil, tam bir etme bulma dünyası hikayesi onunki.

Peki FB taraftarının acısının nedeni sadece diğer takım taraftarlarının fena sataşmaları mıdır ? Açıkçası sanmıyorum. Şampiyonluktan başka seçeneği kabul bile etmeyen bir kitlenin, stada giderek kendilerini timsah terbiyecisi ilan ettikten sonra timsaha yem olmalarını ekranlardan izlediğimiz anda patladı herşey.

Kimse hiç şampiyon olmamış bir takımın gerisinde kalıp şampiyonluğu Bursaspor'a kaptırdıkları için dalga geçmedi onlarla. Alt tarafı bir puan yüzünden kaybedilen bir yarış söz konusu aslında. Üstelik dalga geçenlerin takımları on puan geriden geliyorlar.

Bence asıl trajedi sahadaki o taraftarın, şampiyonluk kutlamasını rakibiyle alay ederek yapmasıydı.

Öte yandan FBlilerin neden evlerine kapandıklarını, işe gitmeyerek, telefonları açmayıp kendilerini sosyal hayata kapadıklarını anlayamıyorum. İlk gece şok yaşandı ama ertesi gün artık gelen sataşmalara karşı kalkan geliştirmeleri gerekirdi diye düşünüyorum.

Bununla ilgili Attila hatırlar, aramızda şöyle birşey geçmişti.

Onun uçuş ve seyahatlerini planladığım bir pozisyonda çalıştığım senelerdi. Bir Helsinki uçuşunda aslında normalde her hangi bir transfer ayarlama adetim olmadığı halde bir şaka yapayim dedim.

Taksi rezervasyonu yaptım ve ona da alanda seni elinde tabelayla karşılayacaklar dedim. Gece geç varıyorsun falan bekleme diye de destekledim.

Taksi firmasına Attila'nın isim ve soyadını vermek yerine o sıralarda ona sürekli seslendiğim gibi " Yamuk Kafa " yazdırdım. Yani Attila Helsinki'ye indiğinde onu elinde " Yamuk Kafa " tabelası tutan bir Finli şöför karşılayacaktı :)

Gece geç vakit Attila'dan cep telefonuma mesaj geldi. Şöyle başlıyordu:

" Rezalet, ismimi yanlış yazmışlar. "

ve devamı

" Yamuk Kafa yerine Yanuk Kafa yazıyordu, rezalet ! "

Fenerbahçe taraftarı, hatta bence Baykal'ın bile Attila'dan öğreneceği çok şey var gibi..

Liste

2010-05-17T09:54:00.002+03:00

İlk kadın başbakan..

Eurovision birinciliği..

Baykal'sız CHP..

Şimdi de dört büyükler dışında ilk kez bir başka takımın şampiyonluğu..

Bu ülkede kolay yaşanmayacak denilen şeylerin listesi tamamlanıyor gibi. Geriye benim için şunlar kaldı:

- Olimpiyatlara ev sahipliği yapmak

- Kış olimpiyatlarında madalya kazanmak ( rengi farketmez )

- Oscarlarda en iyi yabancı film adayı olmak ( kazanmasak da olur )

Basit bir tişört değil mesele

2010-05-12T09:06:00.004+03:00

Her Akdenizli gibi ben de yaz mevsimini kışa tercih ediyorum. Çünkü ancak bu mevsimde tişört giyme özgürlüğüne sahip olabiliyoruz. Kışın beyaz tende tuhaf durduğundan mıdır ya da üstüne kalın montla çok acayip bir görüntüye sebep vermekten mi bilemeyeceğim ama, şöyle sıcak havalarda tişört giymenin tadı bambaşka.

Çocukken, lise, üniversite çağı ve sonrasında kısaca her zaman, her yerde tişört resmi formam olmuştur. Ama özellikle İlkokul çağı ve ergenlikte her şeyde olduğu gibi giyim seçeneklerinde de kısıtlı bir ortamımız olduğundan sanırım tişörtlerde cinsiyet ayırmaksızın kapıldığımız trendler vardı.

Şimdi dönüp bakınca rezillik diye içimden geçirdiğim uçlarından boncuklar sarkan püsküllü bir model vardı mesela. Annem ilk alıp bana verdiğinde bayılmıştım ama şimdi eski resimlerde o kadar da güzel durmadığını fark ediyorum malesef.

Benim asıl sevdiğim tür adınızı yazdırabildiklerinizdi. Bu hayatımda yaşadığım ilk kişiselleştirilebilen eşya deneyimi olduğu için sanırım, üstünde adımın yazdığı tişörtümü sanki büyük bir olay gibi taşırdım. Tabi ufak ve herkesin birbirini tanıdığı bir yerde bu sempatik görünebilyordu. Ancak şehirde ya da ne bileyim plajda giydiğimde, hiç tanımadığım çocukların benimle dalga geçerek adımı çağırdıklarını görünce biraz yenilgiye uğramıştım gerçi ya neyse..

Onbeş yaş sonrasında ise tişörtler artık yaşam tarzının aynası olmaya başladı. Özellikle Heavy Metal dinliyorsanız öyle renkli tişörtler, önünde sevimli desenli şeyler giymek günaha eş değerdi. Siyah, sadece düz siyah giymeniz gerekiyordu. Bunun neyi sembolize ettiğini inanın ben de o zaman bilmiyordum ama kendimi iyi hissettiren tarz buydu işte.

Tabi gönlümüzden geçen dinlediğimiz grupların tişörtleriydi ama o da öyle her yerde kolay bulunmuyordu. Öyle ki sokakta Metallica ya da Megadeth tişörtlü birine rastlasak önünde saygıyla eğilmediğimiz kalıyordu.

Bir de bu grup tişörtlerinden de kutsal olan turne tişörtleri vardı. Önünde mesela Skid Row'un grup resminin olduğu arkasında ise grubun turne takviminin şehir adlarıyla listelendiği muhteşem varlıklardı bunlar. Ancak ve ancak yurt dışından temin edilebilirdi ve tabi ki gece bir bara ya da önemli bir yere gidileceği zaman giyilirdi. Örneğin 1993 yılıyla birlikte başlayan stadyum konserleri gibi..

Yaş ilerledikçe aradığım tişörtler bu sefer renkten bağımsız özellikle arkasında absürd mesajlar yazan tarza kaymaya başladı. Yirmili yaşlarda nedense böyle bir mesaj kaygısına girmiştim ama üstünde benimle ilgisi olmayan marka ve yılların yazdığı pahalı tişörtler yerine insanlarda biraz olsun tebessüm yaratabileceğim türleri giymek daha çok hoşuma gidiyordu.

Hem böylece önünde koca harflerle Yards, Benetton, Nike ( evet o zaman logo yerine marka adını kullanıyordu ) gibi tişörtlerle dolanıp Kızılay yardımı almış görüntüsü veren kitleden kendimi ayrıştırmıştım.

İnsanın ancak rakamsal olarak artık gençlikten sıyrıldığını farkedebildiği ama hala o bağıran tişörtler için yanıp tutuştuğu yaşlarda, yani bugünlerde ise malesef artık düz, pastel ve sıkıcı modellere yönelmeye başladım. O yüzden mağazalarda abuk sabuk desenler ve yazılı tişörtler gözüme takılınca içim gidiyor ama artık genç bir kız değilsin, çocuk değilsin diye telkine başlıyorum.

Hemen ağlanmaya gerek yok tabi. Yaş ne olursa olsun başta da dediğim gibi yaz geldi ve artık tişörtleri haftanın yedi gününe yaymak, hala bu bez parçasına olan tutkumu canlı tutabiliyor. İki sene öncekileri pijama niyetine giymek, hatta plajda bikini üstüne geçirmek. Deniz, kum ve güneş bir yere kadar, ama pamuklu kısa kollu giyinmenin özgürlüğü en az üç ay !

Havaalanı destanı

2010-05-10T10:34:00.007+03:00

Havaalanları, o dev cüsselerine karşın aslında yeryüzünün ufaltılmış birer demoları gibidir. Biraz daha hızlandırılmış ve içine azıcık mizah katılmış versyonu da denebilir.

Bu tamamen bakış açısına bağlı.

Mesela her biri farklı türde erkeğin bazen tek bir tipe büründüğü garip bir hava taşır. Türkiye'de hangi kentten uçuyor olursanız olun durup bir etrafınıza dikkatli bakınca çok tehlikeli bir ortamda olduğunuzu fark edeceksiniz.

Daha içeri girmek için kuyrukta beklerken arkanızdaki, önünüzdeki, diğer sıralardaki kısaca etrafınızı sarmış bütün adamların yavaş yavaş ceketlerini çıkardıklarını, kemerlerini çözdüklerini fark edeceksiniz. Havaalanı sanki erkeklerin içindeki bastırılmış Tecavüzcü Coşkun genini harekete geçirmektedir.

İlk kontrolü atlattıktan sonra koskoca havaalanında nereye adımınızı atsanız kemerlerini tekrar takan ya da elinde kemer dolanan adamlara rastlarsınız. Ya da avını yakalamış ve muradına ermiş ve de hala avını arayan Tecavüzcü Coşkunlar !

Bir de kemere ya da cekete ihtiyaç duymayan bir kitle vardır. Beyaz havlu ve peştemallerle sarılı bu amcalara bakıp da " Ya ben Frankfurt'a gidecektim ama yanlışıkla Çemberlitaş Hamamı'na mı geldim, ne bu ?!?" diye sizi paranoyaya sürükleyebilir. Burada paniğe gerek yok, mevsimlerden Hac zamanıdır sadece. Kısaca beyazda tehlike yoktur.

Bir de pek bir zararı dokunmayan ama gece gündüz farketmeksizin uyuyan bir kitle vardır. İnsan onlara bakınca kendi adına endişelenir. Acaba hangi zaman boyutunda ve hangi iki kent arasında niçin sıkışmışlardır ki bir zamanlar işi, ailesi ve evi olan bu adamlar sonsuz uykuya geçmiştir. Evet, kesinlikle sonsuz uyku. Sorun kendinize, bu uyuyan kayıp yolculardan hiç birinin uyandığına şahit oldunuz mu acaba ?

Bir garip alemdir alanlar. Genel kanı hep uçaklarda tuhaf hikayelerin döndüğüdür. Oysa uçak ufacık kapalı ve görüş alanınızın kısıtlı olduğu bir araçtır. Oysa o dev alanlar..

Panter Emel'im ben

2010-05-06T15:32:00.004+03:00

Hayvanlardan korkmayı, böceklerden tiksinmeyi, huylanmayı kesinlikle anlarım. Anlayış bile gösteririm bu tür çekincesi olan insanlara. Bunlar ya hayvanlardan uzak ortamda büyümüşlerdir, alışık değillerdir ya da tam tersi hayvanlarla çok kötü bir tecrübe yaşadıkları için aralarındaki ilişkiyi kesmişlerdir.

Ama gerek doğada, gerek sokakta nerede olursa olsun hayvanlara karşı üstünlük kompleksi geliştirmiş bir ırk vardır ki işte bu insanlar, ciddi söylüyorum elime geçmesinler. Kendi ezikliklerini tatmin etmek için sokakta kedi,-köpek tekmeleyen mahlukları zaten kazanlara tıkıp yaksınlar da benim asıl derdim güya iyi eğitim almış, iyi yerlerde çalışan, sözde görmüş geçirmiş insanların tutumları.

Gördükleri her dört ayaklı canlıya " pist ", " kışt" demekle ömür geçiren bu cinsler ne yazık ki doğuştan hayvan sevgisi taşıyan evlatlarını da zehirliyorlar.

Kimse gidip her gördüğü hayvanın boynuna sarılsın, geceleri koynuna alıp yatsın demiyorum elbet. Ancak hayvanlara kötü niyetle bakılmasına da anlam veremiyorum. Çocuğuna " Tamam kedileri çok seviyorsun ama onunla oynama, belki tırmalar, onun yerine başını sev, ya da uzaktan bak öyle sev." demek çok mu zor ?

Ya da " O köpeğin de canı var, o da soğukta senin gibi üşüyor, yemek bulamazsa acıkıyor, üstelik hep sokakta yatıyor, o yüzden sakın canını yakma, yazık." diye öğüt vermek bir nesli yok mu eder ?

O yüzden kimse kusura bakmasın, hayvanlara karşı güç kullanan, bunu teşvik edip onaylayan ve hatta buna sesini çıkarmayan kitle, kendini benden korusun. Madem ortada bir güç savaşı verilmek isteniyor, buyrun karşılarında Panter Emel'den de gözü dönmüş bir asker var !

80'lere ait dedikodular

2010-05-05T09:47:00.002+03:00

Zamanında evli iki çiftten oluşan ABBA'nın servet paralar teklif edildiği halde bugün bir performanslık gösteri için bile olsa bir araya gelmeyi reddettiğini..

Şarkı sözleri çevresel sorunları içeren Midnight Oil solisti Peter Garret'in bugün Avustralya'nın çevre bakanı olduğunu..

1984 Los Angeles yaz olimpiyatları kapanışında Lionel Richie"nin verdiği konserin o zamana kadar ki en renkli olimpiyat kapanış töreni olarak taihte bir ilki gerçekleştirdiğini..

Mazhar-Fuat-Özkan'ın Sufi ile katıldığımız 1988 Eurovision şarkı yarışmasını İsviçre adına katılan Celine Dion'un kazandığını..

Take On Me videosundaki İngiliz dansçı Bunty Bailey ile A-ha solisti Morten Harket'ın video klipte canlandırdıkları tutklu aşıklar rolüne kapılıp yaklaşık bir sene boyunca birlikte olduklarını..

Queen ve David Bowie çalışması olan Under Pressure parçasını hiçbir telif hakkı ödemeden Ice Ice Baby diye yorumlayan Vanilla Ice'ın ,sokaklardan gelme beyaz bir rapper olduğunu iddia etmesinin ardından aslında Dallas'lı bir milyonerin oğlu olduğunun ortaya çıktığını.

İrlanda'lı Chris de Burgh'ün 2003'te Çinde yapılan ve o güne kadar en çok protesto edilen güzellik yarışmasında dünya güzeli seçilen Rosanna Davison'ın babası olduğunu..

Cyndie Lauper'ın " Girls Just Wanna Have Fun" videosunda anne babasından, kuzenlerine kadar gerçek ailesinin oynadığını..

Elton John'un Berlin Duvarı'nda çekilen " Nikita " videosundaki görüntülerde, duvarda Türkçe " Kahrolsun Faşizm" yazdığını..

Hazır konu Türklerden açılmışken, UB40 solisti Ali Campbell'in annesinin Kıbrıslı Türk olduğunu..

Whitesnake'in birçok videosunda boy gösteren, hatta yetmeyip tıpkı "Here I Go Again" videosunda olduğu gibi o uzun bacaklarıyla çok acayip hareketler yapan çekici esmer kadının, solist David Coverdale'in sevgilisi olduğunu..

1981'de bir Ağustos günü yayına başlayan MTV'nin, yeni bir dönemi ironik bir şekilde göstererek ilk çaldığı parçanın The Buggles'dan "Video Killed The Radio Star" olduğunu..

Ve benim en en favori 80'ler listemin ilk on şarkısının ise

Simple Minds " Alive and Kicking "
Spandau Ballet " Gold "
Duran Duran " Rio "
The Police " Every Breathe You Take "
Nik Kershaw " Wouldn't It be Good "
Talk Talk " It's My Life"
Tears For Fears " Shout "
Tina Turner " We Don't Need Another Hero "
Madonna " Live To Tell"
Michael Jackson " Beat It

olduğunu yazmadan edemedim :)

Tatil bünyede strese yol açıyorsa

2010-05-03T14:26:00.003+03:00

Öğrenciyken tatil bolluğu sayesinde hayat ne güzeldi. Koskoca bir yaz tatili vardı; başından sonuna istediğin gibi, özgürce kullanabildiğin bir keyifti adeta.

Şimdi ise yaz en fazla iki haftaya sıkıştırılmış bir tatil. O da parası ve şanslı olana. Onun dışındaki kitleye tatil organizasyonu adeta yıkıcı bir süreç oluşturuyor.

Kimlerle, ne zaman, nereye gitmeli şeklinde hedefe yönelik üç soru ile başlanan kafa bulantısı ayrılan bütçenin seçilen mekan ya da süre ile uyuşmamasıyla daha baştan kriz tetikleniyor.

Önlem olsun diye erken yapılan rezervasyonun indiriminden faydalanmak için ta ocak ayında temmuz tatilinizi planlıyorsunuz. Bu sefer tam tatil haftasında ya çok yakın bir sevdiğinizin evleneceği tutuyor, ya da dünyanın öbür tarafındaki bir yanardağ patladığı için uçaklar yerinden kımıldayamıyor.

Yani insanın iki gün sonrasından bile emin olamadığı günümüzde iki mevsim sonrasına böyle planlara girişmek borsada en riskli kağıda oynamaktan daha çok kalbi yorabiliyor.

Yazlık olsun, istediğim zaman giderim de mantıklı bir çözüm değil. Bütün kış yatmış o yazlığı açmak, yemek pişirmek, sofra kurup kaldırmak, çamaşır, bulaşıkla uğraşmak, bir de gelen gideni ağırlamak da bana hiç bedensel ve zihinsel bir dinlence tatili görüntüsü çizmiyor. Eğer öyleyse, deniz kenarında yaşayan tüm Türkiye halkı yıllardır tatil yapıyor da farkında değiller herhalde.

Diyorum ya parası olan ya da şanslıların olayı bu tatil. Bizim gibi, haftanın 5 günü, 48 saatlik bir mola için koşturan insanlara şöyle güzel bir sahil oteline gidip ayaklarını şezlongta uzatarak dalgaların sesini dinleyebilmek hakikaten lüks.

O bir hafta için insan haftalarını ve hatta aylarını kafa yorararak geçiriyorsa zaten o tatilden ne hayır gelir ki ?

Yenge mi arkadaş mı ?

2010-04-30T14:28:00.008+03:00

İlişkiler, iki kişi arasında yaşanan özel bir durum gibi gözükse de aslında bir hayli sosyal paylaşım içerir. Bir, iki başbaşa buluşma sonrası illa ki kızın ve erkeğin en yakın arkadaşları da olaya dahil edilir. Sonra, yok birlikte pazar kahvaltıları, gece bar çıkmaları derken çift koca bir grubun parçası haline gelir.

Buraya kadar herşey normal. Tıpkı arkadaş grubunuzla yaptığınız herşeyi sevgilinizin arkadaş ortamına da dahil olarak yapmışsındır. Peki günün birinde o romantik ilişki sona erdikten sonra ne olur ?

Cumartesi gecesi hep birlikte bir fasılda sabaha kadar eğlendikten sonra ertesi gün ilişkiyi bitirseniz, erkek arkadaşınızı bundan sonra görmeyeceksinizdir. Peki ya arkadaşları ? Sevgilinizden ayrıldığınız anda nasıl o adam artık tamamen hayatınızdan çıkıyorsa arkadaşları da artık arkadaşınız olmuyor mudur ? Nedir bu karmaşık ilişkinin durumu ?

Bence burada ciddi bir insanlık sınavı verilmekte. Eğer erkek arkadaşınız sizi kolunuza takıp sık sık sizi kendi ortamına sokuyorsa, burada verilen mesaj " Bak bunlar benim arkadaşım olduğu için artık senin de dostların o yüzden senin de onlarla birlikte iyi vakit geçirmeni isterim." midir yoksa " Ben boş vakitlerimi hep arkadaşlarımla geçirdiğim için sen de sevgilim olarak bu görevde bana eşlik edeceksin" midir ?

İlişki sona erdiğinde sadece o kişi değil onun tüm çevresi midir ilişiğinizi kestiğiniz; yoksa o sonuçta bir romantik ilişkiydi ,ama diğer insanlarla bir arkadaşlık paylaştım ve bu insanların sevgilimin arkadaşı olması artık onları görmemem anlamına gelmez demek midir yaklaşımınız ?

Daha ilişkinin başında konumlandırmak gerekir kendinizi. Yenge misiniz yoksa arkadaş mı ?

Bir dövüş sanatı olarak dövme

2010-04-17T13:10:00.005+03:00

Bu ülkede, dövmeye ve dövmeli insanlara bakış açısı öyle diğer ülkelerde görübileceğiniz türden değil gerçekten. Artık dövmeyi insanın kendi bedenine yaptığı bir eziyet olarak mı görüyorlar yoksa damgalanmış manda gibi mi bakıyorlar o insanlara bilemiyorum fakat, ciddi bir kesim dövme fikrine antipati besliyor.

Bunun alt tarafı bir şekil olması ve üstelik de o kişinin kendi isteğiyle yapması kadar olağan birşeyi öcü gibi görmenin altında yatan neden muhtemelen önuyargıdan başka birşey değil.

Bir de dövmeli insanlara karşı merakla karışık tuhaf hisler besleyen anlamsız bir grup var. Özellikle erkek milleti, tanıştığı bir kızın kendi ağzından dövmesi olduğunu öğrendiğinde çoğunlukla bu erotik çağrışımlara kapılıyorlar. Sanki bir kadın, dövmeyi vücudunun ancak bikini ile kapanan bölgelerine yaptırır gibi bir aptalca bir inanç var bu adamlarda. Neden ? Çünkü hayatlarında hiç dövmesi olan bir karşı cins tanımadıkları için.

Belki erkeklere kıyasla kadınların daha ufak ve şirin şekilleri seçmesi; üstelik bunu erkekler gibi kol ya da baldırlar gibi açık görünen yerlere yaptırmamaları da bu gereksiz çağrışımı yapıyor olabilir.

Öte yandan ben de dövmeyi büyük ve dikkat çekici olduğu sürece sevmişimdir. O yüzden de daha çok erkeklere yakıştırırım. Dövme ne şekil olursa olsun günlük ve hatta spor kıyafetlerle uyum içindedir. Erkekler, resmi giyindiklerinde boyunlarına kadar kapandıklarından dövmeler yok olur. Ama kolsuz bir tişört ve bermuda ile dövme, insan vucudunda muhteşem bir desen gibi durur.

Kadınlarda ise durum tam tersi oluyor. Abiye ve dövme korkunç bir ikilidir mesela. Omuzdaki ufacık bir Twitty bile en şık abiyeyi öldürür. Hele gelinlik ! Tam bir katliamdır. O yüzden şık ve hanım hanımcık giyinmesini seven kadınların, dövme yaptırmadan önce hangi şekli seçeceklerinden önce doğru bölgeye yoğunlaşmaları daha doğru olacaktır.

Dövmeli insanların dövmeye yabancı kişilerin arasında geçirdiği vakit de sabır gerektiren bir durumdur. " Neden bu şekil ?" " Burada ne yazıyor?" " Neden koluna değil de ensene yaptırdın ?" " Ya bir gün sıkılırsam diye hiç düşünmedin mi o zaman ne yapacaksın ? " " Yaptırırken acıdı mı ? " Ya AIDS kapsaydın ? " gibi sonu gelmez soruları püskürtebileceğinize inanıyorsanız bu ülkedeki dövmelilerin arasına katılma vaktiniz gelmiştir.

Ama aslında dövmeye ait asıl bilinmesi gereken şey bunun ciddi bir bağımlılık yarattığıdır. Bunu dövme yaptırmayı düşünen ama sırf bu yüzden karasız kalan birinden duyduğumda en yakınımdaki dövmesi olan arkadaşıma sormuştum ( adını vermedim bak :) )Bana verdiği yanıt şu oldu " Sen ne diyorsun, ben başka yaptırmamak için zor tutuyorum kendimi !"

Ağzına kadar dövmeli insaları kastetmiyorum ama gerçekten de vücunda birden fazlası dövmesi olan ünlülere baktığınızda bunun önüne geçilemez bir tutku olduğunu anlıyorsunuz. Ve nerede durmasını gerektiğini bilemediğinizden de sonu pişmanlık oluyor.

Rock müzik mesela yaşam tarzı olarak değil de trend olarak kapıldığınız bir olgu ise dövme ileride hayatınızda kötü bir iz bırakacaktır. Sibel Tüzün ve Robbie Williams örneği benim için bu konuda tam bir gözlem süreci oluşturmuştur.

Dövme, bana kalırsa cesur bir adım değil ancak benimsendikten sonra girişilecek bir iştir. Kendi bedeninizle ilgili başkalarına hesap vermeniz kadar absürd bir savaşa gücünüz varsa ya da iradenize güveniyorsanız yaptırmayı düşünebilirsiniz. Kendinizle ilgili aldığınzı kararlarda son pişmanlıklar canınızı hep yaktıysa sakın derim. Zira dövme deride kalmasa bile ruhunuzda ömür boyu taşıyacağınız en acı izi bırakacaktır.

Büyüksün Hayko

2010-04-14T11:08:00.005+03:00

Hayko Cepkin'i ilk Number One TV'de gördüğümde Thom Yorke özentisi herifin teki demiştim. Müziği de daha Türkiye'de duyulmamış alternatif-elektro-rock karması birşey olduğu için farklılığıyla hemen göze çarpacak ve bana kalırsa da onun gibi imaj patlamasıyla çıkış yapan diğerleri gibi unutulup gidecekti.

Ama fena yanılmışım.

Hayko Cepkin aslında alışılagelmişin dışındaki duruşuna karşın, çıkışıyla değil, zaman içindeki emin adımlarla kalıcılığını ispatlamış oldu.

Daha sonra birkaç yerde rastladığım videoları, okuduğum röportajlarıyla, onu başta fazla önyargıyla harcamış olduğum için kendimden utandım. Yetmedi, bir de sempatizanı oldum.

Aslında hiç Türkçe sözlü müzikle aram yok. Hala kafamda Barış Mançolar, Yeni Türküler kalmış. Ama bazen işte bunalınca Youtube'u açıp Hayko Cepkin'i fon yaparak işe devam ediyorum. Çünkü, sözleri birbirinin aynı, türü ne olursa olsun Türkçe sözlü müziklerin arasında, insanda tokat etkisi yaratan sözleri, hem ciddi hem de samimi geliyor bana.

Geçen cuma bir topluluk içinde kendisiyle sohbet etme şansı yakaladığımda ise başta biraz tedirgin oldum. Uzaktan müziğiyle sevdiğim adam ya karşımıza geçip ukalaca hatta bizi hor gören laflarıyla tüm hislerimi tabana vurursa diye neredeyse endişelendim.

Hayko Cepkin geldi, geçti karşımıza kuruldu. Yaklaşık otuz kişi içinde herhalde onun müziğiyle haşır neşir en fazla beş kişi vardık. Buna rağmen rahat ve bir hayli ve samimi bir sohbet havası oluştu. Merak ettiğim sorulara verdiği yanıtlar beni tatmin etmesinden öte Vay be adam resmen benim gibi düşünüyor diye kendimi Hayko Cepkin'le özdeşleştirmeye kadar götürdüm hayranlığımı.

Kendisini anlatırken, tıpkı duruşu gibi kendinden emin, rahat ama gene de karşısındakini rencide etmeden ifade etmesi zaten başlı başına karakterinin gücünü ortaya koyuyordu. İşin kolayına kaçıp beni seven böyle sevsin, sevmeyen de gitsin gibi bir yaklaşımı yoktu hiç " Ben öfkeyle beslenen bir insanım, müziğimde öfkeden başka birşey yoktur. Şehir manzarasına bile bakarken öfkelenecek bir sürü şey görürüm. Ama çıkıp da Nefret ediyorum şehir senden diye şarkı yapmıyorum bu yüzden." cümlesi zaten bütün şarkılarının ve videolarının özeti gibiydi.

Mesela Melekler parçasının videosundaki evsiz adam onun bu bahsettiği öfkeyi net biçimde ortaya koyuyor. Bu insanlar varlar ve biz onları yok sayıp günlük koşturma içinde yanlarından geçip gitsek bile var olmaya devam edecekler. Bunu bir sanatçıdan daha iyi aktarabilecek kimse yoktur herhalde.

Hayko Cepkin, sadece müziğiyle kendini ifade etmeyi seven, onun dışındaki herşeyi ancak kendi keyfine göre şekillendiren ve bu yüzden de doğallığını hep koruyan bir sanatçı. O yüzden de kimsenin denemediği sahne gösterileri yaptığında yadırganmıyor ama ilgi çekmek için farklı yöntemler deniyor damgası da yemiyor.

Görünümdeki farklılığa rağmen önce müziğiyle insanları etkiliyor.

O yüzden bence, büyük adam Hayko.

Kime ne hediye almalı ?

2010-04-13T15:01:00.006+03:00

Yakın akrabalık ilişkiniz yoksa, hediye alacağınız kişi kim olursa olsun, o güzel renkli paketi kendisine uzatırken iyi gözlem yapın.

Hediye paketine gösterdiği heyecan, içindekini gördükten sonra sönüyor mu ? Alınan nesne bir kıyafet ise başka rengi var mıydı diye sorguluyor mu ? Aksesuar ise, üstünde tutup denemek yerine paketin içine geri tıkıştırıp kenara koyuyor mu ? Ya da bariz bir şekilde değiştirme kartını sizden önce o bulmaya çalışıyor mu ?

Bu tür insanlar için hediye seçiminde kendinizi sıkmak yerine tavsiyem gidin en sevdiği mağazadan hediye çeki alın. Ya da açıkça sorun ne ister bu doğum gününde, yeni yılda ya da yıl dönümünde diye. Ne siz uğraş vermiş olursunuz, ne de o kadar emeğin sonunda karşınızdaki hayal kırıklığına uğramaz.

Bir de hediyeyi uzattığınızda, paketi açıp içindekini görünce ayrı bir sevinen insan türü vardır. Seçiminiz neyse, yanılmadığınızı size açıkça belli ederler. Kıyafetin rengini değil bedeni tutmazsa üzülürler. Kutunun içinde aradıkları kart değiştirme değil, ellerinizle yazdığınız tebrik kartıdır. Ve sizin kendinizi temize çıkarmak için ısrarla gösterdiğiniz değiştirme kartını da gözünüzün önünde yırtıp atarlar.

Böyleleri için çok masrafa girmeye gerek yoktur. Onları yakından takip edip hangi mağazanın hangi vitrinindeki kıyafete gözü takıldı, dergileri karıştırırken ne tür elektronik aletlere dalıp gidiyor diye dedektiflik yapmanız da gerekmez.

En sevdiği çiçek, en sevdiği yemek bir de siz, başlı başına en ideal hediyesinizdir zaten.

Sonrasında, bu değerli hediyesinin yani sizin, sahibinizi mutlu etmekten başka bir görevi yoktur artık.

Korkunç bir film türü olarak romantik komedi

2010-04-10T22:24:00.009+03:00

" Kafamı boşaltmak biraz da gülmek için izliyorum ben bu filmleri " der romantik komedi kitlesi. Biraz aşk, iki çekici insan, güzel manzaralar ve rüya gibi bir hikaye etrafında örülmüş hoş dokunuşlarla kesinlikle akılda kalıcı bir müzikle dolu gibidir romantik komediler. Ama aslında alakası bile yoktur. Boş ve yalandır tüm hikaye ve izleyicileri de aptal hayallere sokmanın ötesine götürmez.

Romantik komedi türü filmler benim için öylesine sıkıcıdır ki bu filmleri izlerken hep bir sonraki sahneyi tahmin ederek geçiririm vaktimi. Sürekli bir şenlikle başlayan aşk sonrasında yanlış anlamalar ya da beyaz yalanlar yüzünden gurura yenik düşen ayrılıklar, bir türlü sonu gelmez yanlış anlamalar yüreğimi daraltır. Hep ama hep aynı mutlu sona sahip olması ise her defasında aynı tuzağa düşmüşüm gibi kendimi aptal gibi hissettirir. Kısaca romantik komediler benim için bir nevi azaptır.

Hani en uzun süre sinemada film izleme rekoru denemeleri yapılır ya. Yarışmacıları , neredeyse tüm duvarlarında film oynanan bir salonda en az iki gün boyunca aralıksız film izleyecekleri bir salona tıkarlar. İşte öyle bir yarışmada yemin ediyorum ilk film bir romantik komedi olsun, daha onuncu dakikada çıkarın beni buradan ! diye delirip salondan fırlayarak rekoru esas ben kırarım !

Güzel kadın, fit ve yakışıklı erkek tüm kadro zayıf ve çekici ya Manhattan ya San Francisco, kocaman güzel evler, süper arabalar ve hiçkimseyi şaşırtmayan rastlantısal karşılaşmalar. Bir de kalkıp korku filmleri kötüdür insanda etki bırakıyor diyorlar. Yahu romantik komedilerin insan psikolojisinde yarattığı boş umutlara dayalı hayallerin yıkıcılığının yanında Freddy Krueger"un şişten elleri ancak akupunktur kadar zarar verir.

Korku filmleri en azından bir insan yaratıcılığı ve sivri zeka ürünüdür. Romantik komediler ise aynı taslak üzerine oturtulmuş sadece görselliği değiştirilmiş birbirinin kopyasi serilerdir. Korku filmi siz onu izlerken tüm duyularınızı uyarır, romantik komedi ise ancak beyninizi uyuşturur.

Ve sizi en mutlu eden bir romantik komedi filmini düşünün. O filmin gerçekleşme ihtimali en absürd korku filmindeki bir sahneyi yaşama ihtimalinizden çok daha düşüktür.

Kafanızı boşaltmak için izleyeceğim diye ısrar ediyorsanız en azından bu filmler sizi kandırmadan siz onlarla eğlenerek yaklaşın filmlere, zaten görün o zaman daha çok gülecek ve stresmiş dertmiş herşeyi üzerinizden atacaksınız.

Ama gene de benden tavsiye, akıl sağlığınız için uzak durun bu filmlerden..

Acımadan harcadık seni 2 yıl

2010-04-05T14:23:00.003+03:00

Pisikopati

"2 sene önce tam da bu zamanlarda Uyumsuz'un blogu ile tanıştım. O da ben de bu alemde yeniydik. Acımayan harcayan yazılarından ve ifade dilinden uzunnnn bir süre harbi bir abimiz olduğunu zannettim. Kendisi de sağolsun zahmet edip hayır efendim ben kadınım demedi. Blog yazılarını okudukça daha çok sevdim kendisini, kedi sevdiğini öğrenince daha da sevdim. Bir de geçen sene illederomanı kurup kendisi ile tanıştıktan sonra gönül defterimin en müstesna sahifelerinden birisine geldi kuruldu. Dobradır, sözünü sakınmaz ama hemen her dediği de doğrudur. İyi ki doğdun kedikuyruğu:))))) Blog yazısı istediğin için nev-i şahsına münhasır kişiliğinden ayrıca bahsetmiyorum..O başka bir yazı konusu güzel gözlü kız."

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Windrider

"tembel bir blogger'ım - seyrek yazıp daha da seyrek okuyabiliyorum ne olup ne bittiğini... ama blog dehlizlerinde geçirdiğim mesaimin yarısından fazlasını düzenli olarak takip edebildiğim bloglara ayırıyor, bunun da 1/4'ünü mutlaka - şahsi kanaatimce - en bir sivri dilli gördüğüm bu sayfada geçiriyorum. merakla başladı her şey, şimdi ise bulayım bir iğne deliği de oradan ben de çemkireyim azıcık diye satır satır okuyorum.ya ne diyeyim ki sana? bayılıyorum! özeniyorum işte yav bal gibi! yaz sürekli, güldür ve korkut (!) beni he mi? çekinelim biz senin diline düşmekten tüm blog alemi olarak. çemkirelim sağa sola böyle hep aynı köşeden!her şeyi bildiğini iddia etmeden her şey hakkında sözlerini sıraladığın, acımadan harcayacağın nice blog-yılların olsun be uyumsuz kişisi!! :) internet durdukça ben de takibindeyim! yani korkmuyorum senden - senden korkan senin gibi olsun he mi? :))"

------------------------------------------------------------------------------------------------

JoA

"uyumsuz'un blogunun doğum günü ama ben onu 'uyumsuz' kod adlı
kılıçbalığı olmadığı zamanlarda, pelin haliyle tanıdım. iş icabıtanıştık. daha doğrusu benim çalıştığım şirket, onun çalıştığı şirketehizmet veriyordu. bilin bakalım o hizmet ekibinde kim vardı? bravo,bildiniz. iş ortamında insanı tanımak zor oluyor biraz. hepimiz az yada çok maskelenip çıkıyoruz arenaya. o yüzden şimdi, yani ben iştenayrıldıktan sonra hâlâ pelin'le görüşüyor olmamız bana daha güzelgeliyor ne yalan söyleyeyim. bu hatunla bir iş seyahati maceramız bilevar. efenim, sanırım yıl 2007 (öyle miydi yav?). bu hanfendüyle,turistik gezi için aklınıza gelmemesi muhtemel bir ülkeye gideceğiztoplantıya. ben ilk defa yurtdışına çıkıyorum. üstelik o ülkeyi görmekiçin de pek hevesliyim. havaalanına geldik. uçağa binmeye 2 saat filanvar sanırım. pasaport kontrolünden geçtik. bekleyeceğiz mecburen. bentam oturacak bir yer bakınırken, bu hatun 'benim işim var, takıl sen,görüşürüz,' dedi, gitti. bakakaldım önce. hemen arkasından içimden,'aha, papazı bulduk, bu yol bitmez artık,' diye geçirdim. bunu pelinde şimdi öğreniyor:) ama öyle olmadı. papazı filan ne gördük nebulduk. aslına bakarsanız, tam da istediğim gibi, çok vıdı vıdıyapmadan, hafif hoşbeşlerle, kimse kimseyi sıkmadan güzelce gittikgeldik. sonra ben işten ayrıldım. ayrılırken haberleşmek üzereanlaştık. ve sözümüzü tuttuk. bir blog açtım. hemen geldi ziyarete.onu kapattım, yenisini açtım, yine buluştuk. benim bu gelgitlerimarasında 'acımam harcarım' doğdu. ve bende olmayan istikrarı gösterdi.hâlâ aynı blogla devam ediyor uyumsuz kişisi. statükocu, nolcek :-Pbence en önemlisi şu: uyumsuz, bu blog yazarlığı işini ne birsaplantıya dönüştürdü ne de ihmal etti. hepimizin yapabildiği bir şeydeğil bu. her gün yazmadı. ama çooooook uzuuuuun aralar da vermedi.beğenilme kaygısı gütmedi (ya da bize öyle yutturdu, bilmiyorum:))canının istediği gibi yazdı. ve neler neler yazdı. yani gerçekten dekenya'nın başkenti, tembelin fırçası, vıdı vıdı vıdı.şimdi bakıyorum, ruhumun kızkardeşi, çatalkaram windy'yle ve beni birkez olsun göremediği için varlığımdan şüphe duymaya başlayıpkutsallaştırarak adıma mum yakmayı planlayan bir başka süper şahsiyetpisikopati'yle her ay buluşuyorlar. arada kaçamaklar da yapıyorlargizli gizli. çok mutlu oluyorum yahu.özetle, ben bu blogu okuyorum kardeşim. her yazıyı aynı keyifleokumuyorum. çünkü bazıları bana hitap etmiyor. çünkü ben benim, o dao. hah işte, olay bu. o da o! çok fazla yorum da yazmıyorum. zaten heryoruma da cevap yazmıyor (gıcık). uyuzlanacak bir tek bunu bulabildimpelincim. hadi bakalım, klavyene kuvvet:) öperim."

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Aslı

"Bu aralar deliler gibi sardığım Tomris Uyar kitaplarının ilki, Bir Uyumsuzun Notlarıydı.Hayatı sorgulayan, karşı çıkan, ama özünde hep sevgi duran tarzı ile beni kendine hayran bırakan bu yazarın kitabının adı aynı zamanda friendfeed sayesinde tanıdığım bir başka Uyumsuz'u çağrıştırdı bana.Hatta kitapla ilgili bir şeyler yazarken aklıma yine benim Uyumsuz gelmişti.Pelin'i, yazılarından, bir kaç friendfeed şakalaşmasından tanımakla beraber, biliyorum ki en yakınımdakilerle ortak değerlere sahip birisi.Saygı, durmaksızın sorgulama ve düşünme, eğlence, hayatı olduğu gibi kabul etmeyip, iyileştirme arzusu...Belki yanılıyorumdur ama nedense yanılmadığımı seziyorum.Yazılarını okurken, "ya evet ya, aha yalansa yalan de, evet ya, ama neden?" gibi sesler çıkıyor kafamın içinden. Bunun ötesinde bir şey demeye bence hiç gerek yok. Kafasının içini görüyorum ve gördüğüm şeyi de çok seviyorum.Sadece bir yazısında bunu yaşayamadım: Sigara ile ilgili olan. Neyse bırakmaya çalışıyorum zaten, üzerime gelmeyin!Bak kala kala, en çok bu yazı kaldı aklımda iyi mi?Kafanın içi ne kadar güzel olursa olsun, kendini ifade edebilmek de bir yetenektir.Kafasını kağıda, ekrana, samimi, içten ve çok doğal aktarması da yazıyı okumanın tuzu, biberi, hatta çok sevdiğim pul biberi oluyor.Uyumsuzum, sen yazdıkça ben okumaya devam ediyorum!Daha uzuun senelere...

------------------------------------------------------------------------------------------------

Geveze Baykuş

"blogspota taşınmam pekçok yönden hayırlara vesile olmuş bi olaydır. öncelikle blogcu denen ömür törpüsünden kurtuldum ki sadece bu bile her sene havai fişek çatlatarak kutlanması gereken bi nevi bayram benim için. bu satırları çiziktirme sebebim olan uyumsuz hanım ise blogspotun sayısız nimetlerinden biridir. kendisini yaklaşık 1 sene önce, muhtemelen evi terk ettiğim ve koca zararlısını hayatımdan çıkardığım dönemlerde keşfettim. sanırım 2 gün falan sürdü tüm arşivini okuyup onu takibe almam. hani bunca zamandır okuyorum, alıştım mı, hayır! her yeni yazısıyla beni hayretlere gark eden bu deli kadını seviyor muyum, çooook :)
uyumsuz pamuk şeker gibidir, ama daha ziyade çomak kısmı. hani bi keyifle yemeye başlarsın, pembeyse her yerin bulaşık bulaşık olur ama mutlusundur. tam bi lezzet taarruzu daha için hareketlenirsin ki, elinde boş kalan çubuğa takılır gözün. işte uyumsuz önce bi güzel anlatır anlatır, heyecanlandırır... sonra kalan çomağı okuyanın gözüne hiç acımadan haaaart diye sokuverir. sen burada yazdıklarımdan daha iyi değilsin, aynı bokun belki lacivertisin demekten çekinmez. boyu küçüle küçüle 1.50'ye düşmüş, yakın gözlüklerinin üstünden bakıp çemkiren nineler gibi köşesinden verir veriştirir. onu takip ediyorsan canının yanmasına katlanacaksın arkadaş, beleşe zevk sefa lale devrinde kaldı.
biliyorum ki bigün başımı belaya sokacak. çoğu yazısıyla gazlanan bu baykuş, allah allah nidalarıyla meclise ya da bi futbol stadındaki holiganlar topluluğuna saldırıp kafayı gözü yardıracak, belki 62. dalga çerçevesinde paşalara koğuş arkadaşı olacak. gel gör ki bırakamıyorum, hatta biraz sessiz kalsa merak ediyorum neden yazmadığını. çok şükür verilmiş sözü var, tutuklanırsam avukat masrafımı karşılayacakmış. gerçi domuz gribi memleketimizi kasıp kavururken geliştirdiğimiz rüstem'in eşek kızları projesi ve donkeygirl malikanesi hayallerimiz bizi metris'e attırmadıysa daha da bi şey olmaz ama yine de kendimi çok güvende hissetmiyorum. yok yok, ben yandım siz kaçın. hiç bulaşmayın bu uyumsuz illetine, alışmayın. eviniz barkınız var, çoluk çocuk aç bilaç ekmek bekler. de hadi gidin yolunuza, daha ne okuyorsunuz be!"

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Attila"

(Ben bu zombiler yiyesiceden bıktım o benden bıkmadı. Mimlemeleri yetmemiş gibi bir de bloğu için methiye düzmemi istedi. İşi gücü bıraktım hatunun sipariş yazılarını yazıyorum. Sonra neden kendi bloğumu ihmal ediyormuşum. Zaman mı bırakıyorsun? Neyse başlayalım bakalım.)Hey gidi hey. Zombiler yiyesicenin bloğu kedikuyrugu.blogspot.com iki yaşında oluyormuş. Üstelik bu yeni yaşına da sitesinin yeni tasarımı ile giriyor. (Ne tasarım ya bloğun adı acımam harcarım ama renkler pembeler, maviler... aşk çocuğu veya dünyayı seven kadın olsa ne renkler yapacaktı merak ettim. Komşusunun bulaşık suyunu pembeli zemin üzerinde anlatınca komşu daha mı acımadan harcanıyor sanki? Hoş bloğun adını daha önce de eleştirmiştim. Acımam harcarım diye yazılan bir bloğun bu kadar acımalı ve kibar olmasından dolayı! Neyse kapatayım bu parantezi.)Acımam! Harcarım!'ın en sevdiğim tarafı pek çok konuda dikkat çekici olduğu kadar bilgilendirici de olması. Müzik başta olmak üzere pek çok konuda genel kültürümüze katkıda bulunması bence bu bloğu diğerlerinden ayıran bir özellik. (Tamam öyle de bu arada bu kadın da herşeyi bilen kadın mı ne? Bruce Springsteen'in şarkılarının gizli anlamlarından tut da, Galapagos kaplumbağalarının cinsel hayatlarına kadar her konuyu yazabilir mi yahu bir insan? Yazar... Yazdı... Yazıyor... Yazacak... Yazsın...)Ben espri yaparım. Pek çok insan yapar. Espri yetenek midir? Eh. Ama asıl yetenek bence nedir biliyor musunuz? Iyi bir karikatüristi, iyi bir karikatürist yapan nedir? Senelerce hergün, her istediğinde iyi bir karikatür üretebilmek. İşte o yetenektir. Herkes blog yazabilir. Ama iki sene boyunca üretebilmek, yazabilmek ve bunu pek çok kişiye beğendirmek işte bu yetenektir. (Hatta bir yazısı bir gazeteye mi, internet sitesine mi ne bile çıktı. Hatırlıyorum, duyurmak, böbürlenmek için herkese mail atmıştı. Benim Yünanistan'daki arkadaşım bile "Türkiye'den boyle bir spam geldi ne diyor bu?" diye sormuştu.)Acımam! Harcarım!'ın bir başka özelliği ise blogları ve blogcuları kaynaştıran bir ortak nokta olması. Normal şartlar altında benim yazdıklarımı farketmeyecek bir yığın insan beni onun takip etmesi sayesinde buldu ve okudu. Aynı şekilde ben de pek çok insanın yazılarını onun sayesinde takip etmeye başladım. Çok da iyi oldu. (Bunlardan bir kısmı hatta hızlarını alamadılar bir araya da gelmeye başladılar. Herşeyibilenkadın feat. Kedisevenhatunlar live @ Cafe Crown! :))) Bir de onun bu sosyalliği yüzünden başıma gelmeyen kalmadı. Ne yapsam bir dedikodu, bir aşk hikayesi, bir sansasyon... Yazdığı bir yazıyı eleştireyim dememe kalmadı bir yığın takipçisinin gözünde Tuna Kiremitçi oldum. Blog dünyası celebritileriyle muhabbetin kendince zorluğu. Yine olmadı! Bu parantezi de kapat!)Kısacası eline sağlık Uyumsuz. Daha nice senelere Acımam! Harcarım!

Kıro Türk Havayolları !

2010-03-27T13:59:00.007+02:00

Kadrolaşmanın THY`yi ne kadar aşağı seviyelere düşürdüğüne emin olmak için tek bir uçuş yeterliymiş meğer.

En çok kar getiren KİTleri bile tek tek satan devlet, neden THY`yi inatla elinde tutar mesela ? İmam Hatiplilerin en kolay yoldan parayı vuracakları yer burası olduğu için midir acaba ?

Yolculara içki servisi yapmayı dini nedenlerle reddeden kabin memurları belki sadece uydurma bir hikayedir. Ancak THY`de çalışmaya bundan on yıl önce kabin memur olarak başlayan; ardından terfi edip genel müdürlükte işini sürdüren bir arkadaşımdan çok iyi biliyorum ki yeniler eskileri göndermek için ciddi bir bezdirme politikası uyguluyorlar. Sanki kaçırdıklarının yerine getirecekleri tipler Türk Havayolları`nı süper bir hale sokabilecekmiş gibi !

Star Alliance`ım ben ! diye her uçuş öncesi sektirmeden hava atıp bir tane bile Star Alliance bağlantılı uçuşuna zamanında aktarma verememesi tam bir çelişki yumağı. Üstelik yolcusundan özür dilemeyi de kendine yediremeyecek kadar da gururlu ! Şikayet eden yolcusuna karşı kriz yönetimini onlarla mücadeleye girmek de firmanın imzası olsa gerek.

THY ile uçma şanssızlığına düştüğünüzde, her hangi bir yer ya da kabin görevlisinden fırça yemeye hazırlayın bir kere kendinizi. Uçağınız sürekli rötar yaptığı halde tatmin edici yanıt gelmiyor diye bir görevliye neden diye mi sordunuz ? Kesin çaçaronun teki bir yanıtı yapıştıracaktır suratınıza. Uçaktaki servisten memnun mı kalmadınız ? Kabin memuru sizin şikayetinize karşılık altta kalmamak için sizi diğer yolcuların ortasında küçük düşürecek lafları yetiştirmekte asla tereddüt etmeyecektir. Bir de kazara bavulunuz mu kayboldu ? İşte o zaman görevli, asıl suçlunun siz olduğunu açıkça ve seviyesizce size hissettirebilme başarısını da gösterecektir.

Özel uçak firmalarıyla rekabette öne geçmeyi kalitesini ortaya koymak yerine gidip elalemin futbol takımlarına sponsor olarak ya da Kevin Costner`la reklam filmleri çekerek becerebileceğine inanan bir anlayışın zavallı kurbanı olmuş THY artık.

Cilt kanserine yakalanmış bir hastayı, hala sağlıklı gösterebilmek için makyaj yapıyor aklınca. Ama içten içe kanser yayılmış, kemirip bitiriyor o sırada koca firmayı: o da işin gerçek görünen acı kısmı !

Apartman dairesinde hayvan beslemenin sakıncaları

2010-03-23T16:02:00.005+02:00

Pazartesi sabahı evden daha dışarı adımımı attım ve asansöre iliştirilmiş bir not ile haftaya açılışımı yaptım.

Alt komşulardan biri, biz üst katlara nezaketen aşağı sigara izmariti ve yemek suyu boca etmememizi rica ediyordu. Belli ki bu terbiyesizlikten o kadar bezmiş ki sigaranın Parlament marka olduğunu ve yağlı yemek sularının döküldüğü gece oniki buçuğu da açıkça belirtmekten kaçınmamış. Ben olsam oturup bu mektubu yazmakla vakit kaybedeceğime çıkar, altı katın birden kapısına dayanır ve o sigara izmaritlerinin sahibini tek tek arar sorardım ! Gene bu komşu sabırlı biri ki böyle bir yol tercih etmiş.

Şu an yaşadığım ev, ben doğduğumdan beri değiştirdiğim herhalde 25. ev falan olmalı. Ve ben hayatımda ilk kez alt komşuların üst katlardan atılan tuhaf maddelerden dolayı sıkıntı yaşamasını bu sitede yaşadım. Üstelik de ben İzmir gibi yılın yarısı, insanların vaktini salon yerine balkonda geçirdiği bir şehirde doğdum, büyüdüm. Ne aşağı sigara izmaritlerinin atıldığını gördük ne de yemek sularının boşaltıldığını. Olan tek tük halı silkeleme krizleri de çabucak halledilirdi ama aşağı böyle şeyler atmak ciddi söylüyorum, insanın bünyesinde öküz geni içermesiyle orantılı bir davranış bence !

Oyuncak, kalem ya da sadece su deseler, hani diyeceğim çoluk çocuk başı boş kalınca atıyor. Ama belli ki balkonda keyif sigarası yakan küllük niyetine alt kattakilerin brandalarını hedef alıyor. Yemek suları konusunda kafam karışık aslında. Bunun için uyduracak bir hikayem bile yok, yuh demekten başka ! İlk günden beri diyorum, bu hali vakti yerinde insanların oturduğu site ne yazık ki aile terbiyesi nedir hiç bilmeyen insanlarla dolu.

Benim ilkokuldayken oturduğumuz ve tamamı rafineri işçi ailelerinin oluşturduğu, önünde ineklerin otladığı bir tarlanın olduğu Bostanlı'daki apartman hayatımız bu siteyle kıyaslandığında inanın İngiliz aristokrasisini sollar.

Yani, hali vakti yerinde olmak, insan olabilmek için yeterli bir durum değilmiş demek ki. Çünkü insan olan, o notu sabah asansörde gördüğünde iner, iki alt komşusundan da özür diler ve bir daha böyle bir sıkıntıya sebep vermeyeceğine dair söz verirdi. Ama diyorum ya insan sayısı az işte bizim sitede...

Dedikodu mu ?

2010-03-22T09:50:00.003+02:00

Evet, aynen o. Kimsenin kendisine yakıştıramadığı, ama illa ki yapmaktan sakınmadığı sosyal günah.

Bir de, daha çok kadınların üstüne yıkılmış bir leke.

Halbuki genel yanılgı dedikodu ile çekiştirmenin birbirine karıştırılması. Dedikodu denen şey, ucu sana bana dokunmayan olayları birbirine aktarmaktan ibaret. Ayşe Hanım'ın kızı okuldan atılmış, Mahmut Bey muhasebecilik yaptığı firmadan zimmetine para geçiriyormuş gibi yarı doğru, yarı uydurma ama günün sonunda bunu mevzu yapıp gündeme getirenlerle hiç alakası olmayan konuları içerir dedikodu yapmak.

Çekiştirmek ise bahsi geçen kişiyle bir şekilde bir değme noktasının olmasıdır. Ayşe Hanım'ın kızı bize iş başvurusunda bulunurken mezun oldum demişti, oysa okuldan atılmış, saklıyor ! Mahmut Bey borç istediğimizde sıkışığım diyordu, meğerse şirketini hortumlamış, senden benden zengin geziyor. Yani tıpkı bu önermelerde olduğu gibi çekiştirilen insandan geldiğine inanılan bir zarar olduğu için çekiştirme hakkı da doğuyor gibi.

Şimdi vicdanımızı biraz daha rahatlatabiliriz, çünkü çoğumuzun yaptığı şey onu bunu çekiştirmekle sınırlı. Bir sürü tanıdık insan yüzünden o kadar çok yanılgıya düşüyor o kadar çok kazık yeniliyor ki biz de en yakınlarımıza koşup hani bilmem ne vardı ya biliyorsun, bana şöyle yapmıştı bunu demişti, işte o aslında buymuş, şuymuş diye içimizi döküyoruz.

O yüzden birileri hakkında konuşmanın cinsiyeti varsa rahatça söyleyebilirim ki dedikodunkadının işi değildir aslında. Genelde kadınlar canlarını yakanları harcarlar. Onlara dokunmayan kişi ve konularla ilgili çok fazla çenelerini yormazlar. Ama çekiştirmek söz konusu olursa, işte burada onların gazabından koruyun kendinizi derim.

Dedikodunun cinsiyeti erkektir. Sanılanın aksine bir grup erkek toplandığında, çoğu zaman politika ve futbol konuşmazlar. Erkekler bir araya gelince, üstelik de kadınlar gibi incelikten yoksun olmalarından ötürü, alakalı alakasız herkesle ilgili dandun konuşurlar. Ayrıca süper de meraklı olurlar. Zaten genel yaklaşımları yüzeysel olduğu için bahsettikleri kişilerin, kim olduğunu bile umursamadan sadece eylemlere yoğunlaşıp olay-kişi-mantık döngüsünden uzaklaşırlar.

Öyle ki dönüp dolaşıp konu size aktarıldığında bunu o kadar alakasız bulursunuz ki " E iyi de, sana ne bundan " dersiniz saf saf.

O yüzden diyorum ki etrafınızdaki kadınlara yamuk yapmayın. Erkeklere karşı ise de sadece malzeme vermeyin sakın ! Böylece özgürce istediğinizi çekiştirirken bir adım önde olacaksınız.

Adım Patates soyadım Kafa

2010-03-16T20:01:00.004+02:00

Geçen haftaki hafta Elazığ depremi sonrası herhalde dünyada bir ilk yaşandı. Depremde ölen kişi sayısı gün geçtikçe artmak yerine azaldı !.

Ölen 10 kişinin nüfusundaki adıyla çevresindekilerin kullandığı adın farklı olmasından dolayı o kişiler iki kere ölmüş sayıldı. Sanki yaşarken iki farklı adının olması ona iki kat hayat vermiş gibi ailelerin çocuklarına nufüs cüzdanında farklı gerçek hayatta farklı isimler kullanmalarının mantığı nedir acaba ?

Ben çocukken buna benzer göbek adı uygulaması vardı mesela. Nufüs cüzdanında yazılmayan ikinci bir isim. Dede ya da nine adını araya sıkıştırmaya bu kadar meraklı ailelerimiz var madem soruyorum kendilerine, neden iki adı birden yazdırmayıp diğer üvey ismi göbek adı diye peşime salarsın ? Sonra akrabalar seni nine adınla okul arkadaşların nufüstaki adınla çağırıyor, böylece oluyorsun iki kişi !

Biz Türklerin bu adlarla olan sıkıntısını aslında çözebilmiş değilim ben zaten. Bir kişinin kayıtlı adı bir de aile arasında kullanılan adı mı olur yahu ?

Adlar konusunda böylesine garip bir anlayışa sahip halkımın daha ancak üç nesildir tanışık oldukları soyadlarına olan tutumları ise ayrı bir komedi.

Bundan yüz yıl önce bir soyadına sahip değilken bir sabah uyandıklarında devletin buyurması üzerine soyadı seçtikleri günden beridir pek değerli oldu o soyadları. Erkek evlat zaten çok mühimdi bir de üstüne soyadını devam etme yükümlülüğü eklenince daha bir parladı. Sanki soyun devamı, içinde “soy” geçiyor diye soyadına bağlıymış gibi..

90lı yıllarla beraber bu erkek ayrımcılığına olan tepkiden midir artık nedendir bilemeyeceğim, bu sefer kadınları evlendikten sonra soyadlarını kaybetmeme paniği aldı. Ama devlet baba ,kadınlara kocalarının soyadlarını taşıma zorunluluğunu hatırlatınca onlar da iyi o zaman hem babamın hem kocamın soyadını alırım diye direttiler.

Sonuç ?

Gerçek adı ve göbek adı yetmezmiş gibi hayatına girmiş tüm erkeklerin soyadlarını taşıyan upuzun isim tamlamalı modern evil kadınlar patlaması !

Hani bizde latince kökenli dillerdeki gibi ünvandan kadının evilimi bekar mı olduğu anlaşılmaz ya, eh bu iki soyadlılar sayesinde artık biz de anlar olduk. Tek soyadlıysan bekar, çift soyadlıysan evlisin !

Ad ve soyad, işte. Nesi zor ki buna adapte olmanın ?!?!!

Oscarları anlama rehberi

2010-03-08T11:38:00.008+02:00

Oscar ödüllerinin kime neden ne amaçlı ve hatta ne zaman gittiğinin önemi büyük. Ödülleri alan oyuncuların, yapımcı ya da yönetmenlerin heykeli nasıl hak ettiklerini anlayabilmeniz için işte size işin sırları listesi:

Eğer heteroseksüel olduğunuz halde eşcinsel bir roldeyseniz heykeli kaptınız bilin. Tıpkı Philadelphia'daki Tom Hanks, Boys Don't Cry'daki Hilary Swank, Monster'daki Charlize Theron ve Milk'teki Sean Penn gibi..

Ya da fiziksel ya da zihinsel hiçbir kusurunuz yok ancak engelli bir insanı canlandırıyorsanız Oscar gene sizin. Bakınız Tom Hanks ( evet gene o ) " Forrest Gump", Al Pacino " Scent of A Woman ", Holly Hunter " The Piano", Daniel Day Lewis " My Left Foot " , Marlee Matlin ( gerçi o hakikaten sağırdı ama neyse, belki jüri bilmiyordur )" Children of Lesser God" ve Jamie Foxx " Ray " ile Dustin Hoffman " Rain Man"

Psikopat ya da sosyopatlığa soyunmak da kazancı getirir: Kathy Bates " Misery " ve " The Silence of The Lambs"Teki Anthony Hopkins örneğine ilaveten " Monster"'daki haliyle gene bu kategoriden de Charlize Theron'u sayabiliriz.

Ha, bir de zamansal bir şans vardır. Mesela teroristler ülkenize saldırır, ülkede birlik beraberlik söz konusu olursa hemen adayları gözden geçirir bu jüri. Daha önce ancak en iyi yardımcı rollerde ödül kazanan siyahlara bir anda en iyi oyuncu ödülünü dağıtıverirler. Karşınızda 2001 yılının en iyi ikiz kuleleri Denzel Washington " Training Day " ve Halle Berry " Monster's Ball "

Filmlerde ise farklı bir yönelme söz konusu. Yıllara göre bakarsak.

Crash ( 2005 ) Burada jüri aslında önceki yıllarda Magnolia filmini izlemiş ama pek anlamamıştı. 6 yıl sonra daha basitleştirilmiş senaryoya biraz da ırkçılık karşıtı mesajlar ekleyince jüri tamam dedi ve bugün kimsenin hatırlamadığı filme Oscar'ı çaktı.

The Departed ( 2006 ) Bu sene jüri oturdu hangi yönetmenler ödül aldı hala kimler almadı onlara bakarkennn o da ne ! Koskoca Martin Scorsese, Taxi Driver, Goodfellas, Raging Bull ve Gangs of New York gibi kült filmleri yönetmiş, oyuncular Oscar'ı kapmış ama adama ödül vermeyi atlamışlardı ! Tabi jüri hemen apar topar muhtemelen filmi bile izlemeden Oscar'ı eline tutuşturdu Scorsese'nin.

Slumdog Millionaire ( 2008 ) Ekonomik kriz dünya devi Amerika'yı mahvetmiş, insanlar işsiz, evsiz kalmış. Jüri hemen imdada yetişiyor ve Hindistan'ın sefilliğini gözler önüne seren filmi ödüle boğuyor. Maksat Amerikalı'ya beterin beteri var, üstelik bunlar herşeye karşın aşklarını sürdürebilen insanlar, siz de inancınızı kaybetmeyin mesajı verebilmek.

The Lord of The Rings: The Return of The King ( 2003 ) Şimdi bu ödülde de benim anlamadığım birşey var. Jüri Yüzüklerin Efendisi üçlemesinin ilk ikisini beğenmedi de sonra bu son filmi mi çok tuttu da ödül verdi filme, nasıl oluyor da oluyor ? Yani ilk iki filmden habersiz bir dünya vatandaşı 2003 yılı Oscar'ını aldı diye oturup bu filmi izlese ne anlayacak mesela ben onu merak ediyorum.

Titanic ( 1997 ): Bence jüriyi burada tavlayan ne ikiye bölünen gemi, ne Leonardo'nun seksi bakışları ne de buğulu camda el izi bırakan o romantik sahne. Tabi ki Celine Dion !

Shakespare In Love ( 1998 ): Bu filmin neden kazandığı diğer aday filmlere bakılınca daha iyi anlaşılıyor. O yıl ya romantik Elisabeth çağı İngiltere'sinin romantizmi ( Elisabeth ya da bu ) veya savaş kazanacaktı ( Life is Beautiful, Saving Private Ryan, The Thin Red Line ). Tabi ki aşk kazandı. Bir önceki sene Celine Dion diyorum size, anlamadınız mı hala ?

E peki nasıl oldu da aşk ve romantizm kazansın diyen jüri döndü bu sene savaşı, kanlı canlı en çıplak haliyle anlatan The Hurt Locker'a verdi ? O işin de sırrı filmin yönetmeninde aslında. Ödül töreninin 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Gününe denk gelmesi jürinin seçimini kolaylaştırdı. Tıpkı Scorsese'yi unutmaları gibi jüri daha önce hiç bir kadın yönetmene bu ödülü layık görmemişti. 8 Mart'tan daha uygun bir bahane olamazdı. Üstelik de yönetmen Kathryn Bigelow'un eski kocası da aynı kategoride onunla yarışırken ! Kadına bir değil iki ödül verdiler, yok en iyi yönetmen ve en iyi film değil, Dünya Emekçi Kadınlar Günü ve eski kocayı solladın ödülü :)

Sevmekten vazgeçmek

2010-03-01T16:51:00.002+02:00

İnsan herhalde hayatındaki herşeyden vazgeçebilir. Maddi tüm olanaklardan, manevi inançlarından, değerlerden hatta kendine olan inancından bile. Başladığı işten de vazgeçer, daha kafasındaki plan aşamasındaki olan eylemden de.

Ancak sevmekten vazgeçebilir mi acaba ?

Soru soran evliyaya döndüm ben de farkındayım ama hakikaten merak ediyorum. Çünkü, madem kime aşık olup kime sempati duyacağın çok da elinde değil insanın, peki sevdiğiniz birine karşı olan hislerinizden de vazgeçebiliyor musunuz acaba ?

Hani sevgilisi kötü davrandığı, onu üzdüğü için ayrılanlar vardır. Hislerini yüreklerine gömer, mantığı kalbini yener modda terk ederler sevdiklerini. İşte o insanlar, o kişiden vazgeçerken aynı zamanda onu sevmekten de vazgeçiyorlar mıdır ?

Çok kötü bir ikilem; gerçek bir irade sakatlığı eğer vazgeçememe diye birşey söz konusuysa.

Düşünsenize kimi neden sevdiğinize zaten emin olamıyorsunuz, bir de üstüne o aşkı, o sevgiyi durduramama olayı söz konusu. Bir sabah uyanıp ben işe gitmekten vazgeçtim der gibi ben artık o kişiyi sevmekten vazgeçtim diyemiyorsunuz.

Fena..

Kafa bulandıran şarkılar

2010-02-28T21:56:00.002+02:00

Özel radyoların yeni yetme bir çocuğun suratında patlayan sivilceler misali, dakika başı bittiği 90lı yılların başıydı. Hangi istasyonu deneseniz çalan parça DJin seçimi değil; dinleyicinin istek parçası oluyordu. Şarkı isteme güdüsünün cahillikleri bastırdığı komik bir dönemdi ve radyolarda şaşkınlık örneği istek parçalar uçuşuyordu.

Bu şaşkınlara örneklerden biri, kız arkadaşından yeni ayrılmış ya da sevdiği kızın yüz vermediği hırs yapmış tiplerden gelen istek parçalardı. Bunlar kadınsız bir dünya daha mutlu daha az acı olacaktır; tüm erkekler için gelsin diyerek Bob Marley klasiği “ No Woman no Cry “ çaldırıyorlardı sürekli. Bob Marley`in parçalarındaki isyankar hüznün, aşk acısından geldiğini sanan alıklardı bunlar. Sadece şarkının adına bakarak bunun, kadın yoksa gözyaşı da yok olduğunu sanan cahil şairlerdi belki de. Marley`in birakin kadınları hor görmesini, tam tersi kadına seslenerek ağlama sakın kadın diyerek teselli kaygısı taşıyan “No Woman No Cry.

Bir diğer romantizm hatası da gene aşkla pek işi olmayan bir gruba yüklenen derin anlamda sıkışıp kalmıştı. Bu sefer sevgilisi olup da onun hasretini çekenler, Pink Floyd`un “ Wish You Were Here.” Şarkısını milli marş ilan etmişlerdi. Parçada bahsedilenin ne sevgilisi, insan bile olmadığı bir parçadan bahsediyoruz burada.

Bunlar gene İngilizceyi yarım yamalak bilenlerin ürünleri. Bir de ana dili İngilizce olan koskoca bir ülkeyi yönetmek için adaylığını koyanların tarihi hatası var.
Bruce Springsteen “ Born In The USA” parçasında adından da sanılacağı gibi Amerikalı olarak doğmanın gururundan bahsetmez. Eline silah tutuşturulup Vietnam`a sarı kafa avlamaya gönderilen gazilerin trajedisidir o parçada geçen hikaye. Amerikalı olarak doğmanın tanımı, tıpkı her yerinden ısırılmış bir köpek gibi hayatının yarısını iyileşmekle geçirmektir. Oysa aynı şarkının vatanseverliğin dünyanın öte yanında savaşmak olduğunu sonuna kadar savunan Amerikan Cumhuriyetçilerinin Ronald Reagan`ın seçim kampanyasında seçtikleri resmi slogan olması da ilginçti. Tabi sonradan birilerinin şarkının sözlerini dikkatli dinlemeyi akıl edip şarkıyı apar topar kampanyadan kaldırması da bir o kadar komik.

Bir de ne şaşkınlık ne de cahillikle alakası olan seçimler var. 2000li yılların başında Örümcek Adam efsanesi sinemalara tekrar dönüş yaptığında arkasında çok güçlü bir soundtrack albüm vardı. Çıkış parçası Nickelback solisti ile Chad Kroeger`ın ortak çalışması “ Hero ” sözleriyle Örümcek Adam`ı övmek yerine Tina Turner`ın “ We Don”t Need Another Hero” parçasından esinlenmiş gibiydi. Kahramanlıklarıyla koca bir kenti kurtaran Örümcek Adam`ı şöyle anıyordu: “ Bir kahraman gelip güya bizi kurtaracakmış. Başlarım ülen ! benim beklemeye niyetim yok arkadaş, çeker giderim ben buralardan.”

Bir Olimpiyat daha sessiz sedasız sona ererken

2010-02-26T08:57:00.005+02:00

Kış Olimpiyatları denen şey bize o kadar uzak bir olay ki, gören de kar nedir, kış nedir bilmez bir ülke olduğumuzu sanacak. Mesela şu an yetmişmilyon Türk vatandaşına sorsanız Kış Olimpiyatları nerede yapılıyor diye, konuya bir Sri Lanka'lı ya da Gana'lı kadar uzak olduklarını fark edersiniz.

Her dakika, Avrupa yolunda, medeniyet çağında, yirmibirinci yüzyılda, teknoloji ve Internet dünyasında, geliştik, aştık, koptuk, olayı bitirdik gibi ezber söylemlerle kafamızı şişiren politikacılar da dahil olmak üzere biz Türklerin spor anlayışı futboldan öte değil hala.

Ha futbol denen spor da o Sri Lanka ve Gana gibi ülkelerden farkımızı ortaya koysa bari. Son iki Dünya Kupası'nda hala babalarımızın siyah beyaz televizyonlardan izlediği yıllardaki gibi bize Brezilya'yı desteklemekten başka bir seçenek sunmayan, dünyanın en pahalı futbol takımlarıyla grup elemelerinde fiyatı yarısı çeken takımlara Avrupa şampiyonalarını hediye eden bir futbolumuz var. Evet dünyada iyi takımlarda oynayan futbolcularımız var nihayet ama temsilci tek bir hakemimiz yok. Kısaca futbol milli ve yatırımı en yüksek spor olmasına karşın dünya futbolunda adımızın geçtiği falan yok.

Şimdi ben kış olimpiyatları diye söze başladım ama işin acı kısmı şu ki, biz Yaz Olimpiyatlarından da habersiz bir millet olduk artık. 2008 Olimpiyatları'nın ta Çin'de olmasıyla alakası da yoktu bunun. Bir yüzücünün biz dahil dünyanın yarısındaki ülkeden daha fazla altını tek başına toplaması akşam haberlerinde magazinsel birşeymiş gibi anlatıldı durdu. Oysa koskoca Türkiye'nin zar zor kazandığı tek bir altın madalyanın bir zamanlar ata sporu diye andığımız güreşte Çeçenistan asıllı ve Türkçe bile bilmeyen bir atletten geldiğinden haberdar mıydık acaba ?

2008 yılında yani şu uzay, teknoloji ekonomik patlama ıvır zıvırında yetiştirip Çin'e gönderdiğimiz o kadar sporcu içinde bir tek bu adam bize altın madalya getirdi.

Anlaşılan bundan tam altmış yıl evvel, tam da ülke yeni kurulmuş üstüne ikinci dünya savaşının ağırlığı çökmüş, ufacık nufusla yokluk içinde var olmaya çalışırken aynı zamanda Londra Olimpiyatları'nda 6'sı altın toplam 12 madalyayı kazanmış ülke idik. Hani teknolojinin ve paranın olmadığı yıllarda..

Wembley stadyumunda yapılan madalya töreninde altı kez üst üste kürsüye çıkan milli atletlerimizin altı kez üst üste İstiklal Marşımızı çaldırması nedeniye seyircilerin pikabın arızalandığı için sürekli aynı marşı çaldığını zannetiği 1948 Londra Olimpiyatları. Yaşar Doğu efsanesini başlatan Olimpiyat artık malesef 60 yıl geride kaldı ve elimizde bu ülkede dahi yetişmemiş bir sporcunun bize teselli hediyesi verdiği altın var artık.

Ben de kalkmış Kış Olimpiyatları diyorum burada..

?

2010-02-23T17:01:00.003+02:00

Kimseye sahip olamamak mıdır can yakan yalnızlık; yoksa çevreni kuşatan onca insana karşın hala yalnız hissetmek mi ?

Bu sorunun yanıtını hala bilmiyorum. Bir de şu soru var kafamda yapışık yaşayan:

Unutamamak, kin tutmak mıdır ?

Gel sigara keyfim gel !

2010-02-20T15:18:00.007+02:00

"Her türlü yasağa karşıyım " diyenler, eskiden dakikalarca kıpırdamadan sıra beklenen bankalarda, devlet dairelerinde, 8 saatlik otobüs yolculuklarında, okullarda müdür ve öğretmen odalarında fosur fosur sigara içildiğini anımsadıkça hala bu liberal görüşün arkasında duruyorlar mıdır acaba ?

Sigara içmenin, kişinin kendinden çok aynı ortamdaki havayı soluyanlara zarar verdiği gerçeği ortaya çıkar çıkmaz bu yukarıda saydığım yerlerde sigara içmek sorgulanmadan yasaklanmıştı.

Ancak ben de diyorum ki sigara içenlerin, sigara içmeyenlere verdiği zarar hala devam ediyor.

Bunun bir seçenek, hem de keyif ve rahatlama bahanesiyle tercih edilen bir yaşam tarzı olduğu ortada. Ve uzun vadede bu keyfin acı dönüşleri olduğu da !

Vergi ödediğiniz ülkenin sağlık hizmetlerinden, ileride sigara içmeyenlerden daha fazla faydalanmak zorunda kalacaklar. Evet siz sağlık sorunları yaşamazken onlar burunlarından çıkan plastik borularla bir oksijen tüpüne bağımlı olacaklar kuşkusuz ama bunun parası gene sizin cebinizden çıkacak.

Sigara içmediği halde kansere yakalanan azınlığa kıyasla sigara yüzünden kanser olmuş çoğunluklar, azınlıklarla tedavi, yatak ve ilaç haklarına haksız olarak ortak çıkacaklar !

Sigara içtikleri için yakalandıkları bir sürü hastalığın devlet tarafından karşılanan tedavi masrafı yüzünden sigara içmeyenlere sağlanması gerekecek diğer sosyal haklara ayrılacak bütçeye etki edeceği kesin. Sigara içmek dışında sağlıklarına önem gösterip GDO"lu yiyeceklere karşıyım diye nutuk dahi atıyor olabilrler ama bu her gün arsenik ve siyanürle bünyelerini zehirledikleri gerçeğini değiştirmiyor.

Ha diyorsanız ki " Aman o günlere gelene kadar kime öle kim kala !" O halde bugünlere dönelim.

Yukarıdaki resimler size tanıdık geliyor mu peki? Hani siz ofiste başınızı işinizden kaldırmadan çalışırken, mesela saat sabah 10:30`da, öğle yemeğinden dönüşünüzde ya da öğleden sonra saat 3 civarı.. Sizin de çalıştığınız binanın önünde iş arkadaşlarınız, sigara tüttürüp muhabbet ve dedikodu kazanı içinde dakikalarca keyif yapmıyorlar mı ? Hani sırf sigara içmediğiniz için sigara molası hakkınızın olmadığı ve sizin ancak su içmek, çay almak ya da tuvalete gitmek için yerinizden kalkma şansınızın olabildiği o tüm gün boyunca ?

Buradan çıkan sonuç şudur ki sigara yasağına karşıyım demek boşuna nefes tüketmekten başka birşey değil. Sigara içmek bırakın yasağı, sınırlamaları aslında hala özgür ve her türlü yasal haklarla desteklenen bir eylem. Hem de sigara içmeyenlerinkinden çalınan haklarla..

Sözüm hemcinslerime

2010-02-16T15:24:00.005+02:00

Eski filmlerde, kitaplarda hatta çocukluğumuzun masallarında anlatılan aşklar insanı büyüler. Neden ? Çünkü bahsedilen aşk hep erkeğin beğenip aşık olduğu ve ardından peşinden koştuğu kadınla ilgilidir. Tıpkı doğada olduğu gibi insanoğlu da bu şekilde programlanmıştır. Kadın seçicidir, erkekse kendini beğendirmeye yönelik çalışır.

Ama artık denge nerede, ne zaman şaştı belli değil. Kadınlar erkekleri kovalar oldu. Üstelik bu hastalıklı durumu en başta kadınlar kabul etmiş durumda. Erkekler ise tabi ki hallerinden gayet memnun..

Kadın ruhunun seçici kimliği erkeklerde var olmadığı için de peşlerinden koşan kadın kavramı erkeklere sonsuz bir tatmin yaşatıyor adeta. Böylece çok, tekten her zaman iyidir mantığıyla onlara ilgi gösteren yığınla kadının hislerini dahi umursamadan o insanlarda kalıcı hasarlara sebep olabiliyorlar.

Kadınlar bunun gayet farkında. Gene de bu yarışa gönüllü katılarak benliklerinden, psikolojilerinden ve hatta hormonlarından ödün vererek ipi önde göğüsleme savaşına giriyorlar.
Sanki bu yarışı önde bitirmek gerçek kazançmış gibi.

Peki uyanış nasıl olmalı ?

Kurallar gayet basit:

1 - Öncelikle kadınlık gururu ve özgüveninizi her zaman sağlam tutun. Bunu siz ayaklar altına alırsanız karşı cins size hiç acımaz; çok fena sizi kullanır, daha iyisi çıkınca da sizi bir kenara fırlatır.
Daha basit bir örnek mi lazım ? Bir erkek sizi gece onbirden sonra arayıp o saatte görüşmeyi teklif edebiliyorsa telefonu kapatın, adını rehberinizden silin ve sokakta rastlarsanız da selam dahi vemeyin ! Gün bitene kadar sizi aklına dahi getirmeyen birine verilebelecek en iyi değer budur çünkü.

2 - Erkeklerin yerine düşünmeyin ve bahane üretmeyin ! Size karşı erkeklerin her zaman sorumlulukları vardır. Bunu yerine getirmediklerini farkettiğinizde içinizden onu kaybetme paranoyasına karşı savunma mekanizması geliştirmeyin.
Örneğin; buluştunuz ama sizinle sohbete yoğunlaşmak yerine cep telefonuyla oynayıp ona buna mesaj atıyor ya da birileri aradığında uzun uzun konuşuyorsa sakın şöyle düşünmeyin " Ama benimle diye kafasını tamamen bana vermek zorunda değil sonuçta onun da bir hayatı var, hem kötü bir gün geçirmiş kafası dağınık, arkadaşları arıyor napsın açmasın mı ?" Onun yerine baktınız uzatıyor, çekin gidin. Zaten ha oradasınız ha değilsiniz belli ki adam için farketmiyor. Hiç değilse siz vaktinizi sizinle orada olmayan bir adamla kaybetmemiş olursunuz.

3 - İlişkilerde ya da öncesindeki o yumuşak tatlı geçişte erkek rolüne bürünmeyin ! Yani onu yemeğe çıkarmayın, hesabı paylaşın ama hesabın hepsini siz ödemeyin, durup dururken ufak hoşluklar olsun diye hediye almayın, sizden açıkça destek isteyene kadar hayatını kolaylaştırmak için kendinizi paralamayın ! Bunların hepsi sizin değil karşı tarafın yapması beklenendir çünkü..

4- Ve asıl başlangıç noktası: Yeni tanıştığınız bir erkek var, karşılıklı olumlu sinyaller aldınız, e iyi. Sakın kendinizin ya da çevrenizin gazına gelip ilk adımı atan siz olmayın. Kısaca onu aramayın ! O da sizinle ilgilendiyse zaten sizi arayacaktır. Ama yok yanılmış ve adamın tamamen aklından çıkmışsanız sizin onu aramanız yanlış sinyal gönderebilir. Zira erkekler kadınlara benzemez kızlar; söyleceğim şudur ki erkekler asla hayır demez !

5- Kendinize bir hayat edinin ! Kadınlar bu gönül ilişkilerini o kadar saplantı yapıyorlar ki hayatta başka hiçbirşeye vakit kalmıyor. Belki biraz aile, azıcık arkadaşlar, ama onlarla bile geçen vaktin çoğu erkekler ve ilişkiler üzerine kuruluyor. Oysa en ilkel erkek organizması bile dolu dolu bir hayata sahip olabiliyor. Futbol takip ediyor, arkadaşlarıyla ocakbaşına gidiyor, sevdiği yönetmenin filmlerini alıp evde DVD izliyor ve hatta kendi kendine bir sürü hobi geliştiriyor. Hal boyle olunca, adamların aklında romantizme ayrılan alan oldukça daralıyor. Siz de kendinize daha çok alan yaratıp ilişkilerle ilgili saplantınızı minimuma indirmeye çalışın ! Üstelik hayatı dolu olan biri boş olan birinden her zaman daha caziptir.

Bunlara karşın hala kendinizi kaybeden taraf görüyorsanız o zaman tek kural işler: çevrenizi ve ilgilendiğiniz erkekleri yeniden gözden geçirin !

Düşmeyin bu tuzağa !

2010-02-10T09:34:00.005+02:00

Tüketim manyaklığının insanlığı ikiye böldüğü ve uydurma bir gün olan 14 Şubat kandırmacadan başka birşey değil.

Bunu zaten herkes biliyor.

Kara kışın ortasında sevimsiz bir gün. Yılbaşı gecesi olduğu gibi kimse havafişekler atıp sarhoş kafa şarkılarla ortalığı da şenlendirmiyor üstelik.

Ama yeni ilişkiye başlayanlar ya da romantizmi yanlış yorumlayanlar kapitalizmin bu çarkına kapılıp gidiyorlar sürekli.

Bundan yirmi yıl önce 14 Şubat, Amerikalılar dışında herkes için sıradan bir gündü.

Bugün ise tablo şöyle: Güzel bir akşam yemeğine normaldekinin iki katı fiyat biçen restoranların, bir yerine iki tane hizmeti satabilecek olmanın muhteşem zevkiyle kavrulan seyahat ve otel işletmecilerin, fiyatı aslında 1 Lira bile etmeyecek tek bir gül dalını, 25 liradan elini öpeceklere verecek çiçekçilerin, çiçek yetmez bir de çikolata gelsin diye yarışa sonradan katılan pastanelerin ve insanın hediye etmek aklına bile gelmeyecek türlü maddenin pazarlanmaya çalıştığı tamamen suni bir gaz olayı.

Biz ki çocukluğumuzdan beri Anneler ve Babalar gününde ufacık bir hediye ile ailemizin gönlünü yapmayı, yakınlarımızın doğum gününde onları telefonla arayıp mutlu edebilmeyi adet edinmiş bir toplumken, neden bu 14 şubat manyaklığında kendimizi para saçmaya adapte ediyoruz anlamış değilim.

Yok kampanyadır, yok sevgilinizi mutlu etmenin günüdür diye kredi vermeye meraklı bankalardan bile fırsat bu fırsat diye SMSlerin yağdığını, kalpli güllü e-postaların saat başı sizi taciz ettiğini biliyorum. Ofiste, okulda ya da dışarıda bazılarının 14 Şubat gecesi için şu yerde rezervasyon yaptırdığını işittiğinizde vicdanınızın sıkıştığının da farkındayım.

Ama durun ve kendinizi dinleyin. 14 Şubat gibi dünyada bu salgına kapılmış milyonlarca aşıktan biri misiniz gerçekten ? Sevgilinizle tanıştığınız o ilk gün, ona olan hislerinizle yüzleştiğiniz an ya da evlilik yıldönümünüzün yanında 14 Şubat'ın sizin için ne anlamı var ki ?

Ha, diyorsanız ki herkes buna kapılmış giderken yobaz kafalar gibi görmezden gelemem o geceyi, o zaman açın güzel bir şarap için karşılıklı. Ya da içki sevmem diyorsanız oturup güzel bir film izleyin. Yeter ki cebinizi boşaltmadan yanyana olmanın tadını çıkartın.

Ve duygularınızdan ticari fayda sağlayacak kimseyi aranıza sokmayın !

İş ve yaşam dengesi

2010-02-06T07:53:00.009+02:00

Masa başında memur modeli çalışan insanların, yaşamlarının yirmidört saatini işle doldurma çabasına anlam veremiyorum.

Söz konusu bir hayat kurtarma ya da bir canlının yaşamından sorumlu olmak değilse ben hiçbir işin mesai saatleri dışına taşmasını doğru bulmuyorum.

2000li yılların, mobil teknoloji sayesinde, işin peşimizi asla bırakmadığı bir model oluşturduğunu biliyorum ama durup düşünün lütfen, zaten bütün gününüzü, enerjinizi, ruhunuzu ortaya koyduğunuz işiniz, siz ofistikten çıktıktan sonra değil de ertesi gün tekrar masasınıza döndüğünüzde kaldığı yerden devam etse kayıp ne olur ?

Bizim ofiste ne zaman görsem mutlaka yanındaki birileriyle ya da cep telefonuyla konuşan, geri kalan zamanda da toplantılarda olan genel müdürümümüz şöyle dedi bir gün

" Eve gidiş yolunda kendime bir yer belirledim. O yere geldigimde telefonda kim olursa olsun şu an konuşamam yarın devam ederiz diyerek telefonu kapatıyorum ve işi kafamdan kovup artık eve yoğunlaşıyorum."

Yani bu adam şunu anlatmak istiyor: Eve vardığında onu karşılayan eşi ve üç çocuğu karşılarında ya telefonla hala konuşan ya da aklı işte kalmış bir iş adamını değil gerçekten görmeyi umdukları aile babasını buluyorlar.

İş hayatına yeni atılmış ya da sosyal hayatı işi kadar dolu olmayanların da işlerini mesai saatleri dışına taşıma merakını hoş karşılamıyorum. İnsan hayatını işle değil iş dışında herşeyle doldurmalıdır. Zaten ömrünün kırk yılı çalışarak geçiriyorsun neden geceni ve hafta sonunu da gönüllü katledesin ki ?

Bir de kusura bakmayın ama çok çalışan imajı hafta içi gece onbirlere kadar bilgisayar başından kalkmayarak ya da hafta sonlarını çalışarak geçirmekle değil elinizden gelenin en en en iyisini mesai saatleri içinde gösterebilmenizle oluşabiliyor.

Patronunuz, hafta sonu elinde içkisi, arkadaşlarıyla çakırkeyif halde eğlenirken cep telefonunda sizden gelen bir eposta gördüğünde, onda uyandırabileceğiniz yaklaşım takdir değil sizin tam bir acınası vaka olduğunuzdur.

Ama benim işim çok, mesai saatleri kurtarmıyor, toplantılardan işimi yapmaya vakit kalmıyor diye sonu gelmez bahaneleriniz olduğunu biliyorum. Ancak dediğim gibi her ne yapıyorsanız o epostaları göndermek, rapor sunumlarını, tablolarını oluşturmak bir hastanın sağlığına kavuşmasına fayda etmeyecekse kendinize yazık ediyorsunuz.

İş, hobi ve yaşam tarzı değildir. Bunun tersine inananların hayata dair çok şey kaybedeceklerinden emin olabilirsiniz.

Bir de bunun iş hayatında sizi ileriye taşımayacağını...

Kısır döngü

2010-02-05T22:32:00.006+02:00

Hayat gerçekten sürprizler mi dolu acaba ?

Canımızın hiç gitmek istemediği bir arkadaş ortamında, hayatımızın en eğlenceli gecesini yaşayacağımızın önceden yazılmış bir yazgı olduğunu hepimiz yaşadık ve gördük.

En heyecanlı Amerikan filmlerinde karısına el sallayan adamın, arabasına bindikten sonra çekimin uzaktan yapıldığı sahnede o arabanın havaya uçacağını artık hepimiz tahmin edebiliyoruz.

Youtube`dan bulduğu komik videoyu arkadaşlarına gönderen insanların, o videoya her zaman arkadaşlarından daha çok güldüğünü de biliyoruz.

Etkisinde kaldığınız bir kitabı övdükçe beklentileri yükselttiğiniz, dolayısıyla kitabın başkalarınca beğenilme ihtimalini de aynı oranda düşürdüğünüz artık kesin bir gerçek.

Rüyaları dinlemeyi korkunç sıkıcı bulsak da anlatmaktan vazgeçemiyoruz.

Büyük ikramiyenin onu en çok isteyene değil bileti satın almış olduğunu unutanlara isabet ettiğini görüyoruz.

Söz konusu gönül ilişkileri olunca büyük konuşmanın fena sonuçlara neden olduğunu ama bundan dolayı kimsenin de şikayetçi gözükmediğini hayatta bir kez olsun yaşamışızdır.

Hayata bebeklikten sonra çocuk olarak devam etmenin acısını çektiğimiz için o ızdıraplı yıllar boyunca hep büyümeği istemiş olduğumuzu unutuyoruz. Ve büyüyüp sanki çocukken bizi dikkate almayan, bizi bir türlü dinlemeyen büyüklerimizi artık anlarmışız gibi çocuklarımız yüksek sesle iletişim kurmaya çalıştıklarında öfkeleniyoruz.

Kafamızın içindeki kötü görüntüleri ve anıları silmesi için psikiyatri tedavisine para akıtırken yan şeritteki trafik kazasında ne kadar dehşetli bir manzara var diye yakalamak için merakla enkaza seyrediyoruz.

Hayat gerçekten sürprizlerle mi dolu ? Yoksa dönüp dolaşıp hep aynı yere mi geliyoruz ?

Türkçe utanılan bir dil midir ?

2010-02-01T14:42:00.005+02:00

Ortaokuldayken Türkçe öğretmenlerinin dilimizle ilgili tutumları bana abartılı gelirdi. Mesela bir tanesi testlerde efendim a-b-c-d oluyormuş da neden a-b-c-ç olmuyormuş diye söylenirdi, Ç Türkçe harf değil miymiş ?

O zamanlar Internet'in olmamasına yatıp kalkıp dua etsin diyorum sevgili öğretmenimin; şu anda muhtemelen dil elden gitti diye karalar bağlamıştır zaten. Ne de olsa bundan yirmi yıl önce utanmadan kullandığımız sözcükleri kulağa daha seksi geliyor diye İngilizce karşılıklarına kurban vermiş durumdayız.

Örneğin:

Show: Gösteri demek tabi daha banal, oysa show öyle mi ? Aman Allahım, Show yani yüce bir eylem, muhteşem ötesi !!

Center: Merkezmiş, aman sanki polis merkezi, nasıl da böyle kamuya mal olmuş bir yer izlenimi veriyor. Ama mesela önüne bir başka İngilizce sözcük katınca yeme de yanında yat, bakınız: Fitness Center, pek bir elit pek bir şık..

Spontane: Kendiliğinden, doğal, bir anda? Yok yok, bizim dilimiz yetersiz kalıyor, spontane en güzeli. Hem doğal, hem kendiliğinden gibi değil mi ?

Agresif: Asabi kaba kalıyor tabi, agresif olmak sanki daha çekici. Hırçın gibi adeta ama hırçından daha sert daha kendini bilmez, özgür bir hal agresif, değil mi ?

İşte böyle aynen dalga geçer gibi Türkçe'yi her geçen gün öldürüyorlar.

Bir de bunu yeni doğanlara isim verme kaygısı izliyor son yıllarda. Efendim hangi adı koymalı ki bebe büyüdüğünde Amerika'ya, Avrupa'ya gittiğinde o isimle zorlanmasın.

Bak sen..

Sanki bizim isimlerimiz oniki harfli ve söylenmesi zor harf dizelerinden oluşuyor. Bize Christopher, Ian, George gibi isimleri öğrenmek zor gelmiyor da elin adamına Şebnem, Çağrı, Yiğit gibi isimler mi işkence oluyor ?

Benim ortaokuldaki öğretmenim şıklarda Ç yok diye ağlanırken; bugün onun yetiştirdiği neslin Ç-Ş-Ğ gibi harfleri çocuklarından sakınma telaşından daha acınası ne var Türkçe adına ?

Türkçe utanılacak bir dil ise o zaman baştan yıllarımızı ziyan etmeyelim okullarda. Eğer, yok Türkçe bizim kültürümüzün en temel taşıysa o zaman o taşı sırtlayıp gururla taşımak da herkesin görevi diye düşünüyorum.

DM

2010-01-29T22:17:00.007+02:00

Condemnation

Condemnation, why?
Because my duty
Was always to beauty
And that was my crime

Precious

Things get damaged
Things get broken
I thought we'd manage
With words left unspoken
Left us so brittle
There was so little left to give

Behind The Wheel

Sweet little girlI preferYou behind the wheel
And me the passenger
Drive
I'm yours to keep
Do what you want
I'm going cheapTonight

People Are People

So we're different colours
And we're different creeds
And different people have different needs
It's obvious you hate me
Though I've done nothing wrong
I've never ever met you so what could I have done

Question Of Time

It's just a question of time
And it's running out for you
It won't be long
Until you do
Exactly what they want you to

Walking In My Shoes

You'll stumble in my footsteps,
Keep the same appointments I kept.
If you try walking in my shoes.

Only When I Lose Myself

It's Only When I Lose Myself in someone else
Then I find myself

Policy Of Truth

Things could be so different now
It used to be so civilized
You will always wonder how
It could have been if you'd only lied

Strangelove

Pain will you return it
I'll say it again - pain
Pain will you return it
I won't say it again

Yasal Uyarı

2010-01-27T19:13:00.009+02:00

Buradan sürekli söylenen ve saydıran bir kişilik olsam da asla şikayet eden biri değilimdir ben aslında. Bununla birlikte şikayet edenlere karşı yıkıcı hislerim vardır.Çünkü ben çene kuvvetine değil gerçek eyleme inanırım.

Elbette herkesin memnuniyetsizlik hakkı vardır ama buna karşı durmak da şarttır. Duramıyor musun ? O zaman arayışa girmek bile bir çözümdür, yeter ki mızmızlanma şu hayatta !

Bir de keyfime karışılması beni asabileştirir. Ağız tadım çoğunlukla ekşi tatlar üzerine kuruldur diyebilirim. Denizden çıkan her canlıyı, soğuk yenen zeytinyağlı yemeklerin tümünü, yoğurt çorbası hariç çorbaların hepsini ki yoğurt çorbasını da zaten ekşimiş yoğurttan yapılınca severim, çayları, kolayı bol limonla tüketirim.

Önüme berbat tadı olan bir yemek konulduğunda da işte burada şikayet etmek yerine durumu limonla kurtarmaya çalışırım.

Bu durumda yemeğime sıktığım limon birilerinin gözüne kaçmıyorsa kimsenin neyi neyle yediğim hakkında fikir üretmeye de hakkı yoktur.

Küçük Prens’teki Kral’ın dediği gibi en zoru insanın kendini yargılamasıdır. Eğer kendini yargılamayı başarabilirsen, o zaman gerçek bilgeliğe ulaşmışsın demektir.

Gerçek bilgelik peşinde değilim, henüz.

Bu anlattığımın şikayet-çözüm-eleştiri eşkenarlarından oluşan bir şeytan üçgeni olduğunu varsayarsak…

Girdaba kapılmamak için daha çok kulaç atmak lazım diyebilirim.

Yani sonuç gene başa bağlandı.. Çaba göstermezsen eğer, beni her an delirtebilirsin !

Türk olmaktan gurur duyduğum anlar

2010-01-23T17:05:00.010+02:00

Naim Süleymanoğlu, Bulgaristan'dan ayağının tozuyla geldiği gibi 1988 Seul Olimpiyatları'nda rekorlarla şampiyon olduğunda mutlu olmuştum evet, ama şaşkınlığın ağır bastığı bir mutluluktu bu.

Ya da Tansu Çiller genel seçimle değil de parti içindeki kongreyle lider seçilerek doğrudan Türkiye'nin ilk kadın başbakanı olduğunda da bu durum hoşuma gitmişti, ama bu da Türk olmaktan dolayı gurur duymak için yeterli bir sebep değildi.

Benim anlarım daha kişisel oldu. Ve işin içinde eğlence olması şarttı.

Beş yıldan fazla olmuştur, bir aktarmalı uçuşla İstanbul'a dönüyordum. Frankfurt havaalanındaki Lufthansa business salonundaydım, saat aksam yediye geliyordu. Geniş koltuklardan birine yayılmıştım ve çok geçmeden arkamda ayakta cep telefonuyla konuşan birine kulak misafiri oldum.

Salona arkadaşıyla gelmiş, herhalde benden en fazla beş yaş büyük, düzgün görünümlü genç bir adamdı bu. Konuşmasından uzun bir yoldan ve uzun bir zaman sonra İstanbul'a dönüyor olduğu belliydi. Zira konuştuğu kişi sevgilisi ya da eşi bilmiyorum neyse artık biraz naza çekmeye başladı. Ne olduğunu anlamadan o iş adamı imajını silip yok eden sesler geldi adamdan:

" Ama sevgilim ben de çok özledim nolur ya nolur yapmaaa" diye sızlanan tiz bir sesti bu. Haliyle başımı çevirip adama baktım. Yavru kedi gibi inlemekle kalmıyor aynı zamanda da kıvranıyordu. Ve işin ilginci tartışma falan değildi bu; özlemin yarattığı garip bir iletişim şekliydi sadece ama ağlak feminen ses tonu bitmek bilmiyordu bu " yaa sevgilimmm" diyen.

Başımı çevirdim ayıp olmasın diye ama bu sefer de karşı koltuklarda bir başka adamla göz göze gelmemle gülmeye başlamam bir oldu. Arkamdaki yurttaşımın yaptığı gösteri karşımdaki diğer yurttaşımı da kopartmış ve Frankfurt havaalanında Türkler arasında dalga dalga kahkaha krizine sürüklemeye başlamıştı bizi.

Baktım olmayacak çünkü gülmekten gözümden yaşlar gelmeye başlamıştı, eşyalarımı toparlayıp başka yere kaçtım hemen. Eski başbakan Mesut Yılmaz'ın eşi ve oğlunu gördüm. Tam yakınlarına oturuyordum ki elinde duty free torbasıyla sallana sallana gelen Mesut Yılmaz salona girdi " Ya Berna, benim parfümden kalmamış " diye söylenerek.

Bir önceki sahnenin etkisinden çıkamamış halimle Mesut Yılmaz'ın o mahsun hali birleşince hayatımda yaşayabileceğim az rastlanır bir eğlencenin ortasında buldum kendimi. Beni deli gibi güldürmelerine karşın bir o kadar hoşuma giden figürler olmuşlardı bu ikisi. Evet, eve dönmek üzere yabancı bir havaalanında bezgin başlayan bir bekleyişi böylesi bir şenliğe dönüştürebildikleri için övünç duyulmayı da kesinlikle hak etmişlerdi.

Ama beni en çok gururlandıran olay üç yıl önce New York Metropolitan müzesinde gerçekleşti.

Müzede saatlerimi geçirmiş en son alt kataki klasik Amerikan ev dekorasyon bölümlerinin içinden geçiyordum. Birden karşımda dünyada Türkiye hariç hiçbir ülkede rastlayamayacağım türden bir olaya şahit oldum: Genç bir çift önündedeki kırmızı şeridi yok saymış dokunulması dahi yasak bir ahşap kapıyı zorluyordu.

Durup ne yaptıklarına bakamazdım ancak gerçekten de yeryüzünde yasak diye açıkça belirtilmiş bir yeri biz Türklerden başka kim cesurca sorgular diye öğrenmeden de edemezdim.

Derken kız olanın erkek arkadaşını çekiştirerek Türkçe " Ya yapma !" dediğini duydum. İçim müthiş rahatlayarak onları görmezden gelip yanlarından geçerken oğlandan aynen şu cümleyi işitmiş olmak beni bir kez daha gururlandırdı:

" Çok merak ettim ya ! Bakmam lazım bu kapının arkasında ne var diye !"

Benim Yıldız Savaşlarım

2010-01-20T08:54:00.006+02:00

CNBC-E'nin Yıldız Savaşları serisini yayınlayacağını okuyunca içim garip bir mutluluk doldu. Sanırım biraz da son yıllarda kabak tadı veren görüntü kirliliğinden öteye geçemeyen filmlerden sıtkım sıyrıldığı içindir. Ama emin olduğum bu pazar gecesinden başlayarak ard arda yayınlanacak serinin beni yeniden çocukluğuma götürecek olmasıydı bu mutluluğu yaşatan.

Benim Yıldız Savaşları'nı izlediğim yıllarda medya diye bir olgu meydanda olmadığı için filmi fenomen haline getirecek yapay bir güç de yoktu. Filmi hiçbir şey bilmeden, afişine hayran kalıp bunun bir uzay filmi olduğunu bilerek sinemada izlemiştik ve filmin çıkışında ağaç dallarından ışın kılıçları yapıp dövüşmeye başlamıştık bile.

Luke Skywalker inanılmaz yakışıklıydı. Prenses Leia garip saçlarına rağmen çok güzel bir kadındı. Ve kendinden önce ürperten müziğiyle sahneye çıkan Darth Vader ki o zamanlar adını öğrenmek de telaffuz etmek zordu bizim için, feci korkutucuydu. İsme gerek duymadan ona Siyahlı Adam derdim ve adını fazla anmamaya çalışırdım.

Sinemada bir kere, videoda ise en fazla iki-üç kere izledikten sonra filmin müzikleri de fene halde beynime işlemişti. Bu sayede annemin sıkıcı altın günlerine sürüklendiğim zamanlarda misafir evde bulduğum bir matchbox araba ile balkonda Yıldız Savaşları müziğini sürekli aynı notada kafamda çalarak kendi filmimi oynayarak oyalanırdım.

Yaş ilerledikçe Yıldız Savaşları'nın o çocuk kafamdaki tek tük detayı silikleşse de etkisi hiç azalmadı. Üniversitedeyken bir gün üçlemenin ( ki serinin birinci, ikinci ve üçüncü bölümlerden değil aslında üçleme olduğunu da o zaman öğrenmiştim ) yeni teknoloji ile ufak tefek yamalarla yeniden gösterime gireceğini okuduğumda sevinçten aklımı oynatacaktım resmen.

İki yakın arkadaşıma " Yıldız Savaşları oğlum !!" dediğim andan iki saat sonra Kadıköy'de bir sinemada önümüzde kocaman bir patlamış mısır, yıllar sonra aynı keyfi yaşamaya başlamıştık. Bir insanın yedi yaşında neredeyse nefessiz kalarak izlediği heyecanı yirmi yaşında yeniden tatması Yıldız Savaşları'nın ne olduğunun en açık tarifi diye düşünüyorum.

Hiçbir zaman Yıldız Savaşları tutkum deli ayrıntılara girip filmin karakterlerini, nesnelerini ve olaylarını ezberlemeye götürmedi beni. Filmin felsefesi, tarihsel olgulara göndermeleri gibi manasız arayışlara dahi girmedim. Yıldız Savaşları'nı çocuk yaşta izlemiş şanslı bir kitleden olmak zaten yeterince içine almıştı beni.

Hepsinden öte, siyahlı dev adam yakışıklı Luke'a " Ben senin babanım " derken ben de orada, sinemadaydım. Ağzım açık, yaşadığım dumurun bir daha hiçbir sinema filminde beni bu kadar şaşırtamayacağından habersiz, bu büyük olaya tanık olanlardandım.

Herşey eskiden, çok çok uzak bir galakside olup bitmişti aslında ama bunu tekrar tekrar izlemek ve yaşamak hala büyük bir olaydı. Ve hep de öyle olacak..

Politik mim çok sıkıcı

2010-01-18T09:34:00.003+02:00

Kendi eğlenmesi yetmemiş JoA bizi de mimlemiş. Hem de konusu gibi kuralları da de pek ciddi (!) bir mimle.

Sırasıyla şöyle geliyor sorular:

1) Dokunulmazlıkların kaldırılması konusunda ne düşünüyorsunuz?
2)Seçim barajı kaldırılsın mı? Neden?
3)Adayların belirlenmesinde nasıl bir yöntem uygulansın?
4)Yargı bağımsızlığı sizin için ne anlam taşıyor?
5) (Beşinci soruyu siz belirlemek durumunda olsaydınız neyi öğrenmek isterdiniz?)
6) Mimlediğimiz bloglar ve linkleri…

1- Bence bu soru hatalı. Bir kere olmayan birşeyle ilgili düşünmek zaman ve çaba kaybı. Dokunulmazlıklar kaldırıldı mı ki üzerine düşünelim ? Zaten bence anlamını da yitirmiş bir olgu kendisi. Benim bildiğim dokunulmazlık siyasi görüşleri yüzünden hiçbir milletvekili yargılanmasın diye çıkarılmış bir kuraldı. Ama daha milletvekili olmadan yargılananların bile vekil seçilince davaları düşüyor. Demek ki hayata temiz bir sayfa açmak için genel seçimlerde aday olmak lazımmış.

2- Yok kalkmasın, eskiden yoktu bu baraj, o yüzden meclis Birleşmiş Milletler Genel Kurulu gibi türlü parti doluydu. Az ve öz yeterli. Zaten bir seçim yapılıyor oy pusulası diye kocaman çarşaf veriyorlar al bas oyu diye. Sonra sen o mühür diğer sayfalara bulaşmasın diye origami çalışması yaparak katlayıp zarfa çıkmaya çalışıyorsun o dev kağıdı. Yok yok, az ve öz iyi, önüne gelen parti kuruyor çünkü bu memlekette.

3- Var olanın tam tersi olsa kesin işe yarardı.

4- Öyle birşey mi var ?

5- Politik bir soru olması gerekiyor herhalde. O zaman ben şunu öğrenmek isterdim. Bunun sonu nereye varacak ?

6 - ha ha, işte en sevdiğim soru, yanıtlar geliyor: irfun4ever - Kunegond ve Erdem

Çernobil faciası aslında nedir ?

2010-01-12T15:13:00.005+02:00

Nükleer enerji üretimiyle ilgili karşı tezlerin en sağlam güvencesi Çernobil olmuştur. Özellikle yaşı otuzun üzerindeki dünya neslinin çok net hatırladığı bu facia 80'li yıllardan günümüze sarkan ürpertici bir korku serisi gibidir. Ama Çernobil'e ait simgelerin mutant bebekler, radyasyon ve bir bardak çayla gösteri yapan bakan olmasının ötesinde gerçekte ne olduğu ne kadar biliniyor biraz deşmek gerek..

Çernobil Nükleer Santralı kendisini dünyaya kapatmış bir rejimin dışa bağımlı kalmamak için kurduğu bir tesisti. Nükleer enerji ucuzdu ve koskoca SSCB'nin karşılanması gittikçe zorlaşan enerji ihtiyaçları için mecbur kalınmış bir yöntemdi.

Kaza, genç ve deneyimsiz bir ekipten gece vardiyasında bir tatbikat istenmesini takiben yaşandı.

Gökyüzüne doğru 1 km yükseliğe ulaşan patlamada yaklaşık 8 ton nükleer atık etrafa saçıldı.

Olay yerine tesisteki her hangi bir yangın bilgisiyle gönderilen itfaiyeciler söndürmeye çalıştıklarının radyasyon saçtığından habersiz usul usul zehirlenip yığılana kadar 2 saat uğraştılar.

Aslında SSCB bu olayı dünyaya duyurmaya hiç niyetli değildi. Ancak kaza yerinden binlerce km ötedeki İsveç'te bir nükleer fizikçinin Ukrayna'dan yayılan yoğun radyasyonu farketmesiyle İsveç'in SSCB'yi sıkıştırması sonucu ancak olay açıklandı.

Çernobil civarındaki yerleşim yerleri hızlıca boşaltılmış, patlama ve yangın da kısa sürede kontrol altına alınmış olsa da asıl tehdit tesisin altındaydı. Yoğun radyasyon içeren nükleer maddeler tesisin altında birikmişti ve bu havaya karışan radyasyondan daha büyük risk taşıyordu.

SSCB binlerce erkeği askere çağırarak tesisin betonla kaplanması emrini verdi. Askerler otuz kiloluk özel kıyafetlerle sadece üçer dakika boyunca çalışarak beton duvarı ördüler. Buna rağmen çoğu radyasyondan etkilendi.

Günümüze kadar toprağa ve yer altı kaynaklarına karışan radyasyonun etkisiyle sadece genç ve çocuklardaki tiroid kanserinde yüz kat artış yaşandı.

Patlama değil asıl tesisten sızan radyasyon milyona yakın insanı doğrudan ya da dolaylı bir şekilde etkilemiş oldu.

Kaza her an her şekilde yaşanabilir; ancak Çernobil hem geliyorum diye bağıran hem de kaza sonrası yapılanların kazadan daha vahim sonuçlar doğurduğu hatalar silsilesi gibiymiş..

Adeta yanlış ve tehlikeli ellere teslim edilen güç gibi fena patlamış..

Hayat keşke Facebook gibi olsa

2010-01-05T10:48:00.005+02:00

Facebook furyasına ilk kapıldığım sıralarda tıpkı herkes gibi ben de önüme geleni arkadaş listeme ekliyordum. Bendeki mazi de dolu doluymuş meğer, İzmir, İzmit, lise, üniversite derken liste yüzleri geçti. Sonra yetmedi iki gün önce bir arkadaşımın evinde tanıştığım insanlar bile istek göndermeye başladı, liste kontrol edilemez bir hal aldı.

Baktım, yüzü geçen arkadaşım vardı. Oysa ne avere gezdiğim, zamanım bol öğrencilik yıllarımda ne de sokağa çıkıp da tanışma merasimi olmadan oyuna daldığım çocukluk çağlarımda bu kadar geniş bir çevrem olmadı.

İstiklal Caddesi'ne her çıktığımda mutlaka bir iki tanıdığa rastlayıp ayak üstü sohbet ettiğimiz ya da haftanın dört gecesi gittiğimiz Kemancı'da mutlaka kendi arkadaş grubuyla gelmiş kuzenler olsun arkadaşlar olsun yine tanıdık yüzlere rastladığımız günlerimiz de böylesine kalabalık değildi etrafım.

Hepsini geçtim, cep telefonu rehberimde bile yüz tane arkadaşım yoktu kayıtlı.

O zaman nedir bu insan portföyü ve neden öyle küçük kareler halinde duruyorlar bu sayfada diye isyan etmemin asıl sebebi ise kalabalık sessizlikti ! Evet orada yüzü aşkın insan var ama ne mesaj yazarlar ne bir varlık gösterirler öyle kutu kutu duruyorlardı ancak.

Böylece sildim Facebook'u, altı aydan fazla bir süre sonra yeniden yarattım kişiliğimi ve ancak gerçek hayattaki kadar iletişimde kalabileceğim ve kaldığım insanları sıraladım listeme.

İletişim değerlidir dostlar, özellikle de araya mesafe ve zaman giren eski tanıdıklarla.

O yüzden Facebook'ta suret koleksyonuna gösterilen ilgiyi o insanlarla kısa da olsa mesajlaşarak, arada ufak notlar göndererek sağlam tutmak değer katar.

Diğer türlü acımam silerim valla..

Tembellik çağrısı

2009-12-28T15:25:00.005+02:00

Bizim milletin neden tembel olduğu belli. Çünkü kafası çalışan da çalışkan insan da her türlü ortamda cezalandırılıyor.

Daha ilkokul çağlarından başlıyor bu hem de. Sınıfın en akıllısı, en uslusu ya da en ideal öğrencisi diyelim; illa ki sınıf başkanı seçiliyor. Sınıf başkanı olmak elbette çoğu insan için kulağa hoş gelen bir tanımlama ama bakalım o öğrenci başkan olmak istiyor mu ? Zaten iyi bir öğrenci neden bir de tüm sınıfın sorumluluğunu yüklensin ki ?

Sürekli yoklama yap, tenefüs sonrası sınıfı hizzaya sokmaya çalış, gerekiyorsa haylazlık yapanları öğretmene ispiyonla.

Bu ödüllendirmeden çok cezalandırmak gibi gelmiyor mu kulağa sizce de ?

Ödevler oluyor, sınavlar yapılıyor. Çoğunluk sınıfın çalışkanlarının peşinde; ya ödevleri çekiyorlar ya da sınavdan hemen önce etrafını kuşatıp kopya diye baskı kuruyorlar zavallıya.

Profesyonel hayatta ise çalışan insanın hali daha da içler acısı. Eğer firmanız düzenli performans değerlendirmeleri, pozisyona göre dönemsel hedeflendirmeler ve prim sistemeleri gibi çıkan sonuca göre ödüllendirme sistemine gitmiyorsa burada her zaman çalışkan ve üreten elemanlar sürünür dururlar.

Çoğunluk nasıl olsa kafası basanlar bu işin altından kalkar diyerek enseye yatar, üstler ancak kafası basanlar bundan bizi kurtarır inancıyla onlara yüklenir bir de bu kadar ağır iş yükü altında ,sonuçta onlar da insan evladı, olur da hata yaparlarsa kabak tabi ki onların başına patlar.

Ne yazık ki geleceğe yatırırımın çalışana yatırım yapmaktan geçtiğinden habersiz, günü kurtarma ve kısa vadeli çıkış peşinde koşan firmaların acınası tablosu budur.

Tam tersi firmalarda da aslında durum çok değişken değildir. Özellikle proje gruplarında diğerlerinden daha heyecanlı daha öne çıkan birileri varsa diğerleri hemen onun arkasına sığınır, iş yapıyormuş gibi görünüp tüm fikirlere ortak olurlar. Sonra o proje tutmaz ya da batarsa suç tabi ki ortaklaşa sahiplenilmez. Fikri ortaya atanındır hata !

Günlük hayatta da manzara benzerdir. Hani bahsetmiştim ya tutuşuklar vardır diye. Bunlar aynı zamanda heryere koştururlar. Hem kendi, hem aile, hem de yakınlarının işlerini hallederler. Mesela, fatura yatırmak, alışveriş yapmak, köpek gezdirmek, çocuğu okula bırakmak gibi ıvır zıvır işler..

Bu işlerden birinde çuvalladıkları anda etraflarındaki bütün negatif enerji üstlerine yoğunlaşır.

Bir kişi der mi ya bu kadar koşturuyorsun sen de bittin tabi normaldir, suç sana bu kadar işi yığan da.

Sannam.

Onun yerine, kim dedi sana hepsine birden yetiş diye, madem o kadarına yetişemiyorsun söylesene biz de vermeyiz o işi sana diye bir de üstüne fırça yerler.

Yok arkadaş, bu memlekette tembelce bir köşeye kıvrılmak en iyisi. Siz de gerçekten atak, yılmaz ve zeki insanlardansanız potansiyelinize sahip çıkın, harcanıp gitmeyin bu gibi ortamlarda !

Uyku hesapları

2009-12-24T09:44:00.005+02:00

Dün televizyonda uzmanlık dalı uyku ve uykusuzluk hastalıkları olan bir profesörün açıklamalarını izledim. Gerçi çoğu bildiğim gerçeklerdi anlattıkları; yine de uyku denen süreç gözümde daha bir değer kazandı..

Mesela, gece uykusu ile gündüz uykusu arasında yaşam kalitesini etkileyen ciddi faktörler var.
Bunun sebebi vücudumuzun güneş battıktan bir süre sonra uyku moduna geçmesiyle alakalı. Eğer uyku zamanı ayakta kalıp gündüz vakti uyursak uykunun düzeni de bozuluyor.

Bozulunca ne oluyor ?

Uykunun en önemli iki bölümü var. İlki biz uykuya dalar dalmaz, mesela bu bir yetişkin için saat 23:00 civarı diyelim, harekete geçiyor. Çocuklarda da saat 21'de. Bu süreçte çocuklardaki büyüme hormonunu harekete geçiyor. Bi nevi uyusun da büyüsün ninnisinin gerçeğe dönüşüm hali.

Yetişkinlerde ise aynı süreç yağ yakımını sağlayan hormonları çalıştırıyor.

İkinci süreç REM denen bölüm. Sabaha karşı başlıyor ve kişide zihin açıklığını geliştiriyor.

Bunlar aslında uyku sırasında gerçekleşen bir çok faaliyeti barındıran iki bölüm.

Şimdi benim yeni öğrendiğim kısım ise şu: Eğer yetkişkin ya da çocuk geç uyurlarsa ilk bölümü atlayıp doğrudan REMe geçiyorlar. Bu yüzden de çocukta büyüme bozuklukları, yetişkin insanda ise ,buraya dikkat, obezite sorunları oluşabiliyor.

Kısaca, ne kadar ayakta kalırsam o kadar enerji harcarım, uyursam kilo alırım, üstelik hayat da akıp gidiyor, bebe miyim erkenden uyuyayım, ben günde 6 saat uyurum yeter, 1'de yatar 7'de kalkarım, türünden akıl yürütmeler ya da basit matematik hesabı gibi şehir efsanelerine kanmamak gerekiyormuş.

Üsteilk uyku halindeyken oturup televizyon seyreden halimizden daha fazla kalori yaktığımız artık bilinen bir gerçek.

Saat 11'de yatıp 6'da kalkan bir insanın saat 1'de yatıp 8'de kalkan bir insandan daha dinç uyandığı ve günü iyi geçirdiği ise zaten her gün yaşadığımız bir diğer gerçek.

Ama ben gene de bu açıklamaları izledim ya, akşam saat onda sızıp gitmişim. Bu da işin bilinçaltı paranoyası :)

İran değil sadece yüzme havuzu

2009-12-22T21:06:00.005+02:00

Hayatımdaki ilk cinsel ayrımcılıkla yüzleşme bir havuzda gerçekleşti.

Oniki yaşındayken taşındığımız lojmanlarda yüzme havuzu olduğunu öğrendiğimde yazın gelmesini iple çekmiştim. Ancak havuz mevsimi açılıp da havuza girebilmek için bone takmam gerektiğini öğrenmem bende balyoz etkisi yarattı.

Hayatımda duyduğum en aptal kuraldı. O yaşta zaten bütün kurallar aptaldır ama bu hepsinden de aptalca bir aptal kuraldı.

Çünkü..

Bone zorunluluğu sadece kızlar için geçerliydi. Kızların saçları uzundur ,uzun saç dökülür, dökülmüş saç hijyenik açıdan risktir gibi asla o yaşta kabul edemeyeceğim gerekçeler zinciriyle karşımda duran yüksek bir duvardı bu.

Oniki yaşında çocuktum ve saçlarım da kısacıktı.

Kendi mantığım bu mantıksız bulduğum kurala anında isyan etti tabi.

Bir de o bone ! O zamanlar nerede yüzme bonesi bulacaksın ! Çoğu kız arkadaşım annelerinin eski mayolardan diktiği lastik geçirilmiş boneler takıyordu. Ama onlar da suya daldığın anda kafadan fırlıyordu.
Babamın bir arkadaşı hem kendi kızı hem de benim için artık kauçuk mu, plastik mi neyse öyle bir maddeden yapılmış boneler almıştı. Görüntü şimdiki silikon bonelere benziyordu ama kullanımı oldukça can yakıcı bir tecrübeydi. Zira hem acayip sıkıyor hem de her çıkarma teşebbüsünde saçlarımın önemli bir kısmını da söküp götürüyordu bu aptal bone. Zaten o da çok dayanmadı yırtıldı gitti.

Bir de bu havuzun aman vermeyen gözcüleri vardı. Sözde can kurtarandılar ama gözleri hep biz kızlardaydı. Kim bonesini takmıyor, kimin saçı boneden taşıyor sürekli uyarıp dururlardı.

Psikolojiye bakın hele. Kızlı erkekli havuzda tepiniyoruz oradan bir amca sürekli ve de sadece kızlara bone bone diye bağırıyor. Tabi bazı acımasız erkeklerin dalga geçmesi yetmezmiş gibi saçlar düzelsin diye kısa süreli boneyi cikarip suya daldiğimizda bizi hemen amcalara ispiyonlamakla tehdit ediyorlardı.

Bu kuralın asıl biz kızları aşağılayan yanı saç uzunluğu ayırt etmeksizin tüm kızları kapsamasıydı. Mesela ağbimin bir arkadaşı vardı. Yine o yıllarda liseden mezun olan her erkek evladı gibi saçlarını uzatmıştı. Bize geldiğinde omuz hizzasında , pek çok kızın sahip olmak isteyeceği türden gür lüle saçlara sahipti kendisi. Ama sonuçta kız olmadığı için saçı isterse Rapunzel'inkinden uzun olsun bone takmasına gerek yoktu.

Bununla beraber Snead O`Connor modasına kendisini kaptırmış bir kız da saçlarını kazıttığı halde hala bone ile havuza girmesi gerekiyordu.

Neyseki dünyanın tüm aptal kuralları gibi bu bone kuralı da yıllar sonra bir gün sağduyuyla tanıştı ve tamamen iptal edildi !

Eğer zaten biraz daha sürdürselerdi bu tutumu, benim de anarşist, kinci bir feministe dönüşmem kaçınılmaz olacaktı..

;)

Bu bir gezi yazısı değildir.

2009-12-21T09:32:00.014+02:00

Bu yukarıdaki ufak ada bir bakıma bugünkü bilindik hikayenin başladığı yer. Oraya gidene kadar ben de farkında değildim, oturup araştırmayı bırakın Senegal seyahatimin programında gördüğümde Gorée Adası hakkında en ufak bir merak bile uyanmamıştı içimde.

Senegal, Afrika'nın en batısındaki ufak bir ülke. Gorée Adası ki kendisi minicik bir yer, koca kıtanın en en batısı oluyor.

Bir deyişle Amerika kıtasına da en yakın nokta.

Daha da açık olmak gerekirse köle ticaretinin Afrika'daki son durağı..

Zaten adayı çevreleyen binalara dikkatli bakınca tipik koloni mimarisini görebiliyorsunuz. Bu aşağıdaki meşhur pembe bina gibi..

Afrika'nın her yerinden toplanan insanlar köle tacirlerince bu adaya getirildikten sonra bu evin alt takındaki sıkışık bölmelere tıkılıyormuş. Üstün beyaz ırk yukarıda denize sıfır manzaralı ferah odalarında kölelerini Amerika'ya taşıyacak gemileri beklerken Afrikalılar aşağıdaki hayvan barınağından beter bölmelerde aylarca tutuluyormuş.

Evet, köle gemilerinin aşması gereken koca bir okyanus olduğu düşünülürse gemilerin yaptığı ring seferden dönmesi ayları buluyormuş.

Aşağıdaki fotoğrafları ne kadar iyi yansıtıyor bilemiyorum ama ben bu bölmelere girdiğimde bunlardan çok daha iyi koşullarda ahır ve ağıllar gördüğümü anımsamıştım.

Köle tacirlerlerinin hayvandan kötü muameleye layık gördükleri bu insanların nasıl oluyorsa zeki de olabileceklerini biliyor olmalıymışlar ki kaçma ihtimallerine karşın odanın penceresini dışarı doğru uzanan bu daracık çıkıntı olarak yapmışlar. Bölmenin iç avluya açılan kısmında öyle bir paranoya yok dikkat ederseniz.
Bu penceresiz ve alçak tavanlı bölme ise cezalandırılan Afrikalıların tıkıldıkları yermiş. Muhtemelen bir şekilde kaçmaya ya da isyan etmeye teşebbüs eden cesur girişimlerin karanlık sonuydu burası.

Evlerinden koparılan bu insanlar, buralarda böylesine bir eziyetle alıkonulduktan sonra da hayatlarının geri kalanında sahipleri için çalışacakları o çok uzaktaki kıtaya götürülmüşler.

Sonrasını zaten hepimiz biliyoruz..

İlişkiler kuralı..Sil baştan !

2009-12-15T10:34:00.004+02:00

Tüm ilişkilerin bilineni kesindir: Kaçan kovalanır !

Aslında bu görünen şekil. Yani her türlü ilişkide bir taraf diğerinin üstüne titrer, onu el üstünde tutmaya çalışır ve öncelik hep o taraftır. Diğer taraf ise sırtını görünmez bu desteğe yaslamış ama çoğu zaman da bu aşırı ilgi yoğunluğundan şımarmış bir sıkılganlıkla sürdürür ilişkisini.

Karşılıklı hisler eşit bile olsa bakış açısı tamamen kişilikle birlikte değişkenlik gösterir. Eğer siz ilişkide karşı tarafı sürekli mutlu etmeye kendinizi adarsanız karşı taraf bunu çok fena kullanır. Çünkü kesin olan gerçek şudur:

İnsan kendini karşı tarafın mutluluğuna adıyorsa kendi mutluluğundan ödün veriyor demektir.

Kendi mutluluğundan ödün veren insan da kendi değerini azaltıyordur.

Kendine olan değerini kaybetmiş birine de kimse ilgi duymaz.

Bir sabah uyanır, sürekli verdim verim sonunda kazığı yedim diye sinirlenirseniz, orada kızmanız gereken kişi kendiniz olmalısınız.

Ha, sizin rest çektiğiniz yerde karşı taraf sizdeki bu kul- köle modunun kaybolduğunu görerek o uyuşukluktan kurtulup sizi yeni fark etmiş gibi dikkatle izlemeye başlar tabi, bu da düzenin bir diğer kuralı.

Siz ondan kendinizi çektikçe o üstünüze düşer. Neden ? Çünkü artık siz kendinize değer veriyorsunuzdur.

Ve karşı taraf da tıpkı değerli herşeyin göze çekici gözükmesi gibi sizi ulaşılmaz bir yerde görmeye başlar artık.

O noktada siz ben böyleyim bu böyle kabul edilsin der yolunuza devam ederseniz de sonuç şu olur.

Ya bu sefer peşinizden o koşar..

Ya da Elvis Presley'e You Were Always On My Mind parçasında eşlik eder..